Hoi Beam,

Ik had mijn mk op 8 weken eind mei vorig jaar. Terwijl ik een week eerder, op 7 weken dus, een mooi hartje had gezien. Het weekend erop zag ik bloed op het toiletpapier, helder rood van kleur. Eigenlijk wist ik al dat dit niet goed was.
Het weekend zat er dus tussen en toen ik belde met de huisarts (op vrijdag) werd me gezegd dat ik alleen maar kon afwachten...
Gyneacologie kon ik niet meer bereiken vanwege het tijdstip. Ik kon dus ook niks anders doen dan wachten. Ondertussen stopte het bloeden niet, alleen kwam het er niet zo uit alsof ik ongesteld moest worden. Echt alleen bij het afvegen.
Ik heb maandag gebeld en ik kon die middag nog komen en via een vaginale echo werd me gezegd dat het vruchtje zelfs al was afgezakt. Ik weet niet precies wanneer het vruchtje was gestorven, zo ver dacht ik niet na. Ik lag daar als verdoofd.
Het gekke was dat toen het hoge woord van de mk eruit was ik pas begon te bloeden. Echt te bloeden bedoel ik.
Alsof ik de bevestiging nodig had om het te laten gaan...
Ik heb het er nog steeds moeilijk mee, temeer omdat ik anders morgen zou zijn uitgerekend van mijn eerste kindje. Dus voor hetzelfde geld was dat kindje er al geweest. Dat zal ik nooit weten.
Ik krijg wel eens de opmerking dat ik blij moet zijn dat ik inmiddels al weer zwanger ben. Maar als je nooit een mk gehad hebt moet je dat nooit zeggen. Voor mijn gevoel ben ik gewoon een kindje kwijt, en die zal nooit meer terugkomen.
Tegelijkertijd behoudt die ervaring me om te genieten van deze zwangerschap omdat die mk altijd door mijn hoofd spookt.
Ik voel nu sinds een aantal weken wel beweging godzijdank, dat maakt al veel goed.
Maar die pijn, dat zal bij me blijven tot ik er niet meer ben.

Ik wens je veel sterkte toe!!! En ik hoop voor je dat je volgende zwangerschap (mocht je dat willen) positief zal aflopen.

Liefs van Jen

Hallo,

Ook ik heb hetzelfde meegemaakt.
Toen we op 6.5 weken naar de gynea gingen klopte het hartje, maar te traag. We kregen te horen dat we een vergrote kans op een miskraam hadden en dat we 2 weken later maar moesten terug komen. Alles leek goed te gaan tot 2 dagen voor het onderzoek, ik had pijn in de rug en onderbuik en had een heel klein beetje bloedverlies bij het afvegen. Je wil jezelf dan nog voor de gek houden dat het wel niets zal zijn, maar eigenlijk weet je al dat het fout is. En ja bij de echo bleek het hartje te zijn gestopt en het vruchtje al een beetje gekrompen. Wij vertrokken de dag erna voor een weekje op vakantie en de gynea had me gewaarschuwd dat ik veel bloedverlies zou kunnen krijgen. Nadat we terug waren was het nog steeds niet afgekomen, maar kreeg ik baringsweeën. Twee dagen daarna ben ik gecurreteerd, omdat het vruchtje al platgezakt was en het niet wou komen. Ik ben blij met de curretage, want ik heb 2 dagen de weeën gehad van iemand die moest bevallen en er kwam geen babytje.

Als ik jou was zou ik toch maar voor de curretage gaan, want ik wens je zeker geen pijnen die ik heb moeten doorstaan. Ik weet niet of het waar is, maar ze hebben me gezegd dat weeën van een miskraam pijnlijker zijn dan van een bevalling. En dan in te denken dat ik altijd zei, dat ik als ik ooit een baby kreeg een epidurale wou !(als we ooit nog eens zwanger worden )

Alleszins veel succes met de verwerking.

Groetjes
Cynthia

Hallo,

Wat je vooral goed moet onthouden, alhoewel dit nu moeilijk is, is dat je er zelf niets kan aan doen.
In het begin stel je je de vraag wat heb ik verkeerd gedaan, maar het is de natuur die zijn werk doet. Ik heb mij die vraag keer op keer ook gesteld en heb ze zelfs aan de gynea gesteld. Ook zij wist me te vertellen dat ik niets had kunnen doen om geen miskraam te hebben.

Ik en zoveel andere dames op dit forum weten nu heel goed hoe je je voelt. Laat de tranen maar vloeien, het zal nog een hele tijd duren voor je je weer een beetje beter zal voelen. Probeer ook met lotgenoten erover te praten, dat helpt. Voor mij blijft het mijn eerste babytje dat ik verloren heb en dat zal altijd in mijn gedachten blijven.
Ik kan er nu al wel over vertellen, maar heb soms nog momenten dat ik het er heel erg moeilijk mee heb. Vooral als er iemand in de onmiddellijk omgeving is die moet bevallen.
Ik hoop snel weer zwanger te zijn, maar ook dit lukt niet echt. Maar we geven de hoop niet op.

Nog veel succes met de curretage.

Veel sterkte
Cynthia

Hallo,

Ik ben in september 2005 gestopt met de pil, maar ben dan 3 maand niet ongesteld geworden. Vanaf december 2005 zijn we er dan voor gegaan. In februari 2006 heb ik een heel vroegtijdige miskraam gehad, het leek alsof ik een lange cyclus had gehad en toch nog ongesteld ben geworden. In juli was ik dan zwanger, maar het mocht niet zijn.
Nu zijn we terug volop bezig, maar het duurt toch zo lang en vandaag moesten we op kraambezoek en dat zijn echt moeilijke momenten voor mij. Ik voel mij zo jaloers en gekwetst dan. Maar ik denk dan ook steeds aan het feit dat 1 op de 5 vrouwen een miskraam krijgen en de meesten hebben daarna een gezonde baby. Dus bij ons zal het ook nog wel eens lukken zeker.

Ik heb alleszins veel steun aan dit forum gehad.

Laat alles gewoon gebeuren nu, de verwerking heeft tijd nodig. Je zal het zelf moeten ondervinden wanneer je erover kan praten zonder dat je lichaam ineen krimpt van verdriet.

Ik lees dat je nog pijn hebt na de curretage, dat had ik eigenlijk niet. De dag zelf heb ik veel pijn gehad omdat ik weeen had en ze daarna medicijnen gegeven hebben om de baarmoeder terug te doen krimpen, maar de dag erna was ik al veel beter. Wel slap, want het is natuurlijk een ingreep, maar echt niet veel pijn. Ik zou het nakijken en anders je gyneacoloog contacteren.

Veel succes en als je wil praten, kom je maar naar het forum of je mag me ook altijd een pb sturen.

Groetjes en sterkte
Cynthia

Hoi Beam,

Ik herken mezelf in jou, ik heb 3 miskramen achter de rug en telkens waren ze gewoon doodgegaan op prille leeftijd (6 à 7 weken)... Mijn gynaecoloog heeft me na mijn laatste miskraam direct cardioaspirine en Folavit 4 mg laten nemen en op de moment dat ik een positieve test zou hebben moest ik 3 keer 2 ovules Utrogestan vaginaal opsteken en dit tot de 14e week... hij vermoedde dat mijn lichaam te weinig progesteron produceerde om de innestelling te voltooien... Naar het schijnt is dit de methode van het UZ in Gent...
Misschien kan je het je gynaecoloog eens voorstellen??
Veel succes
Dikke knuffel
Lunneke