ik heb niet echt een tip ... wel een bedenking voor je

ouder worden (moeder of vader worden dus) is leren loslaten ... door het hele opgroeiproces doe je niet anders dan telkens een stukje van je kind loslaten en dat begint al letterlijk bij de geboorte.
Telkens weer laat je een stukje los, het moment dat je stopt met bv (als je bv gaf he, 't zijn maar voorbeelden), het moment dat je kind zelf wil eten, het naar school gaan, vriendinnetjes krijgen, ... elke keer is het een stukje loslaten.
En ja het kan je pijn doen, maar langs de andere kant: je kind is een zelfstandige mens, ze heeft je nog (heel) hard nodig, maar ik denk dat ze dat loslaten ook nodig heeft.

Een bedenking van mij is, dat kinderen vaak te lang 'vastgehouden' worden door hun ouders. Ik voed mijn kinderen op zoals ik zelf ben opgevoed: naar zelfstandigheid. En dat betekent dat ik ze moet kunnen loslaten. Ik heb nu wel al oudere kinderen (de oudste is 9, ene van bijna 8 en ene van 3) dus ben al een beetje getraind ;) maar ik ben blij dat ik die zelfstandigheid van thuis heb meegekregen, en dat mijn ouders mij zo goed konden loslaten. Ik zie het tegenovergestelde bij mijn man, de zijn moeder nog steeds erg vaak nodig heeft, hoewel hij het begint te leren.

Tips kan ik je niet geven, ik was zo blij voor de hun dat ze naar school konden, ze hadden het echt nodig! En ja ik miste hen ook vaak hoor in het begin. Het huis was zo stil! Maar alles went, ik ging es wat vaker wandelen of zo.

sterkte ;)

Bedje