Hey Wendy,
Wat goed dat alles goed is. En weer een meisje! Hoe tof!
Heb je al een naam bedacht?

Ik ben gisteren ook weer op controle geweest bij de gyn. Urine en bloeddruk waren heel goed. Ik was geen gram bijgekomen tov 14 dagen geleden. Ik zit in totaal nu op 12,5 kg, wat reuze meevalt. Met onze baby gaat ook nog alles goed. Hij/zij groeit heel erg goed, en dat voel ik ook. Amai, als hij/zij zich/haar uitstrekt, dan heb ik het wel geweten. Ik voel dat hij/zij nog maar heel weinig plaats heeft.
Onze baby heeft wel al de ingang van de uitgang gevonden, maar het ziet er nog niet naar uit dat hij/zij zich zo dadelijk gaat aanmelden. Al weet je dit natuurlijk nooit.
Aanstaande maandag weer op controle, dus ... wordt vervolgd!

Veel liefs,
xxx

Vele gokjes werden uitgebracht
over de naam en het geslacht
Nu gaan jullie eindelijk weten
dat onze zoon ARNE zal heten.

Hij is geboren op vrijdag 1 juli 2005 om 17u48.
Hij woog 3kg520 en was 51 cm groot.

Sorry maar op het hele verhaal moeten jullie nog even wachten. Ik ben pas thuis van vandaag 15u30 (vandaar dat ik niet eerder iets kon laten horen, en mijn man heeft mij en onze zoon constant bijgestaan in het ziekenhuis).
Ik probeer snel weer te komen met het hele verhaal en met foto's.

Veel liefs,
xxx

????

een hele welgemeende proficiat met je zoon!
mooie naam trouwens!

linha

Mijn verhaal:

Op woensdag 29 juni 2005 ’s morgens wakker geworden met heel veel waterachtig slijmverlies. Naar het toilet geweest. Terug in bed, en bleek dat er een hele prop slijm in bed lag. Naar de gynaecoloog gebeld, blijkt dit de bewuste ‘slijmprop’ te zijn.
Het is een teken dat er verandering is, maar het kan ook nog evengoed enkele dagen duren.
Op donderdag 30 juni 2005 had ik ’s morgens weer veel overvloedig slijmverlies, en ik voelde me ook heel anders. Precies alsof ik wist dat het niet meer lang ging duren.
Toch wilde ik nog graag met mama naar de markt en gaan ontbijten. We hebben dit dan ook gedaan, maar toch was het moeilijk. We hebben dan ook veel terrasjes gedaan omdat het niet meer ging, door de harde buiken.
Op donderdagavond zijn we dan gaan slapen, en toen zei ik al tegen mijn ventje dat het nu wel mocht beginnen. Want als het nu zou zijn, dan zou het toch sowieso juli zijn.
Ik heb dus geen oog dichtgedaan, en iets na middernacht heb ik dan ook weeën gekregen, ik moest ook constant naar het toilet. Ik heb mijn ventje toch maar laten slapen, maar om 3u werden de weeën steeds heviger, en is mijn ventje wakker geworden van mijn gepuf.
Aangezien er bij dit hevige slijmverlies ook dunnen sliertjes bloed zaten, wilde mijn ventje geen risico’s nemen en toch maar naar het ziekenhuis gaan. We hebben dan heel op ons gemakske ons gewassen en aangekleed. Mijn ventje wilde de hond naar mijn ouders brengen, maar ik zag er ook tegenop om hier nog alleen te blijven, aangezien ik niet wist wat me te wachten zou staan. Dus zijn wij hier, met valiesje, vertrokken.
In de auto werden ook de weeën nog heviger. Zoals wij konden timen was het om de 5 a 6 minuten. Bij mijn ouders thuis heb ik dan tussen de weeën door nog een boterham gegeten.
Daarna zijn we op naar het ziekenhuis gegaan. We moesten via de spoed gaan, omdat het nog te vroeg was. Ik geloof dat het zo een uur of 6u30 was. Van de spoed tot aan de verloskamers is nog een heel eindje gaan. Iedereen die we onderweg tegen kwamen wensten ons veel succes. Ik vond het fijn. En ik moet zeggen, de mensen rondom mij leken zenuwachtiger dan mezelf.
Aan de verloskamers werd ik onmiddellijk aan de monitor gehangen. Mijn urine die ik al mee had genomen van thuis werd gecontroleerd, en daaruit konden ze al opmaken dat de bevalling op gang was. De vroedvrouw die toen van dienst was, zei dat ze me nog niet ging onderzoeken, dat we beter konden wachten tot de wisseling van dienst. Anders werd het twee keer vlak achtereen gedaan, en dat zou vervelend voor mij zijn.
Om 7u20 kwam er dan een vroedvrouw (Mia Ghoos) en een leerling-vroedvrouw (Kim Frederix). Mia onderzocht me en zei dat het er heel goed uit zag. Ik had reeds 3 cm ontsluiting, alles was flinterdun, en de vliezen stonden op springen, werd mij gezegd. Het zou niet lang duren. Vanzelfsprekend vroeg ik wat niet lang was. Toen zei ze me dat ik op de middag ons kindje in mijn armen zou hebben. Ik kon het bijna niet geloven. Ik stond er, zonder al te veel afgezien te hebben, zo goed voor. Dus ik was extra gemotiveerd. Toen zei ik hun ook nog eens dat ik absoluut geen epidurale wilde. Dat ik het allemaal zelf wou ervaren. Zij waren hier mee akkoord, en zeiden dat het niet meer veel voorkwam.
Om 10u15 werd ik opnieuw onderzocht. Toen had ik reeds 6 cm ontsluiting. En nog steeds vond ik het meer dan te doen. Ik was dan ook extra gemotiveerd omdat het zo goed vooruitging.
Om 11u kwam ze nog eens opnieuw. Toen had ik 7 cm ontsluiting en besloot de vroedvrouw om mijn gynaecoloog op de hoogte te brengen.
Om 11u45 was hij er, en hij onderzocht me. Ik had toen 8 cm ontsluiting. Hij vond ook dat het er zo goed uitzag, en besloot om de vliezen te breken, aangezien ze op het randje stonden om zelf te breken. Hiervan heb ik totaal niks gevoeld. Ik voelde enkel het water stromen. Ik vond dit wel raar, aangezien er telkens een vloed water kwam als de baby bewoog.
De gynaecoloog zei ook dat het tijd werd om de verloskamer in gereedheid te brengen. Ik kon het nog steeds niet geloven, want nu kwam het wel heel erg kortbij.
Eenmaal de vliezen gebroken waren, kwamen de weeën nog sneller achter mekaar en werden ze ook moeilijker op te vangen. Maar mijn ventje heeft wonderen verricht. Telkens als ik een wee had, en voelde opkomen, dan vloog ik uit bed, en wreef hij over mijn onderrug, tot de wee weer over was. Na een tijdje kon ik wel niet meer terug in bed, zo hevig waren de weeën. Als mijn ventje dan even niet meer kon, dan nam de vroedvrouw het over. Zij deed het ook voortreffelijk, ze hield me zo dat ik op haar kon leunen, en een wee weer beter kon opvangen.
Om 13u15 onderzocht de vroedvrouw me nog eens. Alles was nog steeds hetzelfde gebleven. Er zat nog een ‘boordje’. Dat moest eerst weg, eer dat de baby erdoor kwam.
Ze heeft nog geprobeerd om in een wee het boordje weg te duwen, maar dit wou maar niet lukken.
Ik begon een stuk van mijn motivatie te verliezen, omdat ik het afgelopen uur zo had afgezien, en er geen vooruitgang was geboekt. Maar nog steeds wilde ik er zo, zonder verdoving, mee doorgaan.
Om 14u is de gynaecoloog dan nog eens gekomen. Hij onderzocht me nog eens. Hij wist me te vertellen dat het boordje er nog steeds was, en dat de baby eigenlijk verkeerd lag met zijn hoofdje. Normaal worden baby’s geboren met de achterkant van het hoofdje eerst, dus de smalste kant. Die van ons leek erdoor de moeten met zijn gezichtje eerst, dus de breedste kant. Dus daarom dat het boordje niet weg ging. Het was te moeilijk. Ze hebben nog geprobeerd om het te helpen draaien, in een wee. Dit was heel erg pijnlijk, maar ook dit hielp niet. Ik weet nog dat ik heel veel keer heb gezegd ‘dokter, het wordt toch geen keizersnede he?’Ik was ongelofelijk bang voor een kiezersnede, en dat wist hij, want ik heb het bij elke bezoek aan hem gezegd
Toen ging de gynaecoloog met de vroedvrouw even naar buiten. Toen ze terug kwamen, zeiden ze dat er geen vooruitgang was en er ook geen leek te komen, en dat het zo niet zou gaan. Ik werd voor de keuze gesteld, ofwel een epuderale ofwel een keizersnede. Ik wilde dus geen van beiden, dus ik ben in tranen uitgebarsten. Ze hebben me toen wel heel erg bijgestaan, en uiteindelijk heb ik dan toch moeten kiezen voor een epuderale. Zo konden ze de weeën nog harder opdrijven, en kon ik toch nog op de natuurlijke manier bevallen. Ik heb wel gevraagd of ze me dat konden verzekeren, aangezien het anders misschien toch nog zou uitdraaien op een kiezersnede. De gynaecoloog beloofde me dat ik zo zou kunnen bevallen.
Toen ik instemde, gingen ze allemaal buiten, om de anesthesist te verwittigen. Om dat moment had ik het heel erg moeilijk. Mijn motivatie om door te zetten was totaal verdwenen, en ik kon de weeën niet meer opvangen. Ik zei tegen mijn ventje ‘als ik toch een epuderale MOET, dan wel NU. Hij is toen de gang op gelopen, en gelukkig is het toen heel snel gegaan, want ik kon het niet meer houden.
De epuderale werd geprikt om 14u15. Dit ging ook niet van een leien dakje. Toen de anesthesist binnen kwam vond hij het veel te rommelig op de kamer, er lag een bal en een groot kussen. Zo kon hij niet werken, zei hij, en hij draaide zich om en vertrok. De vroedvrouwen dat in allerijl opgeruimd en toen ik hij terug gekomen.
Ik vond het echt niet aangenaam, zeker niet omdat ik daar heel stil moest zitten, en dat terwijl ik hele erge weeën had. De eerste poging was ook mislukt, dus het moest nog eens een tweede. Ik dacht dat ik het ging besterven. Mijn ventje kan er helemaal niet tegen, maar hij is toch bij mij gebleven. Ik vond dit super van hem.
Toen de verdoving in orde was, werd ik in bed gelegd, terug aan de monitor. Ook werd mij een infuus geprikt. Dit moest ook nog eens overgedaan worden, want bij de eerste poging sprong mijn ader. Ook werd om de 3 minuten automatisch mijn bloeddruk genomen. Toen ik heel erg rustig in mijn bed lag, voelde ik zo de pijn wegebben. Het was eigenlijk een zalig gevoel om dat moment. Maar ook dat duurde niet lang. Ik begon heel erg de beven en te schokken. Ik kon niet stil liggen. Ik vond het heel erg akelig. Vanaf dat moment is er constant een vroedvrouw bij mij gebleven, om mij in het oog te houden.
De pijn van de weeën was wel volledig weg, maar de druk die nam constant toe.
Om 16u15 is de gynaecoloog mij nog eens komen onderzoeken, en bleek dat ik 10 cm ontsluiting had. Hij zei dat ze me over een half uurtje naar de verloskamers zouden overbrengen.
Om 16u30 kwamen de twee vroedvrouwen zeggen dat hun post erop zat, dat ze het heel erg spijtig vonden dat ze mijn bevalling niet meer konden/mochten doen. Wijzelf vonden dit ook heel erg spijtig, aangezien zij ons zo goed hadden bijgestaan, en we fijne babbels hebben gehad.
De volgende vroedvrouw (Mia Lenaerts) had mij om 16u45 moeten overbrengen naar de verloskamers, maar zij had het meteen toen haar dienst begon heel erg druk, ze moest nog een bevalling doen. Ze is toen niet dadelijk kunnen komen, waardoor ik niet om 16u45 naar de verloskamer kon. Ze excuseerde zich meerdere malen hiervoor. Toen ze er eenmaal was, tegen 17u is ze ook niet meer weggegaan. Ik vertelde haar dat ik ongelofelijke druk had, en ik de idee had dat ik moest duwen. Ze heeft me toen ook al laten persen, want zo zou het boordje volledig weg gaan.
Na geperst te hebben tot 17u20 was het boordje helemaal weg, en kon ik overgebracht worden naar de verloskamer. Dit ging ook nog niet meteen, want die waren ze nog aan het opkuisen van de vorige bevalling. Ik heb dus nog even op de gang moeten wachten.
Toen ik op de verloskamer was, hebben ze me eerst nog op de bevallingstafel geholpen. Ik wilde eerst nog zelf opstaan, maar dit mocht ik niet, omwille van de epuderale verdoving. Mijn ventje en de vroedvrouw hebben dan geholpen met mij te verschuiven van bed naar verlostafel. Toen is er nog een assistente gynaecologe, Greet Hoet, binnengekomen. Zij ging assisteren bij de bevalling. Ze heeft toen met een tangetje in een schaamlip gepitst. Ik dacht dat ik 10 cm omhoog sprong. Aangezien mijn epuderale op was, en ik niet meer kon bijpompen, voelde ik het terug. Ze heeft me dan een lokale verdoving gezet. Iets erna is de gyn ook binnengekomen. En toen mocht ik beginnen door te persen. In een wee heeft hij dan ook een knip gezet. Toen durfde mijn ventje niet meer gaan kijken, want het bloedde ongelofelijk fel, zei hij. En weer was ik heel erg fier op hem, dat hij overeind gebleven is.
We hadden met de vroedvrouw afgesproken dat zij een foto zou maken van het moment dat mijn ventje de navelstreng mocht doorknippen. Helaas is dit niet kunnen gebeuren. Opeens moest ik stoppen met persen, want de navelstreng zat rond het hoofdje, en was ook te kort. Dus de gynaecoloog excuseerde zich, en zei dat hij het moest doen. Toen heb ik nog een keer lichtjes geduwd, en toen werden ook de schoudertjes geboren. De gynaecoloog zei dat ik ons kleintje mocht nemen. Maar dit durfde ik helemaal niet. Dus heeft hij ons kleintje op mijn buik gelegd, en heb ik hem zo hoger genomen. Het was toen 17u48.
Het moment dat ik hem eruit had geperst, is onbeschrijfelijk. Ik kan niet verwoorden wat ik toen voelde. Traantjes zijn dan ook gevloeid.
Helaas duurde dit moment niet lang. Ons kleintje was helemaal paars, en weende ook niet. Wel had hij zijn oogjes groot open, en hij bewoog heel fel met zijn armpjes. Ik was in paniek omdat hij zo vies van kleur zag. Ze dokters en vroedvrouwen bleven er heel rustig onder en zeiden dat ik me geen zorgen moest maken, dat het perfect normaal was. Hij moest gewoon een keer schreeuwen, zodat de longetjes zich konden vullen, en dan zou de kleur wegtrekken. Maar dit gebeurde niet, en begon in paniek te raken. Ik heb toen gesmeekt om hem van mij af te nemen, en hem te helpen. Ik weet nog dat ik gezegd heb, dat ik dacht dat hij dood zou gaan. Er is toen ook wel onmiddellijk een kinderarts bijgekomen, maar die was ook onmiddellijk terug weg, en zei dat alles in orde was. Toen plaste onze zoon. En wisten ze zeker dat hij gezond was. Ze hebben hem toen gemeten (51 cm) en gewogen (3520 kg). Maar nog steeds had hij die vieze kleur. Mijn ventje heeft toen verschillende keren in zijn voetjes moeten knijpen. En opeens begon hij te schreeuwen, en zag je zo de vieze kleur weg trekken en kreeg hij een heel mooie kleur. En toen heb ik hem terug gekregen.
Daarna heeft mijn ventje eerst mijn ouders gebeld, daarna zijn ouders, toen de fotografe, toen de meter en de peter.
Iedereen was over het dolle heen en wilde onmiddellijk komen. Ze hadden immers zo lang moeten wachten, want ze waren ondertussen allemaal op de hoogte. Voor hun was het ook lang, omdat wij eerst hadden gezegd dat hij er op de middag ging zijn.
Maar ze hebben nog lang kunnen wachten. En wij zelf ook. Ze hebben ons nog 2 uur laten liggen op de verloskamer, omdat er nog even geen bed beschikbaar was op de kraamafdeling. We hadden een grote eenpersoonskamer gevraagd, maar er was enkel een standaardkamer beschikbaar.
Onmiddellijk op de kamer hebben ze ons kleintje een klein beetje opgemaakt. Normaal wordt dit niet dezelfde dag gedaan, maar aangezien onze fotografe kwam, hebben ze toch zijn hoofdje een beetje zuiver gemaakt.
Daarna kwamen ze mij verzorgen. Normaal mocht de infuus uit vanaf het moment dat ik geplast had. Dus een verpleegster en mijn ventje hielpen mij het bed uit, op weg naar de badkamer. Toen ik me op het toilet neerzette, voelde ik me heel erg misselijk worden, en zei dat ook. Ik weet nog dat mijn ventje me vroeg of ik wat fanta wilde, omdat hij dat aan het drinken was, en het me suikers zou geven. En het volgende wat ik me herinner is dat ik in de gang op de grond wakker werd met mijn benen omhoog. Bleek dat ik was flauwgevallen, door het vele bloedverlies. Dit had ik wel verwacht, want dit was vorig jaar na mijn miskramen ook het geval.
Ik heb daarna nog geplast, en werd ik beneden gespoeld. Dit deed ongelofelijk goed. Toen hebben ze me terug op bed geholpen, en werd ik onderzocht. Bleek dat mijn baarmoeder niet wou krimpen, dus mijn infuus mocht nog niet weg, er werd zelfs nog iets bij gehangen om de baarmoeder te helpen krimpen. Ook bleek dat ik vanonder heel heel erg gezwollen was, en dit voelde ik ook. Ik dacht dat het normaal was, maar dat was blijkbaar niet zo. Ze hebben me toen ijs gelegd, en dit verlichte enorm.
Daarna mocht eindelijk de familie binnen, en werd de champagne gekraakt!
Onze ouders heel erg blij, hun eerste kleinkind geboren!

????,

Wat een verhaal zeg! Een aangezichtsligging, dat is wel serieuze tegenslag! Maar je hebt je zo te horen heel kranig gehouden gedurende heel het gebeuren... En dan nog flauwvallen door het bloedverlies... ik hoop maar dat je ondertussen al wat aangesterkt bent, want borstvoeding geven vraagt toch ook heel veel energie.
Dat heel gezwollen zijn had ik bij mijn eerste bevalling ook, maar deze keer heb ik er geen last meer van gehad. Dus dat hoeft niet bij elke bevalling zo te zijn...

Ik kan niet wachten op de foto's van jullie pruts!

Linha

Wendy en Jo,
Hoe gaat het met jullie?
Ik kijk er elke dag naar uit om nog eens iets van jullie te horen ...

Veel liefs,
xxx