[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau][Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
geboren op 24 weken| 04/03/2007 @ 19:52 heidi  | hey allemaal, ik ben nu 19 weken zwanger maar een vriendin van mij was 5 weken eerder zwanger dan wij. Ze is ziek geworden en dokters hebben het kindje moeten laten komen met een keizersnee. Het kindje heeft 2 keer geademd en het hartje is 30 min blijven kloppen. vervolgens is het kindje in de armen van zijn papa gestorven. Hij was 27 cm en woog iets van een 400g. Ik ben vandaag op bezoek geweest bij hun in het ziekenhuis je kan gewoon niet beschrijven wat er door je heen gaat als je dat kindje daar ziet liggen. Met alles er al op en eraan. Je weet gewoon niet wat je moet zeggen... echt vreselijk  En met mijn zwangerschap is alles in orde en bij haar is alles weg. Op enkele dagen... ik voel mij erg schuldig tegenover haar, ik weet natuurlijk dat dat niet hoeft maar het is toch zo oneerlijk!  |
| 04/03/2007 @ 20:49 Nicole  | Je hebt helemaal gelijk! Het is ook oneerlijk, en ik begrijp hoe jij je nu voelt, en ik kan ook zeggen, dat het niet nodig is, maar daar help ik je ook niet mee, want dat gevoel heb je nu eenmaal. Probeer van je eigen zwangerschap te genieten, en probeer je vriendin te steunen. Laat haar nu niet vallen!!!!!! Mijn vriendinnen hebben maanden niets van zich laten horen, na de crematie van mijn zoontje, en dat terwijl ik ze toen het hardst nodig had. Je kan beter eerlijk tegenover haar zijn, en zeggen hoe je je voelt, dan weg te blijven. Laat haar, als ze er behoefte aan heeft over haar kindje praten,maar geef zelf ook aan, als je het niet aan kan, want je moet ook aan je eigen kindje denken. Het zal een moeilijke tijd worden, ook voor jou natuurlijk, en ik wens jullie heel veel sterkte toe. liefs Nicole |
| 04/03/2007 @ 21:14 ingetjee  | hoi, ik heb ook een paar vriendinnen die zwanger zijn, en het doet me deugd om hen te zien, ondanks het feit van 'zij wel en wij niet' blijf zeker niet weg bij je vriendin, want ik denk dat dat haar meer pijn zal doen dan dat ze jouw dikke buik ziet groetjes en sterkte Inge |
| 04/03/2007 @ 21:33 heidi | oh bedank voor de reacties... ik ben zeker niet van plan om daar weg te blijven ze, ik heb al tegen haar gezegd dat we er samen een dagje op uitgaan als ze wat beter is en we kunnen goed praten over het verlies van haar zoontje. Volgende week is normaal de begrafenis, dat zal ook weer wel even slikken zijn. Maar toch diep vanbinnen voel ik mij schuldig als zij vraagt hoe is het met u kindje. ik hoop dat wanneer ik beval dat zij dan al terug in verwachting is. Want ik denk dat dat ook heel veel verdriet zal teweerbrengen voor haar. En als ze dan al terug zwanger is heeft ze iets om naar uit te kijken. Maar ze zei dat een kindje er nu voor de eerste jaren toch niet terug inzat. |
| 04/03/2007 @ 23:09 snuffie | Goh Heidi, Wat een vreselijk verlies voor je vriendin... Ik begrijp jouw gevoelens wel, het is ook onrechtvaardig dat de ene dit moet meemaken, terwijl de andere vrolijk de hele zwangerschap doordartelt. Ik voel me al ongemakkelijk als ik dit lees, en ik ken jouw vriendin niet eens! Maar ik ben het eens met wat de dames hierboven schreven. Jouw vriendin gaat door een heel moeilijke tijd, ze heeft iedereen nodig die er voor haar kan zijn. Dus de steun die jij kan bieden, is zeker welkom. Anderzijds mag je niet 'uit schuldgevoel' al haar verdriet meetorsen op jouw schouders. Het is zeker ook nodig dat jij je goed blijft voelen voor het welzijn van je eigen kindje. Je vriendin zal dat zeker begrijpen! Heel veel sterkte in deze ongetwijfeld erg pijnlijke en verdrietige tijd. Snuffie |
| 07/04/2007 @ 09:39 M  | Heidi, Ik ben donderdag 05/04 mijn 2 kleine meisjes verloren na 19w2d zwangerschap Ik had woensdag 2 keer een grote slijmbrok verloren, maar maakte me daar niet echt zorgen over omdat er geen bloed bij was. Om 3u 's nachts gisteren morgen werd ik wakker met krampen, maar ik dacht dat het van mijn darmen was. Ik had echter bloedverlies, dus gebeld met verloskamer, daar zeiden ze dat we moeten komen... Ze deden een echo op de buik en alles leek OK. Kindjes waren min of meer op schema, hartjes klopten, dus ik was min of meer gerustgesteld, maar toen moest er een vaginale echo gebeuren om te kijken waar het bloedverlies vandaan kwam... De gyn zei direct dat het niet goed was. Een van de vruchtzakken was helemaal uitgestulpt in mijn vagina... Mijn baarmoederhals heeft het begeven... Cervix insufficiëntie noemen ze dat. Na een inwendig onderzoek bleek dat ik al 3 à 4 cm opening had... Er was niets meer aan te doen. Ze zouden afkomen... Ze hebben mij dan naar een kamer op de materniteit gebracht waar we moesten wachten... De krampen (weeën) kwamen op den duur sneller na elkaar en na 3 hevige krampen is ons eerste popje rond 9u geboren... Het tweede zal nogal hoog en ze hebben dan mijn water moeten breken en een baxter moeten geven om opnieuw weeën te krijgen. Na ongeveer een uur is na één stevige kramp ons tweede meisje geboren... Ik heb ze gezien, allebei zo volmaakt en toch zo anders... Ze hadden een heel ander gezichtje... Het ergste was dat ik na het breken van mijn water van het tweede dit nog heb voelen stampen... Toen moesten de placenta's afkomen, wat wonderwel ook vrij vlot verliep. Toch bleef ik heel veel bloed verliezen en hebben ze alsnog een curretage onder volledige verdoving gedaan om de baarmoeder schoon te maken. Volgens de gyn was het echt nog wel nodig, want er waren nog vele brokjes achtergebleven... Het gaat ondertussen fysiek weer beter... Ik heb geen pijn meer, alleen heel erg slap... Ik heb veel bloed verloren, blijkbaar zelfs op het randje om bloed bij te krijgen, maar het is niet gebeurd... Alleen begint het nu stilaan oor te dringen en is het allemaal zo onwezenlijk... Geen babietjes meer, geen groeiende buik, geen stampjes meer voelen... Ik kan je uit mijn ervaring alleen maar zeggen dat het enorm goed doet als je voelt dat je steun krijgt en hoewel woorden toch tekort schieten en er geen woorden voor zijn ben ik zeker dat jouw vriendin moet voelen dat jij er bent voor haar... Veel succes verder met je eigen zwangerschap. Ik begrijp dat je je schuldig voelt op een of andere manier, hoewel daar helemaal geen reden voor is, maar laat dit niet de reden zijn dat je weg blijft, want dat doet nog veel meer pijn... M |
[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau]