Ik sluit mijn ogen en leg mijn handen op mijn buik
en bedenk leven daar waar nu leegte is..

Ik kan bijna voelen hoe het zou zijn
en probeer te vergeten dat ik het zo mis..

Een verlangen naar iets dat ik nooit heb gehad
een warmte van binnen, kwetsbaar en pril...

Ik open mijn ogen en voel het verdriet
dat ik klaar ben voor iets dat mijn lichaam niet wil.....

Ik krijg kippenvel als ik het lees!

Heel veel sterkte gewenst, en ik hoop dat je wens toch nog in vervulling gaat!

groetjes+veel liefs Nicole

Waarom ik, waarom jij?
Waarom kon jij niet blijven?
Waarom moest ik je verliezen?
Waarom een ander wel en ik niet?
Dit zijn vragen die door mn hoofd blijven spoken.
Ik kan het deze keer geen plek meer geven.
Overal waar ik kijk wordt ik eraan herinnerd.
Ik weet, het is en blijft een wonder.
Het is en blijft bijzonder.
Maar ik wil ook weer zo’n wonder, ik wil het al zolang.
En dan eindelijk is het zover maar het mocht niet lang duren.
Ik ben je verloren en moet je nu een plekje geven.
Het valt me zwaar, zwaarder dan voorheen.
Waar moet ik nu met mn gevoel naartoe?
Nog een vraag erbij.
Ik kan erover praten, maar t lucht niet echt op.
Ik kan uren gaan janken, maar ook dat werkt niet.
Wat kan ik nu nog gaan doen?
Gewoon doorleven is de enige mogelijkheid.
Maar dat maakt het nog niet makkelijk, want ik ben je kwijt.
Ik weet dat je nog wel bij me bent, maar toch zover weg.
Ik voel me leeg, bang en alleen.
Ook al weet ik wel dat ik bij mensen terecht kan.
Het voelt anders, alles voelt anders.
Ach ik red het wel, dat weet ik zeker.
Maar hoelang het deze keer gaat duren weet ik niet.
Ik zie het wel…….. ik merk het wel…….
Maar laat je zo nu en dan wel weten dat je nog bij me bent?
Ik mis je, zonder dat ik wist dat je bij me was.
Ik hou van je, en dat zal ik altijd blijven doen.

veel liefs mama


Dit gedicht heb ik geschreven na aanleiding van mn laatste mk........ ondertussen heb ik er al 6 achter de rug en de artsen weten niet waarom ik mn kindjes niet vast kan houden, mijn gevoel zegt dat het gewoonweg nog niet tijd is voor een tweede.... maar ik weet ook dat ik het verlies omdat het vruchtje niet sterk genoeg is.

Ik wilde dit even met jullie delen en weet dat velen zich hierin kunnen vinden. Oja bij de laatste mk wist ik niet zeker dat ik zwanger was maar dat is een verhaal apart...

~An

Hoi allemaal,

Wat een prachtige gedichten. Het brengt zo goed je gevoelens onder woorden. Ik heb net mijn 1e MK gehad, maar ik kan me volledig verplaatsten in de gevoelens die in jullie gedichten beschreven staan. De leegte is vreselijk. Je verlangt zo terug naar dat gevoel alsof je samen met je kindje de hele wereld wel aankan. Vanaf nu is het wij, maar dan slaat het noodlot toe. En dan de angst blijft het volgende keer wel zitten? Sterkte allemaal. Ik duim voor jullie allemaal dat er toch een wondertje zal komen voor jullie en voor mezelf ook graag .

Liefs
Lisette

Hallo allemaal,

Ook ik heb net drie miskramen achter de rug. Mijn laatste curretage was vorige week op 9 weken. Wie meer wil weten, kan mijn profiel lezen.

Verder houd ik maar moed voor de toekomst, maar mijn leeftijd (ben net 40 geworden) speelt natuurlijk ook een belangrijke rol. Dat is de voornaamste oorzaak, zo zegt de gynaecoloog. Dus dat wil zeggen dat er ook nog een ruime kans is op een gezond kindje, maar het is wel een gok. We gokken nog even door...

Groeten,
Monique.

... niemand ...????

Liefs,
Ikke.

Dag lieve Erika,

Dank je wel voor je berichtje! Sorry voor het late antwoord maar we zijn net terug van een weekje zon ...

Verdorie meisje, jij hebt je portie ellende ook al gehad zeg! Want hoe je het ook draait of keert, een MK, hoe pril ook, is steeds een enorme klap in het gezicht ....
Maar je hebt wel gelijk, ik heb mijn 2 engeltjes mogen leren kennen, ik heb ze in mijn armen gehouden en gezien. Dat is een heel speciaal cadeau.

Vandaag zijn we nog naar Jette geweest, bij Genetica, maar daar is neits te vinden. Het wijst er dus wel op dat de doorbloeding niet goed is, want er waren ook vele trombose'kes te zien in de placenta. En de dokter van vandaag zei wel dat dit onderzocht kan worden en dat er bij sommige van die problemen wel oplossingen zijn. Maar daar heeft mijn gyn nog niets van gezegd, laat staan getest!!!!??!!

Erika, wat fantastisch dat je toch een wondertje hebt! Je zal wel blij zijn met die kleine meid!! Het kan dus wel ....

Dank je wel voor de positieve nood!!!

Heel veel liefs,
Ikke.

Hey dag Erika!

Ja hoor, ik zou heel graag contact houden, of heb je liever via een "gewone" email????

De reis was wel goed maar niet super, ik denk dat het nog wat te vroeg was ... Maar we hebben het toch gehad!

Van Jette zijn we wel tevreden ja, alleen van de gyn niet zo erg meer. Maar er zijn er nog genoeg in Jette, dus ik denk dat ik daar wel eens contact mee zal opnemen voor een 2de opinie ... Want mijn gyn spreekt altijd over prematuurkes, dat ik altijd premature baby's zal hebben en zo, maar in Jette zeiden ze daar niets meer van! En als hij me nog niet getest heeft, hoe weet hij dat dan???

Oooh ik hoop ook dat er een remedie voor bestaat, voor "gevallen" zoals ik! Wie weet op een mooie dag ...
Maar door die verdomde PCO raak ik ook nog zo moeilijk zwanger, en ik word al 36 in oktober. Grrr, die klokt tikt ook nog zo onverbiddelijk verder hè!

Liefs,
Ikke.

Hey hallo!

Eerst nog effe een update van gisteren (en vandaag!):
Ben deze ochtend alweer naar Jette geweest! Wat een gedoe. Ik moest dus gisteren terug naar de gyn MET mijn papieren van Jette voor verdere onderzoeken. Daar zeiden ze dat de gyn dit wel verder zou opvolgen .... Maar hij zei dat ik die testen beter in Jette liet uitvoeren, zodat er een ander labo werd gebruikt!! Ja maar zeg, met wie z'n voeten zijn ze aan het spelen???

Ook heeft de gyn al het positieve dat Jette heeft gezegd de grond in geboord ... Hij zei dat het idd wel getest kan worden, maar dat je het nooit uit het resultaat zal weten wat het juist is, dat een volgende zwangerschap steeds een heel hoog risico zal inhouden!

Wat moet ik toch doen? Wanneer krijg ik eens duidelijkheid ...???
Ik zal deze resultaten maar nog even afwachten zeker, en dan ermee naar iemand anders stappen?

Ik wil zo graag een kindje ....

Ikzelf word in oktober al 36 en ben al samen met mijn man van in 1998. Vandaag zijn we 9 jaar getrouwd. We hebben geen huisdieren omdat we beide uit huis werken. Ik werk in de reclamewereld en mijn man is accountant in een consultancy bedrijf.
Mijn echte naam is Isabelle !

Wel, het is misschien leuker dat we verder doen via mail. Dat is iets persoonlijker en kunnen we "alles" aan mekaar vertellen!
Ik stuur je ook nog een mailtje zodat je mijn adres ook hebt ...

Liefs,
Ikke.