Hallo,

Ik ben een 30-jarige mama van 2 kindjes (4 en 6). Iets meer dan 2 jaar geleden ben ik gescheiden. Kort daarna heb ik Koen leren kennen. Omdat alles zo goed ging, ook met de kindjes zijn we een half jaar later bij hem gaan wonen. Ik en mijn ex hebben co-ouderschap (week om week dus).
Mijn zoontje van 4 (Robbe) was het eerste jaar helemaal zot van Koen. Koen kreeg er zelfs dingen van gedaan die bij mij niet lukken.
Nu zijn we ondertussen nog een jaar verder en het gaat van kwaad naar erger... Het is begonnen met het afwijzen van Koen als hij Robbe bijvoorbeeld een knuffel wou geven. Dan duwde hij Koen weg en zei daar ook letterlijk bij "Ga weg". Nu is het zover dat hij Koen volledig negeert en gisteravond zei hij zelfs: "Ik haat u".
Ook op school gaat het niet meer zo goed: Hij werkt niet meer mee, de juf moet alles 10 keer vragen en hij is er onbeleefd tegen.
Ook tegen mij doet hij de laatste weken anders: hij negeert me, antwoordt niet als ik iets vraag en ik mag hem ook bijna geen kusje of knuffel meer geven.
Wat is er toch met mijn kleine ventje aan de hand? Hem extra aandacht en liefde geven lukt niet, want hij wijst ons gewoon af. Er boos op worden?? Ik weet niet of dat zo'n goede oplossing is. Ik wil hem namelijk niet dwingen van iemand graag te zien. (Alhoewel ik denk dat dat niet het probleem is, ik ben er bijna zeker van dat hij ons nog wel graag ziet). Koen en ik kunnen er gelukkig goed over praten en nu zouden we willen proberen van Robbe te behandelen zoals hij ons behandeld: "negeren". Maar is dat wel een goeie beslissing ??
Er valt ook zo moeilijk te praten met Robbe: hij antwoordt niet of zegt heel de tijd "Dat weet ik niet". Soms begint hij ook gewoon te lachen en speelt verder...

Robbe gaat heel graag naar school, heeft veel vriendjes in de klas, zeurt niet als hij naar papa moet, ...
Hij zegt ook nog altijd dat Koen zijn dikste vriend is, maar als je wat te dicht in zijn buurt komt wordt hij boos en stelt hij zich vijandig op ...
Als ik hem vraag waarom hij zo doet zegt hij: "weet ik zelf niet".
Als ik vraag hoe het op school was antwoordt hij: "vraag dat morgen maar aan de juffrouw".
En ga zo maar door ...
Zolang we hem gewoon laten doen is hij vrolijk, maakt hij plezier, ...

Misschien moet je hem apart nemen (dus zonder je vriend er bij) en ook heel duidelijk zeggen dat je niet boos op hem zal zijn. Kleine kinderen hebben nog wel eens de neiging om hun mond te houden omdat ze bang zijn dat hun ouders boos worden. Je moet duidelijk laten merken dat hij je alles kan vertellen. Hoe is hij bij zijn vader????