Ik ben er weer. Waarschijnlijk ben ik niet eens gemist .

Vorige week zondag ging mijn vriendje Bas inene raar doen. Rond een uur of negen 's avonds kreeg hij pijn in zijn buik en begon met overgeven. Rond middernacht heb ik de huisartsenpost gebeld en kon ik medicijnen halen. Pillen tegen het spugen (die je alleen in kan nemen als je niet meer spuugt dus daar had ie niks aan) en domperignon zetpillen tegen de misselijkheid. Die dus niet bleef zitten omdat hij tijdens het spugen zo'n pijn had. Tegen de pijn kreeg hij niks. De pijn werd steeds erger. Bas is geen zeurpiet maar hij lag in bed te kronkelen en ik vond het eng. Dus weer de HA-post gebeld. Toen mocht ik met hem naar de ha in het ziekenhuis (dat was kwart over een). Bas kon amper nog lopen. Dus ik heb hem practisch moeten tillen. Toen ie eindelijk aan de beurt was zei de dokter pak even een rolstoel. In plaats van mij even te helpen. Eikel. De dokter vertrouwde het niet helemaal (er heerste toen wel bij ons dat e-colli virus in het water maar dat was het niet) en vroeg een tweede dokter er naar te kijken. Ondertussen ging het steeds slechter met Bas.

Hij werd op een bed gelegd, aan een hartmonitor. Vanwege de pijn en angst die hij had ging hij nog eens hyperventileren waardoor hij ging tintelen en nog banger werd. Zijn hartslag was vrij laag totdat het tot hem doordrong dat ze hem zouden prikken (bloed afnemen). Hij heeft een rontgenfoto gehad en toen hebben ze hem medicijnen toegediend. Eindelijk viel hij toen in slaap. Ik kon toen even rustig zitten en kreeg zelf last van hyperventileren en harde buiken. Gelukkig weet ik redelijk goed hoe ik een hyperventilatie aanval op moet vangen.
Bas werd opgenomen, kreeg een slangetje in zijn neus om zijn maag droog te houden. Om half vijf was ik thuis.

Na die nacht niet geslapen te hebben moest ik ook 's ochtends nog met mijn kat naar een dierenkliniek in Utrecht. Omdat ik zo moe en gestressed was heb ik mijn schoonvader maar uit bed gebeld om me te brengen want ik vond het niet verstandig om zelf te gaan rijden. Na de kliniek ben ik nog wel even naar mijn werk gegaan maar kon al gauw weer naar huis omdat Bas weer naar huis mocht.
De volgende dag werd ie weer opgenomen en werd zijn galblaas verwijderd.
Dit is allemaal goed gegaan. Woensdag was ie al weer thuis en behalve wat pijn gaat dit goed.

Maar dinsdagnacht (was ik natuurlijk alleen) werd ik ziek. Ik heb de hele nacht overgegeven. Me dus maar ziek gemeld en de hele week thuisgebleven. Ik voelde me slap, misselijk, pijn in mijn maag, duizelig en ik had zware armen. Omdat het niet beter ging ben ik vrijdag maar naar de ha geweest. Niet de mijne want die was vrij. Deze ha scheepte me af met een darminfectie en dat ik het maar rustig aan moest doen. Mijn urine is zaterdag wel op kweek gezet omdat ze niet echt goed konden zien of ik een blaasontsteking had.
Eergisteren toch maar even naar mijn eigen ha geweest omdat ik nog steeds duizelig en misselijk ben en na warm eten begint mijn maag zeer te doen.
Deze gooit het ook op een darminfectie.

Maar vamiddag ga ik bloed laten prikken om beter te kijken. Ik ben die ene kilo die ik tot nu toe aangekomen was dus ook weer kwijt . Dat ik duizelig ben klopt wel volgens haar. Alles gaat op dit moment naar de baby. Waardoor mijn baby niks tekort komt maar ik des te meer. Dus moet ik het rustig aan blijven doen. Ook ben ik er nu achter dat ik last heb van harde buiken (zelfs als ik een week ziek thuis ben en niks doe).

Vanmiddag ben ik bij de vk geweest. Die harde buiken kloppen wel. Dat komt dan ook omdat ik niet zo lekker ben en toch nog rustiger aan moet doen. De hartslag van de baby was prima en ze heeft het best naar haar zin volgens de vk. Mijn bloeddruk was goed en mijn baarmoeder komt nu een vinger boven mijn navel uit en dat is ook goed. Over vier weken moet ik weer terug komen. Omdat het voorheen elke 6 weken was schrok ik maar dit blijkt standaard te zijn.


Sorry voor het lange verhaal maar ik moest het ff kwijt.

Hoi Ladies.
Leuk dat er weer gereageerd word hier.

@Laura, wat een vervelende dagen allemaal voor je.
Hopelijk gaat het nu met je vriend,je kat en jezelf weer goed.

Met mij gaat ook alles prima, mijn buik is flink aan het groeien.
Ik ben zelf nog niks aangekomen tot nu toe.
Ik was tussen de 7de en de 11de week 1.4kg afgevallen en die zijn er nu nog steeds af en dat terwijl ik toch echt wel goed eet.
Volgens de gyn komt het doordat mijn verbranding nu anderhalf keer zo snel gaat als anders.
Ik probeer verder wel goed op te letten want ik heb niet de dicipline om een dieet te volgen en dus vrees ik dat de overtollige zwangerschapskilo's er dan ook genadeloos aan blijven plakken.
Maar ach, dat zijn problemen voor later.
Ons kindje groeit goed maar helaas heb ik hem nog niet gevoeld.
Ik kan niet wachten tot het zover is.
Kan iemand mij zeggen wat ik eigenlijk zou moeten voelen?

groetjes

Vandaag precies op de helft en voor mijn eigen gevoel dus wel een mijlpaal bereikt.
Donderdag moet ik weer naar de gyn en hoop dat alles weer goed is.

Gisteravond lag ik in bed en lag wat op mijn buik te kloppen en het leek er ineens op dat er vanaf de binnenkant werd terug geklopt.
Ik denk dat dat het kindje was , maar ben niet zeker.
vanavond als ik weer in bed lig ga ik het zeker nog eens proberen als ik dan hetzelfde voel dan weet ik dat dat ons kindje is.
Ik vind het ook wel tijd worden dat ik het ga voelen en ook mijn man kan er haast niet op wachten.
Al zal hij nog wel enige tijd geduld moeten hebben.

Groetjes britt