Column van Veerle
Help! Huismoeder in het gips!
De titel verraadt het verhaal al half: mama zit in het gips.Dinsdagnamiddag belt de buurvrouw aan de deur. Ze heeft haar pols gebroken, is met ziekenverlof thuis en zit zich mateloos te vervelen. "Kom je even mee wandelen met de hond?"
"Oké", zeg ik. Ik pak Wouterke in, zet hem op het fietszitje en ga met de fiets aan de hand mee. Zo kon ik hierna rechtstreeks nog een boodschap gaan doen en daarna naar de schoolpoort.
Ik zet vijf stappen en sla mijn voet om. Nu ja, dat is wel al vaker gebeurd en zo'n pijn deed dat nu ook weer niet. Ik ga voorzichtig verder en dan gebeurt het nogmaals. Ik had nochtans gympen aan! Nu was het net alsof mijn voet stond in brand "JOSEEEEEEE?! Pak mijn fiets!"
Zij grabbelde met haar gipsverband mijn fiets. Intussen liep haar hond ervandoor. Zij achter de hond en ik de fiets op met een ijl hoofd: "Waar naartoe? Wie zal de kids ophalen?"
Met 1 voet ben ik nog 2 km verder tot bij de school geraakt. Zo wisten ze daar toch al iets. Daar begon ik flauw te vallen. Ze hebben meteen de dokter gebeld. Ik ben naar het ziekenhuis gebracht én zij hebben ondertussen voor al mijn kinderen gezorgd.
Mijn enkelbeen is gescheurd. Meteen werd ook de oorzaak van het herhaaldelijke verzwikken en naar binnen lopen, gevonden: een "misvormd schuitvormig been". Door mijn opleiding kon ik al vrij snel een beeld krijgen van wat er aan de hand was met mijn gebeente En het zag er niet zo goed uit. Zeker al drie weken gips...
Ik ging onmiddellijk in protest omdat ik huismama ben. De dokter keek bedenkelijk: "Oké, voor huismama's maak ik een uitzondering, zeker omdat de kindjes nog zo klein zijn."
Ik kreeg dus een loopgips. Dit stelt me in staat luiers te verschonen, maar dat is dan ook dat. 10 Minuten uit de zetel en dat ding zwelt dat het geen naam meer heeft.
Ik hoop in de loop van volgende week twee halve dagen poetshulp te krijgen.
De was loopt hier in het 100... Nu me eindelijk gelukt was om wat te wassen, strompel ik met een kop koffie langs het droogrek, dat per uitzondering in de keuken staat, en alle koffie erover. Ik heb letterlijk gejankt!
De kinderen in bad stoppen lukt me niet, om nog over mezelf te zwijgen! Ze worden nu naar school gebracht door mijn schoonouders. Maar aangezien die een zeer druk verenigingsleven (bond van gepensioneerden) hebben, lukt het hen ook maar de helft van de tijd. De schoolbus stopt hier niet en ze thuishouden is ook geen optie. Verder heb ik schrik trouwe pedicureklanten te verliezen. De concurrentie is groot en wie weet hebben ze de vervangster liever.
Hoe iets toch in het 100 kan lopen voor een mama, hé...
Veerle
Reacties:
Door: Bo op 27/11/2002 @ 21:40 
hey Veerle,
Eveneens mama zijnde van drie telgen kan ik me perfect voorstellen dat in de gips liggen een regelrechte ramp is voor de huishouding.
Ik hoop dat je snel beter word en laat zeker nog iets van je horen.