< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Sedra » Mijn tweede zwangerschap en bevalling

Column van Sedra

Mijn tweede zwangerschap en bevalling

Lieve lezers, In mijn vorige berichtje ben ik geëindigd met de belofte dat ik jullie de volgende keer over mijn tweede bevalling zou vertellen. Opnieuw een wondertje in mijn buik! Heerlijk gewoon, die periode van één zijn met de baby, "twee-zijn" zou misschien een beter passende benaming zijn. En deze keer natuurlijk met onze kleine jongen erbij, die plots grote broer werd! Eigenlijk nog zelf een klein ukje, vooral in het begin. Zeven maanden oud was Liam toen "we" weer zwanger waren.

Natuurlijk was deze zwangerschap een beetje zwaarder dan de eerste. Minder tijd om te rusten en de maanden leken - nog sneller dan bij de eerste zwangerschap - voorbij te vliegen! Het feit dat we noodgedwongen een verhuis voor de boeg hadden, zal daar zeker een rol in hebben gespeeld.

Ik was uitgerekend op 25 december. Een prachtige datum, hoorde ik van sommigen. Helemaal geen leuke datum, zeiden anderen. Of ik misschien een millenniumbaby in gedachten had, was ook een vraag die ik vaak hoorde.
Ons ukje trok zich daar allemaal niets van aan en groeide rustig verder. Na enkele echo's kregen we te horen of we het geslacht wilden weten. Domme vraag als je weet hoe nieuwsgierig ik ben! Eerst vertelde hij ons: "Een meid", maar twee echo's later moest hij zijn verklaring veranderen naar: "Een jongen."
Onze Liam kreeg er dus een broertje bij!
Omdat ik van onze oudste na twee weken ingeleid moest worden en het "over tijd gaan" bij ons echt in de familie lijkt te zitten, was ik niet verbaasd toen ons ukje de 25e niets van zich liet horen. De gynaecoloog vertelde me dat ons zoontje nog erg hoog zat in de baarmoeder. En dat hij vermoedde dat ons zoontje vastzat met de navelstreng of niet goed lag. Dus ik kreeg te horen dat het waarschijnlijk een keizersnede zou worden. Maar hij zei ook dat het kindje bij een tweede zwangerschap ook pas op het allerlaatste moment kon indalen. "We zien wel", dacht ik en de dagen gingen voorbij.

Drie januari 2000 mocht ik naar het ziekenhuis om ingeleid te worden. Net als bij Liam, werd een pilletje ingebracht in de baarmoedermond waar ik direct op reageerde. Weer die heftige weeën en weer direct rugweeën. Deze keer leek ik ze wel beter op te kunnen vangen alleen hadden ze geen enkel effect! Na de hele ochtend en de helft van de namiddag zittend, liggend en lopend puffen, werd beslist over te gaan tot een keizersnede. Omdat deze niet gepland was, mocht mijn hubbie jammer genoeg niet mee… Ik ging richting operatiekwartier, hij moest braaf wachten in de kamer.
Ik kreeg een epidurale en hoefde geen bijverdoving omdat ik er zo goed op reageerde. In de vroege avond werd onze zoon Kieran geboren, 4kg 360 gram en 52,2 cm! Te groot voor mijn bekken dus! De eerste dagen zijn het pijnlijkste zeggen ze, wel dat klopte toch in mijn geval!
Na de bevalling was de epidurale blijven zitten als verdoving. Maar ik had de hele avond en nacht ontzettend veel pijn… Pas 's ochtends merkten de verpleegsters dat mijn verdoving was losgekomen tijdens het wassen de avond ervoor…
De eerste dagen borstvoeding geven was ook lastig maar je herstelt echt snel. Even doorbijten en zo veel mogelijk rondlopen.
En onze Liam? Wel die gaf zijn babybroertje al direct een smakkerd! Geen jaloezie maar een nieuwe hechte band die gesmeed en getekend werd met een knallende kus. En ja, nu twee jaar later zijn ze nog steeds de beste vriendjes!

Sedra



[Reageer]