Column van Sedra
Alweer 2 jaar geleden!
 | Alweer 2 jaar geleden dat mijn jongste spruitje werd geboren! Wat gaat de tijd toch snel… Iets meer dan twee jaar geleden alweer, dat ik met een toeter van een buik rondliep. En het was een toeter, hoor! Terwijl ik dit zo aan het opschrijven ben, bedenk ik opeens dat ik eigenlijk met het begin moet beginnen… En dat begin is mijn eerste bevalling. Heerlijk vond ik het om zwanger te zijn. De eerste maanden vlogen voorbij. Mijn buikje werd al snel een buik en de kilo's bleven maar bijkomen. Die "ideale 12 kg" was er al lang bij en het bleef maar verder gaan... |
Met al mijn goede voornemens ging ik die ochtend naar het ziekenhuis, redelijk relaxed op een beetje zenuwen na. De opvang in het ziekenhuis was perfect. We kregen een arbeidskamer toegewezen en ik kreeg de hele mikmak toegediend die met het inleiden samengaat… Na een klein uurtje begonnen de weeën en ze kwamen al direct op volle kracht. Dat was iets wat ik niet echt verwacht had. Bij het inleiden waren ze wat feller, dat wist ik maar dat er amper een minuut of twee minuten tussen zou zitten…
Nu ja, het was nog ochtend, ik was uitgeslapen en zat boordevol energie dus ging het nog wel. Af en toe kwam een assistente of de gynaecoloog binnen om te kijken of alles nog in orde was. De ontsluiting vorderde ook traag maar zeker.
Het werd middag en ik kreeg te horen dat ik bijna 6 cm had. Blosjes op mijn wangen want nu werd het toch serieus pijnlijk. De muziek die ik eerst ontspannend vond, hinderde me nu en werd uitgezet. Ik was steeds blijven rondlopen en kreeg nu van een vroedvrouw een bal om op te zitten en de weeën weg te puffen.
Enkele uurtjes later moest ik weer getoucheerd worden, dus moest ik neerliggen op het bed. Nog steeds 6 cm… Toch een beetje teleurgesteld… Hadden al die lastige weeën nu niets van effect meer gehad? Als dit nog lang zo zou doorgaan…
Intussen was ik ook al af en toe misselijk geworden en had ik moeten overgeven. Mijn energiepeil was al een heel eind gezakt en toen het me na het toucheren precies niet meer lukte om uit het bed te komen of rechtop te gaan zitten, begon ik epidurale te overwegen. De ontsluiting die maar niet vorderde, was de druppel.
De anesthesist was snel ter plaatse en de verdoving een welkome afwisseling. Terwijl ik eerst had gedacht helemaal geen verdoving te nemen, was ik nu blij dat ik ze had! Ik was van de storm in de stilte terechtgekomen! Mijn vliezen werden gebroken en er zat wat meconium in het vruchtwater. Af en toe zakte de hartslag van ons zoontje waardoor ik niet op mijn rug kon blijven liggen. Ik moest op mijn zij liggen en kreeg een kapje met extra zuurstof.
De avond viel en eindelijk kreeg ik te horen dat ik bijna volledige ontsluiting had. Ze zouden me zo komen halen om naar de "verloskamer" - wat een woord! - te gaan. Ik mocht alvast een beetje meepersen met de weeën, die geen pijn meer deden en ik zelfs nog maar amper kon voelen.
Een paar flinke persweeën later werd, met behulp van de vacuümpomp, ons zoontje Liam geboren! Het was niet de bevalling die ik in gedachten had gehad maar toch was ze heerlijk! Na dertien uur arbeid was ons zoontje geboren, we waren dolgelukkig! (En zijn dat nog steeds.)
Intussen is Liam alweer 3,5 en is onze tweede telg er ook al. Over zijn geboorte zal ik de volgende keer vertellen.
Lieve groetjes,
Sedra
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Bo op 15/01/2002 @ 22:48 
Ik heb drie keizersnedes gehad onder epidurale en ik ben doodgelukkig dat deze methode me de kans gaf om drie bevallingen, die normaal gezien onder totale verdoving moesten gebeuren, heb kunnen meemaken.
Ook bij ene normale bevalling vind ik toch ergens dat je als vrouw in arbeid de kans moet krijgen om zelf te beslissen hoe je die bevalling wil meemaken.
Gaan zeggen dat verdoving weigeren iets is dat je doet omdat je niet voor watje wil doorgaan, voor kleinzielig of verwend vind ik eigenlijk een zwak argument.
Vroeger schonken ze je alcohol voor als je een tand moest laten trekken. Nu kan het met een prik en voel je het niet. Als we principieel moeten worden dan kunnen we al even goed elke verdovingsprik weigeren en ons laten verzorgen zoals begin deze eeuw. Met de fles erbij ! Of misschien een mokkerhamer ?
Door: Bedje (profiel) op 16/01/2002 @ 09:49
hahaha, groot gelijk Bo!!!
Ik wil alleen even vermelden dat Angela met haar naam reageert, en niet zoals velen anoniem. Da's toch al een teken van beterschap!
Enne, een kennis van mij heeft 17u lang weeën gehad om de 2 minuten, ze was maar al te blij dat ze om een epidurale kon vragen! Het is inderdaad een keus die je voor jezelf maakt. Waar ik wel tegen ben is dat epidurale in België eigenlijk gepromoot wordt. Dat vind ik nu ook weer niet nodig. Laat het gewoon een middel zijn om naar terug te kunnen grijpen als het allemaal te veel wordt.
enne Sedra ... ik kijk al uit naar het vervolg van je verhaal
groetjes
Bedje
Door: Veerle op 16/01/2002 @ 09:51
Inderdaad, ieder zijn meug. Als ik hoor hoe mijn moeder 30 u lang heeft liggen kreperen van de pijn (zonder verdoving) om te bevallen van een kindje van 1 kilo 900 op 41 weken (ik was dysmatuur door rode hond besmetting tijdens de zwangerschap)...dat mens heeft er trauma's aan overgehouden en pas 5 jaar later terug een zwangerschap aangedurfd.... Dat doet toch nadenken over vrije keuze van pijnbestrijding...
Door: sedra op 16/01/2002 @ 11:38
Reaktie op Angela:
Sorry ,hoor angela.. maar je reaktie is wat mij betreft enorm kinderlijk!!
Ten eerste: er staat hier heel wat meer op de site dan bevallingen met epidurale. Ten tweede : een bevalling met epidurale heeft helemaal niets te maken met kleinzielig zijn. Enkel met de bewuste keuze hoe je de bevalling wil meemaken. Vroeger was er niets tegen te doen, dus moest men pijn hebben...En zoals bovenvermeld : naar de tandarts gaan.. Wel angela, als jij een tand bent getrokken met verdoving... besluit je daaruit dat je een kleinzielige vrouw bent? amaai... vreemde gevolgtrekking. Ten derde: Hoe kan jij in hemelsnaam weten of je weeën evenveel pijn deden als de mijne en je kind 'flinker' was dan dat van mij!???
helderziendheid? heldervoelendheid??
Mijn moeder heeft er drie gekregen.. twee met en de laatste zonder verdoving. Haar uitleg: als iedereen zou bevallen op zo'n vlotte manier zoals ik van de laatste ben bevallen zouden er veel meer vrouwen bevallen en veel minder epidurales gegeven worden. Waarmee ik wil zeggen dat jouw pijn misschien een stuk lager lag dan wat andere voelen.
Ten laatste wil ik nog es aanhalen dat een ingeleide bevalling niet hetlzefde verloopt als een spontane.. mijn weeën waren al direkt zo hoog ,dat het maximum steeds geregistreerd werd door de meter. Waar me een verpleegster ook over zei ,dat ik met mijn beetje opening al weeën had ,waar anderen mee bevallen. En zelfs al had ik weeën die niet erger zijn dan een prikje, dan nog heb ik het volste recht om epidurale te vragen! Wie ben jij , om te oordelen dat pijnloos bevallen minderwaardig is, omdat je persoonlijk het niet kunt opbrengen met deze evolutie mee te leven?
Ook werd mij gezegd dat mijn bekken nog maar net breed genoeg was om de baby (3kg780g) te laten passeren. Ieder mens is anders, angela,en elke bevalling is dat ook !
Derhalve vind ik dat jij ,geen enkel recht hebt om zo te oordelen.
Tot slot... Van mijn tweede ukkie,heb ik na weer ingeleid te zijn, de hele dag in weeën doorgebracht, ZONDER epidurale verdoving, wat uiteindelijk wegens niet kunnen passeren(4kg,250g)uitliep op een keizersnede.... met toch een epidurale! Misschien had ik volgens de principes van angela moeten blijven doorpersen ,tot de kleine het zo moeilijk kreeg, dat hij er aan overleed?????
Door: Angela op 16/01/2002 @ 13:37
Wat ik bedoelde is het volgende ; epidurale voor keizersnedes is heel erg goed, verdoving bij de tandarts is heel erg goed!Als je 40 weken gezond hebt geleefd om goed voor jezelf en voor je baby te zorgen, waarom dan op het allerlaatste je kind een dosis drugs meegeven, alleen maar omdat je geen pijn kunt verdragen bij een (vaginale) bevalling!!! Verder vind ik inderdaad dat iedereen dat zelf moet weten, maar stel je dan in godsnaam niet aan over pijn, als je met 5 cm. een epidurale hebt gekregen, weet je niet wat pijn bij bevallen is, waar of niet!!?! Je bent verantwoordelijk voor een ander levend wezen dat je in je draagt, als je bij de tandarts ligt, heeft het alleen effect op jezelf.
Sedra, natuurlijk hoeft je kind niet te overlijden, maar er is verschil tussen epidurale tijdens weeen om het jezelf makkelijk te maken, en een epidurale om een keizersnede te ondergaan, omdat dat het beste is.
Door: Angela op 16/01/2002 @ 13:45
Trouwens, ik ben heel blij met alle evoluties! Sommige vrouwen hebben inderdaad een lage pijngrens, ik heb, zoals gezegd, 30 uur weeen gehad,flinke knip, tangverlossing, zonder pijnbestrijding, en ik ben heel trots op mezelf, want ik heb een prestatie neergezet! 24 uur later waren we thuis en ben ik vd baby gaan genieten. Ik heb totaal niks tegen ziekenhuizen en medische ingrepen, alleen tegen klagen over pijn als je een epidurale hebt gehad bij vaginale bevalling. Jullie weten niet half hoe goed jullie hret hebben gehad!!!!!
Door: sedra op 16/01/2002 @ 14:18
Ik zie niet in Angela, waarom je meer trots zou moeten zijn op jezelf als je een bevalling zonder verdoving hebt gehad ,dan één met. Jouw mening is deels ook de mijne, namelijk dat een bevalling zonder enige verdoving, zonder hulpmiddelen en zonder ingrijpen het meest natuurlijke is. Maar als daar van afgeweken wordt, is dat echt geen schande ,vind ik. Je hebt het hier over de 'nadelige gevolgen' voor je baby, bij het toedienen van epidurale verdoving. Als dit echt zo'n risico's zou inhouden,zou die veel minder vaak toegepast worden. Mijn beide kids hebben trouwens helemaal geen last gehad daarvan.. jeezes ,het is geen vergif dat je hen inspuit hoor. De hele hutsekluts 'kunstmatige ingrepen' bij de baby kun je zowiezo niet vermijden. Ik durf zelfs meer zeggen: volgens mij waren de nadelige gevolgen er wel geweest als ik zonder die epidurale had verder gedaan. Ik kon mij niet meer ontspannen, werkte mijn ontsluiting onbewust tegen. Mijn zoontje had het daardoor ook moeilijk, kreeg meconium in het vruchtwater en is nog even ter observatie moeten blijven om te zien of zijn longetjes ok waren -wat ze gelukkig waren-. Ik weet dat mijn bevalling op het randje van keizersede heeft gebalanceerd. Dat zeiden de vroedvrouwen me zelf: Als het nog lang duurt ,wordt het te zwaar voor de baby. Dus voor mij had die epidurale alleen positieve gevolgen.
Trouwens ,bij mijn weten heb ik mij niet 'aangesteld over pijn'. Ik wéét wat ik heb gevoeld. Ik weet dat het een stuk zwaarder was dan bij de tweede.Wat de ergste weeën betreft: Neen die heb ik niet gevoeld. (Tenminste ,toch niet als pijnlijk). Maar zoals het uit je mond komt lijkt het haast een schande te zijn ,een minderwaardig iets, dat ik die niet heb gevoeld? Nou .. weeën hebben maar 1 doel, dat is de baby geboren laten worden. En of ik die pijnprikkel nu bewust ontvang, of de prikkelverbinding naar mijn hersenen even wordt stilgelegd, die weeën zijn er en laten de baby geboren worden. Integendeel, ik kan zelfs zeggen dat ik door die epidurale elk moment, elke seconde heel bewust heb meegemaakt, omdat ik mij niet hoefde te concentreren op de pijn. Mijns inziens is onze oudste in een heel intieme en serene sfeer geboren. Voor mij : perfekt. Jammer dan dat steeds weer op onbenulligheden moet gehamerd worden, die eigenlijk met het mooie van geboorte niet veel meer te maken hebben.
Ik ben blij voor je dat je het op jouw manier hebt kunnen doen en ik hoop dat een eventuele volgende bevalling dat ook is, want volgens mij zal dat anders voor jou een falen zijn...Tot slot: als ik van de derde zwanger wordt, wil ik nog steeds een bevalling zonder verdoving, liefst niet ingeleid, en in bad. Maar lukt dit niet, dan ben ik daar ook perfekt gelukkig mee!
Door: jella op 16/01/2002 @ 15:19
Angela , iedere vrouw die een kind ter wereld zet heeft een prestatie neergezet. Met of zonder verdoving. Jij doet net of je de beste vrouw ter wereld bent. Alsof alleen jij een prestatie hebt neergezet. Hoe reageer jij nu zeg. Dat is toch niet meer normaal. Jij breekt zomaar eventjes alle vrouwen af die onder verdoving zijn bevallen. Alsof dat een misdaad is. Sorry hoor maar ik vind jou uitleg en vooral jou kritiek ver buiten alle proporties.
Hoor jij jezelf eigenlijk wel bezig???
Door: Anoniem op 16/01/2002 @ 16:04
sorry hoor angela je bent bniet de enige vrouw hier in de wereld
er zijn ook nog vrouwen die veel ergere bevallingen hebben meegemaakt en daar ben jij niets bij met andere woorden ik vind je een kut sorry hoor maar dat wou ik ff kwijt 
Door: Anoniem op 16/01/2002 @ 18:40
ik kan anoniem van hierboven alleen maar gelijk geven .Al zou ik het woord 'kut' niet zo direct gebruiken, ze is gewoon een zielig mens .Ze zegt dat vrouwen die bevallen met verdoving kleinzerig en zielig zijn , wel zij is degene die zielig is.Waarschijnlijk een omhooggevallen tuttebel . Sorry hoor Angela, maar lees jij nu zelf niet wat je schrijft. Als je echt niet beters te vertellen hebt , zwijg dan liever.
Door: Angela op 16/01/2002 @ 19:52
Anonieme commentaren zijn natuurlijk gemakkelijk, maar wat ik wil zeggen is dat het heel makkelijk is om te liggen wachten, totaal verdoofd en bijna geen pijn voelend, totdat je baby er is. Het vergt veel en veel meer van je als je het zonder doet, dat is een grotere prestatie. Tuurlijk, elk kind op de wereld is een prestatie, maar als je zelf een marathon fietst of je gaat op de scooter, das wel een verschil.
Degene die mij uitscheldt voor k*t, ik heb manieren geleerd, en sta hier zo hoog boven dat ik met een verrekijker naar beneden moet kijken. Schelden deden we op de kleuterschool, niet? Ik doe niet alsof ik de beste ben en velen hebben het veel zwaarder gehad, ik erger me alleen aan het geklaag over pijn bij vaginale bevalling als ze een epidurale hebben gehad...Moeilijk te begrijpen misschien voor sommigen, maar iedereen heeft recht op een eigen mening en als volwassen mensen uiten we die in nette woorden.
Door: Susan op 16/01/2002 @ 20:00
Ik lees net de hevige discussie die hier aan de gang is. Op de eerste plaats wil ik zeggen dat Angela, net zoals bijna alle vrouwen in Nederland gehersenspoeld is geworden en overladen met schuldgevoel om pijnbestrijding bij een bevalling te gebruiken. Hier ,het thuis-bevalland bij uitstek, is de mentaliteit nou eenmaal zo dat je geen nonsense ergens van maakt. Of dat goed is, nee natuurlijk niet, ons wordt verteld dat we ons moeten schamen als we het niet zelf kunnen, en vaak moeten we bidden en smeken, tot huilens toe, omwat tegen die pijn te krijgen. Als je het dan zonder hebt gedaan, dan heb je 'de maatschappij', de medici wat laten zien, zo voelen velen zich hier.En dan de gezondheid van het kind, die mag niet in gevaar worden gebracht door moeders gemakzucht. Dit is de Nederlandse opvatting, hier wordt op de allereerste plaats aan het kindje gedacht, de moeder komt op de tweede plaats, even doorbijten, niet aanstellen en dan lukt het wel.Dit is de Nederlandse mentaliteit van vele medici en vroedvrouwen jammer genoeg nog altijd.
Door: jella op 16/01/2002 @ 20:29
Angela, ik heb al eens gereageerd en niet anoniem zoals je ziet . Maar ik kijk ook met een verrekijker naar beneden naar mensen zoals jij die denken beter te zijn dan anderen.En als je zo hoog op de ladder staat , dan zou je zeker zo geen verwijten maken naar vrouwen die bevallen met verdoving , mar ze in hun waardigheid laten, ongeacht wat ze kiezen.Dus jou plaats op de ladder is echt niet zo hoog als jij wel denkt van jezelf.
Door: Susan op 17/01/2002 @ 11:21
Waarom kunnen we niet accepteren dat er in Nederland en Belgie een totaal andere sfeer en opvatting heerst over bevallen, we hebben in deze buurlanden ieder totaal wat anders gehoord. Laten we blij en gelukkig zijn dat die baby er is en ervan genieten. We hebben een kindje, is er iets leukers?!?
Door: jella op 17/01/2002 @ 14:22
Het is niet omdat er in Nederland andere opvattingen zijn over bevallen , dat men daarom mensen moet gaan afbreken en vanuit de hoogte doen , zichzelf zoveel beter vinden dan anderen. De reactie van Angela heeft niets te maken met een andere opvatting , maar puur met zichzelf beter wanen dan anderen.Hetis niet omdat men een andere opvatting heeft dat men daarom kritiek moet beginnen spuien.
Door: sedra op 17/01/2002 @ 16:53
Ik denk dat alles zo'n beetje gezegd is. Misschien is het dan beter om hiermee af te sluiten want dit is niet echt meer een produktieve discussie. OK, ik ben het ook niet eens met de stellingen van Angela maar het is denk ik inderdaad wel zo dat bevallen in Nederland heel anders is dan hier in België. Toevallig is mijn man nederlander en is mijn schoonzusje ook al twee keer bevallen. We waren zelfs één keer daarvan samen zwanger. Het is inderdaad zo dat verdoving in Nederland 'not done' is. Er zijn heel weinig ziekenhuizen die het 'zomaar' willen doen. (Als de vrouw dan al tenminste in het ziekenhuis bevalt, want de meerderheid bevalt thuis) Daarna krijgen ze een kraamverzorgster, die afhankelijk van je wensen (en jammer genoeg ook de beschikbaarheid) enkele uurtjes tot een hele dag langskomt. Als ik me niet vergis, is dit ongeveer een week? -Heel precies weet ik het niet-
Tja, het zijn andere gewoontes en die zullen ook niet veranderen, want een ziekenhuisbevalling is in Nederland gewoon een stuk duurder. Een heel belangrijke reden waar altijd weinig over wordt gesproken, vind ik...Waar wij bij standaard bevalling en een week in het ziekenhuis slecht een klein bedrag moeten bijbetalen, is het in Nederland een stuk duurder. Volgens mij is het om dezelfde reden dat in Nederland een heel stuk minder echo's worden gegeven. Ook het systeem van kinderbijslag is helemaal anders en geboortepremie bestaat er niet. Niet dat het daar nu slechter is ofzo, maar gewoon helemaal anders ingericht.
Waarmee ik maar wil zeggen dat het twee heel verschillende landen kunnen zijn. Verder denk ik dat men in België ook verschillende vrouwen zal vinden die de opvatting van Angela delen.En dat niet alle vrouwen in Nederland die van Angela delen. (Mijn schoonfamilie toch al niet).
Tot slot wil ik nog alle mensen ff bedanken voor hun reaktie. Ik weet intussen ook weer dat mijn column wordt gelezen
Door: anemie op 17/01/2002 @ 20:08
wat een fijne column moest worden is spijtig veranderd in een heen en weer gekritiseer .Ik kan alleen maar zien dat dit alles begonnen is door Angela met haar kritiek op alle vrouwen die niet bevallen op haar wijze. Ze heeft het ook over haar prestatie, alsof andere vrouwen geen prestatie neerzetten bij hun bevalling. Angela , je bent misschien goed in het verdragen van pijn , maar op andere vlakken lijk je ferm te falen. Goed dat je de bevalling deed met al die pijn , anders was je helemaal een nietsnut.
Door: Susan op 19/01/2002 @ 13:59
sedra heeft gelijk. In Nederland betaal je een poliklinische bevalling als er geen medische indicatie is (dwz gevaar voor jouw of babys gezondheid als je het thuis zou doen). Veel vrouwen kiezen toch vopor het ziekenhuis, gewoon voor de veiligheid. Drie uur na je bevalling sta je buiten met je baby, of het moet een kunstverlossing zijn geweest (tang of pomp), dan blijft de baby 24 uur ter observatie, en mag de mama ook blijven. Hier ziet men een zwangerschap als iets natuurlijks, niet als een ziekte, pilletjes, spuiten, anesthesisten, ruggeprikken etc. zijn voor zieke mensen, niet voor bevallenden met pijn. De laatste 10 jaar pas kun je wat vragen, maar de no-nonsense mentaliteit,het-stel je niet aan - idee, zit er bij verloskundigen, gyno, en heel veel vrouwen erg diep ingebakken. Ik las laatst dat 85 procent vd vrouwen een vaginale bevalling doet zonder pijnbestrijding. De kraamzorg komt inderdaad een week, als je eventueel in het ziekenhuis hebt gelegen, gaat het aantal dagen van de kraamhulp af. Een geboortepremie kennen we niet, wel hebben we kinderbijslag, van ongeveer 165 euro per kwartaal. Al met al buurlanden met een totaal verwschillende kijk en gewoontes op het bevalling en babyvlak. Ook krijg je hier maar 1 echo, ongeveer met 12 weken, gaat daarna alles normaal, geen complicaties, dan krijg je er geen meer. Nederland heeft een heel laag sterftecijfer onder pasgeborenen, onze zorg is heel goed, maar no-nonsense. Leuke column trouwens, Sedra.
Door: Susan op 19/01/2002 @ 14:03
Een poliklinische bevalling houdt in dat je van thuis uit met de verloskundige, bij ongeveer 4 a 5 cm ontsluiting naar het ziekenhuis gaat, baby krijgt, verzorgt wordt en na 3 uur weer buiten staat en naar huis gaat. Enkjele dagen in het ziekenhuis blijven na een normale bevalling komt niet voor, na een kunstverlossing 24 uur en na een keizersnede ongeveer 4 a 5 dagen. Dit even ter verduidelijking van mijn bovenste commentaar.
Door: Astrid op 03/07/2004 @ 12:34
Ik kan eigenlijk niet zo goed begrijpen wat nou het doel van deze hele discussie is. Een kind krijgen is ongeacht de wijze waarop dat gebeurd een ingrijpende gebeurtenis. Voor de een is een verdoving een uitkomst, een ander krijgt misschien meerwaarde door het helemaal zelf te doen. Het belangerijkste is in mijn ogen dat je het beste voor je kind wilt. En als dat betekent dat je bevalt met pijnstilling omdat je daarna eerder weer voor je kind kunt zorgen, dan is dat ook een goede keuze. Je kunt nu eenmaal niet voor een ander denken en al helemaal niet weten wat een ander voelt.
Zelf ben ik ruim vijf weken geleden bevallen van een jongetje, de bevalling heeft vanaf het breken van de vliezen ruim 36 uur geduurd. De pijn is mij enorm tegengevallen. Ik wist wel dat het zeer zou gaan doen, maar dat het zo heftig was... Na ruim 30 uur ben ik vanwege het niet vorderen van de ontsluiting alsnog ingeleid. De weeën waren bij het inleiden nog heftiger dan daarvoor. Maar ik ben niet trotser of minder trots op mijzelf dan de vriendin van mij die op die zelfde dag een geplande keizersnee kreeg...
Ga jezelf dus niet vergelijken met anderen en probeer vooral anderen niet te veroordelen op hun keuzes!
Groetjes,
Astrid
NB: mijn verslag van de zwangerschap kan je lezen opwww.onskindje.web-log.nl (binnenkort ook met het verslag van de bevalling en de weken erna)