Column van Veerle
De ene is al wat rapper dan de andere!
 |
Met drie kindjes op 2 jaar tijd liggen de meeste dingen in hun "evolutie" nog vers in het geheugen. Wanneer ze rollen, kruipen, stappen enz... Het valt telkens weer op dat ieder kindje een
individu is, met eigen behoeften en gewoonten. Ik kan er haast
niet bij hoe erg ze verschillen en dat vind ik eigenlijk fantastisch.
Ze hangen zo erg aan mekaar en toch zijn ze dag en nacht. Zo weet ik nog dat onze Robbe zich met 10 maanden nog niet rechttrok en zelfs geen aanstalten maakte om te kruipen. Volgens mijn schoonmama een grote ramp want de andere kleinkinderen deden dat op die leeftijd wel al! |
Mijn beste vriendin is na veel gesukkel eindelijk bevallen van een prachtige dochter () en nam contact met me op nadat ze ondervond dat iedereen steeds "beter weet" dan zij, hoe ze haar kindje moet verzorgen. Dat gevoel herkende ik plots weer want zelfs bij een derde kindje wijst men je nog overal op! Ik vind trouwens dat Hilde het zeer goed doet met haar dochtertje. Daarbij, ze heeft al heel veel voor kleine kinderen gezorgd aangezien ze thuis kinderen opving en in een opvangdienst heeft gewerkt.
Ik dacht dus ook echt dat ik iets niet goed gedaan had. Men wees mij erop dat ik Robbe in de box moest zetten zodat hij zich aan de spijlen kon vasttrekken. Maar hij "zwom" zo graag over ons tapijt dus zo'n box vond ik op dat ogenblik een kindergevangenis. De dag dat Robbe 13.5 maanden oud was en zijn zusje er pas 6 weken was, verraste hij ons plots. Hij stond recht en liep de living van de meter en peter helemaal door!
Ons Jana was een rappeke. Die was 9 maanden en die kroop onze living door zonder ophouden. Overal op en onder zonder stoppen. Een echte sneltrein. Ze was ook vele tengerder dan Robbe dus je zag altijd zo'n "springding" overal naartoe vliegen. Ze was net een jaar geworden en plots liep ze!
Ze heeft wel gewacht tot ze 18 maand was, vooraleer haar eten niet meer gemixt moest gemixt. Nu is ze 23 maanden en alles gaat er in sneltreintempo in, brokken of niet!!
Ze praat ook veel sneller dan dat Robbe praatte. Deze week nog ving ze een glimp op van papa's borsthaar en riep snel: "Ooooh, hondje!" Waar halen ze het toch soms!
Anderhalve maand nadat Jana liep, kwam Wouter ten tonele. Een flinke, uit de kluiten gewassen kerel die wel een ietwat slechte start nam doordat hij na zijn geboorte al onmiddellijk geïnfecteerd werd met het rota-virus. De schade was achteraf snel ingehaald. Hij was nauwelijks 3 maanden en rolde al rond!
Nu is hij 9 maand en al drie maand niks meer in gewicht bijgekomen. Hij zit nu net mooi op de middelste curve! Met zijn lengte op de hoogste! Hij maakte al snel aanstalten om recht te gaan zitten maar doet het nog steeds niet zelfstandig. So what? Waarom zou het sneller moeten?
Hij doet het enorm op zijn gemakje en dat stoort toch niemand! Ik heb er zo'n hekel aan dat kinderen steeds snel iets moeten kunnen.
Robbe is nog steeds niet zindelijk en ik vraag er ook nog nauwelijks om. Ik weiger gewoon pampers en op school moet hij het maar leren van de rest. Ik laat de kinderen nu hun eigen evolutie bepalen maar ik probeer die dingen wel positief te benaderen. Ik praat veel met Robbe over naar het toilet gaan en ik koop er hem boekjes over. En stilletjes aan zal zijn vrees wel worden overwonnen. Op school doet hij nu af en toe op het potje en dat wordt dan beloond.
Met al die reality-tv waaraan we tegenwoordig ten prooi worden geworpen, zouden we deze boodschap eens temeer moeten onthouden: Wees jezelf (en laat de kinderen dat ook doen).
Veerle
Reacties:
Door: Els op 29/12/2001 @ 17:37 
Hallo Veerle
Je hebt gelijk dat je je kindjes alles op eigen tempo laat doen. Onze Yannis is net een jaar geworden en ik moet ook vaak horen dat hij NOG niet kan stappen. Hij stapt al maanden perfect aan twee handen, maar is veel te bang om er ook maar 1 los te laten. En zodus staat hij ook nog niet alleen recht.
Kruipen doet hij wel als 'nen echten' en dit sinds hij 10 maanden is.
Ik laat hem maar doen, 't is zo'n flink baaske. De rest kan mij gestolen worden. Alles op zijn tijd.
Groetjes,
Els
Door: Veerle op 29/12/2001 @ 18:05
Hey Els,
dat is toch alles wat telt
Ik kom net van een familiefeestje. Ben haast gaan lopen, hihi. "en nog altijd nie kruipen , en nog altijd niet rechtzitten zonder steun, ma allezzzz, zoude daar nie mee bij ne kinesist gaan". Ik heb maar gezegd dat hij ne flinke jongen is die graag bij de mama op schoot zit en dat hij daarom "wat achter is" zoals zij het noemen
Door: Hilde op 29/12/2001 @ 20:46
t is waar wat jullie zeggen, de "buitenwereld" weet alles veel beter! En Veerle, bedankt voor je steun! Ik zou echt niet weten wat ik zonder jou zou doen (waarschijnlijk met mijn handen in mijn haar zitten en mij afvragen of ik het wel goed doe) ze weten alles beter, maar ondertussen komen ze toch maar met hun microben een kindje van een week of 4 besmetten. Hun methode was de beste, maar ondertussen kreeg ons Zoë een goei valling van hen, ik heb nogal slapeloze nachten gekend hoor! "hun methode" Maar alleh, t'is allemaal nog goed gekomen en ons Zoë is van gisteren 6 weken. Een geluk dat Veerle er nog is om mij in die ambetante perioden een beetje "op te krikken!
Door: Bo op 31/12/2001 @ 01:10
Eén van de eerste dingen die ze mij ooit cadeau deden toen ik zwanger was van m'n oudste was een kanjer van een boek van Benjamin Spock. Met argusogen bekeek ik dat ding en na tien bladzijden was de conclusie al getrokken "wat een larie is me dat !". Ik heb het boek hier nog altijd liggen en als er één ding is dat ik alle ouders en toekomstige ouders kan aanraden. Koop het nooit en als ze het je cadeau doen wip het dan gelijk de prullenmand in.
Dat boek was eigenlijk geschonken door iemand die het niet nam dat ik op elke "wijze raad" reageerde met een "we zien wel". Ik heb gewoon geen behoefte aan cowboy verhalen en net zoals Veerle was ik er vrij snel achter dat die verhalen enkel als doel hadden om me de stuipen op het lijf te jagen en om me duidelijk te doen aanvoelen dat ik totaal onwetend was en het zeker nooit zou kunnen. Wie zegt dat ? is er niet zoiets als een moederlijk instinct dat de je weg wijst ? Is er dan niet zoiets als "Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is ?". Natuurlijk is er dat en als ik in de rats met iets zat dan kon ik terecht bij mijn onthaalmoeder of bij de verpleegkundige van kind en gezin en die mensen die hebben mij altijd bijgestaan met raad waar ik tenminste iets aan had en niet met prietpraat vanuit de prehistorie. Kinderen zijn trouwens geen weergave van een statistiekje. Daar ben ik net zoals Veerle snel achter gekomen.
Opvoeden is zeker niet gemakkelijk en ik ben dikwijls met mijn hoofd tegen de muur gekwakt, maar eigenlijk is dat helemaal geen ramp gebleken. Mijn kroost stelt het wel en dat is nog altijd het belangrijkste. Nee ?
Door: Veerle op 31/12/2001 @ 09:18
Hallo Bo,
Eigenlijk zou ik jou moeten bedanken dat je me destijds op dezelfde dingen (ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is) hebt gewezen. Het is daardoor dat ik die goede raad aan Hilde heb kunnen doorgeven
Door: Mireille op 08/01/2002 @ 19:37
Hoi Veerle,
Het is waar wat je schrijft, en alle andere moeders die dat beamen, ik ben het er helemaal mee eens. Iedereen kan wel zeggen, ze zou dat allang moeten kunnen. Dat was hier net zo, ik denk dat je wel weet over wie ik het voornamelijk heb dan hè. Mijn schoonmoeder, mijn vriendin van in de veertig die zelf 4 kinderen heeft groot gebracht en het altijd maar beter leek te weten... ik heb er echt mijn voeten aan geveegd aan hun zogenaamde goede raad. Jolien kan pas sinds een dikke week zelfstandig lopen, ze dierf eerst echt niet de stoelen of handen los te laten, maar nu stapt ze gretig alleen rond op haar veertien maanden en dat is zo schattig. Vooral als je dan je armen open houdt en ze erin kan komen gelopen, dan lacht ze zo "cute" dat je gewoon smelt vanbinnen. Steffi liep heel snel, ze was amper een jaar oud maar ik ben heel blij dat Jolien anders is. Niet elk kind is hetzelfde en wat zindelijkheid betreft en zo, ook dat zal voor haar misschien veel vlotter gaan dan bij haar grote zus, ook omdat ze haar zus echt als "voorbeeld" begint te zien. Alles probeert ze achterna te doen, ook de ondeugende dingetjes, en ik moet daar soms echt om lachen gelijk als die twee samen kunnen opschieten met elkaar... ik zet Jolien ook niet vaak in de box, een kind moet immers zijn grenzen kunnen verleggen en ik ben heel trots op de manier waarop mijn kinderen zich kunnen ontplooien. Ook al krijg je van iedereen de raad om het anders te doen, ik ben ook van het standpunt : blijf jezelf en laat je niets aanpraten, want er is inderdaad zoiets als een moederinstinct !
Bedankt voor dit verhaal, het heeft me deugd gedaan er zoveel van mijn eigen kindjes in te herkennen en te weten dat er nog mensen zijn die zich niets aantrekken van al die zever in boekjes (soms klopt er wel eens iets van maar gelijk dat boek van Dokter Spock, ook dat heb ik geeneens verder gelezen toen ik het eerste hoofdstuk had bekeken, zo'n saai boek !).
Doei !
