Mijn zwangerschap was niet helemaal gepland ( ongeveer jaar geleden ) en de verwekker was hier totaal niet blij mee. We woonden net samen, hadden alles voor elkaar, maar zijn wereld stortte in volgens hem. (en dat was mijn schuld..) Hij begon zich naar mij toe niet netjes te gedragen en wou dat ik een abortus zou plegen, of wenstte dat het een miskraam zou gaan worden. Bij het zien van het streepje op de zwangerschapstest, was het voor mij ook wel even slikken, maar mijn gedachte was meteen, hier ga ik voor, dit kleine wondertje. Maar ik mijn "geluk"werd niet in dank afgenomen en ben als het ware geestelijk mishandeld. Oke ik was er zelf bij, maar echt niet sterk genoeg.. Geloofde eerst nog dat het wel zou bijdraaien, maar het werd alleen maar erger, wou het niet in zien, op een gegeven moment kon ik niet meer, en ben naar mijn ouders gegaan... ( was toen nog geen 3 maand zwanger en inmiddels woon ik weer zelfstandig) Met rust gelaten werd ik niet, bestolkt met smsje, emailtjes en telefoontjes....Zijn leven was naar de @#&!n, was mijn schuld want ik moetst zonodig het kindje houden...hij dreigde met zelfmoord... oftewel goed depresief dat hij was.
Ik heb hulp gezocht, maatschappelijk werk, genieten van mijn wondertje in mijn buik dat moest ik en wou ik. Inmiddels ben ik een super trotse mama van een schat van een dochter. En saampjes kunnen we de hele wereld aan!

Toen mijn dochtertje 3 maandjes was is de vonk overgesprongen tussen mijn toen nog "gewone" vriend ( die mij zelfs in de zwangerschap erg veel gesteund heeft ) en mij. Heerlijk iemand die mij met liefde bedolf, en zei dat ie van me hield. Maar ook voor mijn dochter als een vader is. Alleen we zijn inmiddels even paar maanden verder, en ik weet niet waar ik last van heb.... Hij is zo lief voor ons, heeft alles voor ons over en zelfs mijn "buien" neemt hij voor lief... We zien elkaar alleen in het weekend, want meer benauwd mij nog... Ik heb sinds een tijdje dat hij haast niet aan mijn dochter mag komen, alles doe ik zelf, de gehele verzorging, ik ga, als hij in t weekend er is gewoon verder in het normale ritme van mij van doordeweeks... Als hij haar op schoot heeft, en kusjes geeft, gaat er een gevoel door mij heen wat ik niet kan beschrijven, ik kan het niet hebben en voelt niet fijn. Ik heb erg de angst in mijn hoofd dat men mijn dochter van mij wil afpakken... nu weet ik dat mijn vriend dit niet zou doen, maar ik ben bang dat de verwekker met een actie gaat komen of iets dergelijks.... ( er is geen erkenning of iets dergelijks) De moeder van mijn vriend voelt zich ook echt oma, maar ik vind het moeilijk om haar oma te noemen. Ik ben gewoon zo beschermend naar mijn dochtertje toe, wil niet dat we "weer" in de steek gelaten worden... mijn vriend bedoelt alles zo goed, maar waarom doe ik dan zo? Ik wil wel een gezinnetje vormen maar vind het zo moeilijk.... Wie herkent dit? help...

heel verhaal maar moest het even kwijt....
Moet zeggen lucht wel even op...