Hoi Veerle,

Het je het nog nooit zo eens 'laten vallen', dat je wel een kindje zou willen adopteren?

Hier een gelijksoortig verhaaltje. Ik heb ook altijd gezegd dat ik graag ooit een kind (of kindjes) zou adopteren. Zeker als we vruchtbaarheidsproblemen zouden blijken te hebben. Ik had geen zin in de medische mallemolen om toch maar zwanger te raken. Ik heb dat ook tegen mijn man gezegd toen we trouwden. Hij lachte het weg, want wij zouden vast geen problemen hebben om zwanger te worden.

Ondertussen heeft hij gelijk gekregen: ik ben zwanger van ons tweede kindje, dus er zijn geen problemen op dat vlak. Maar toch laat het idee van adoptie (ooit) me niet los. Ik zeg dat gewoon af en toe tegen mijn man, zonder echt een betoog te gaan voeren of zo. En heel vreemd, maar hij lijkt steeds meer voor het idee gewonnen. Ik weet niet of we ooit tot adoptie zullen overgaan, maar door er regelmatig over te praten weet ik dat het een mogelijkheid is. En dat is voor mij voldoende. We zien wel wat de toekomst brengt.

Ik zou er gewoon eens terloops over beginnen, om te polsen hoe hij erover denkt. Houdt hij meteen de boot af, dan kan je wel zeggen dat jij er anders over denkt, maar het is niet verstandig om hem dan meteen te willen overtuigen van jouw standpunt denk ik. Maar wie weet is je man wel meteen gewonnen voor het idee?

Veel succes!
Snuffie