Hallo,

Ik wilde hier even wat kwijt,nl:
Ik heb nu 4 jr een relatie met een 13 jaar oudere man met een kind van 16.
Toen ik bij hun introk heb ik zijn zoon 2 jaar meegemaakt,en toen wilde hij bij zijn moeder wonen(2 uur van ons vandaan)
Uiteindelijk is dat ook gebeurd,en zijn moeder kreeg kort na dat hij daar ging wonen een baby.
Oke nu zijn we 2 jaar verder en ik en mijn vriend wilde ook graag een kleintje,inmiddels ben ik nu 35 weken zwanger van mijn 1e kindje en wil zijn zoon weer terug komen wonen.
Dit vind ik helemaal niet erg,ik gun het hem van harte,want het is ook nog eens de zoon van mijn vriend.
Maar waar ik nu een beetje mee zit is het volgende,hij is natuurlijk nu op een leeftijd van 16 jaar,erg in de pubertijd,alles laten slingeren in huis,harde muziek,laat naar bed,laat uit bed,vriendjes op de kamer,etc etc etc.
Nu vroeg hij vanavond''als de baby er is kan ik dan wel gewoon op mijn kamer muziek enzo draaien en vrienden meebrengen"? ik vond dat best moeilijk om daarmee om te gaan,ant onze kleine gaat straks natuurlijk ook s'midags naar bed en ligt s ávonds vroeg op bed,en ik ben bang dat die kleine er niet tegen kan,en dat we dus een probleem gaan krijgen,ik hoop dat jullie snappen wat ik een beetje bedoel met dit verhaal?
Zijn er mensen die ervaring hebben met dit soort situaties? en hoe handel je dan,ook in het belang van de baby?
Ik maak me echt ongerust,of is dit onnodig,pff mijn hormonen gieren ook nog eens door mijn lijf!
Ik hoop dat iemand reageert.

Groetjes Channie

Hallo,

Bedankt voor je reactie,ik geloof dat dingen op ten duur wel zullen lukken ,maar er is in onze situatie weer wat veranderd waar ik veel stres van heb,het volgende nl.
De bedoeling was uiteindelijk dat zijn zoon eind januari weer bij ons komt wonen,ik ben 19 december uitgerekend en dat zou dan een mooie tijd zijn voor mij en de baby om aan elkaar te wennen(het is mijn 1e kindje)
Nu door een schoolgesprek waar zijn zoon bij was in onze streek,want hij moet natuurlijk weer overstappen op zijn destijds oude school,zeiden ze dat het beter is voor hem om na de kerst meteen te beginnen op die school,maar er verder geen problemen waren als het toch eind januari zou worden.
Nu is zijn zoon vastberaden om na de kerst te willen komen en voor mijn gevoel de afpraak die we gemaakt hebben eind januari aan zijn laars te lappen.
Ik zit hier erg mee,want zijn moeder belt dan vaak op en zegt dat haar zoon dingen zegt zoals''ik voel me buitengesloten dat ik niet na de kerst mag komen en hij zei op een wat nare toon''moeten ze eerst van die baby genieten'',dit valt mij koud op mijn dak en ik heb erom zitten huilen.
Ik vind het moeilijk om met hem om te gaan op deze manier,hoe kan ik het hem duidelijk maken dat ik tijd nodig heb om te wennen aan de baby en dat hij zijn geduld moet bewaren??zonder dat hij zich buitengesloten voelt.
Ik wod er echt knetter gek van!

groetjes Channie

heey channie
het belangrijkste met pubers is de communcatie ze apprecieren je het meeste als je ze hun mening vraagt , laat voelen dat ze erbij horen en dat hun mening telt ,ga gerust eens met hem in discussie , het is belangrijk dat je het vertrouwen wint van je stiefzoon , dat je met hem leert praten , zijn gevoelens leert begrijpen , en zich probeert in te leven in zijn leefwereld , wat telt er voor hem ? en hoe kunnen jullie dit oplossen om samen in 1 huis allemaal gelukkig te leven ?

zelf ben ik ook stiefmama mijn partner is 16 jaar ouder en heeft 2 dochters 16 en 18 zei doen aan co-ouderschap
in het begin was het heel moeilijk zelf ben ik er 24 dus was het heel moeilijk om voor hen om zo'n jong iemand te vervange als hun mama die ook 40 was ze dachten immers dat ik een moederfiguur wou spelen voor hun
na veel geruzie tussen ons ( uiteindelijk zijn het meiden die kunnen dat nog harder dan jongens ) is het me toch gelukt om een perfecte band met hen op te bouwen ik heb hen heel duidelijk gemaakt dat ik geen moederfiguur wou spelen maar dat ik nu in hun leven kwam en dat ze me moesten leren aanvaarden en uiteindelijk is dat goed gelukt ze zien me nu eerder als een ' vriendin ' en als de persoon die hun vader gelukkig maakt ik kan geweldig goed met hun praten en ik geniet zeker van de week dat ze hier zijn en in het begin moest het niet van mij en wilde ze absoluut niet aan mij komen vragen of ze die avond uit mochten gaan want ik was de baas niet over hun maar nu komen ze het even goed aan mij vragen en dat vind ik heel fijn wat dat wilt zeggen dat ze mij nu wel aanvaarden in hun leven
natuurlijk hebben we nog wel discussie's maar het zijn pubers hé ?
ik heb nu met mijn partner ook een 2 jarig dochtertje luna en ook op dit hebben ze goed gereageerd ze kunnen zelfs heel goed met ons dochtertje opschieten omdat we hen er hard in betrokken hebben natuurlijk staat zei bij hun niet in het middelpunt van de belangstelling maar ze zijn er heus wel eens mee bezig en ze zien het niet als een halfzusje maar als een echt zusje
bij ons zijn er niet meer echte problemen maar die zijn er heus wel geweest maar ik ben blij dat het vele vele beter gaat
als je vragen hebt je mag ze altijd stellen hoor ik vind het totaal niet erg om mijn problemen met de jouwe te vergelijke ! ik versta dat het allemaal heel moeilijk is

vele groetjes tine