[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau][Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
stoppen of de moed niet opgeven15/03/2007 @ 12:33  | hallo in juni 2006 had ik een test gedaan die positief was ik was zwanger van ons 2de kindje maar van bij het begin had ik het gevoel dat er iets niet klopte het voelde raar(vrouwelijke intuitie misschien)ik zal het nooit vergeten op 24 juni mocht ik gaan voor een echo maar de dag ervoor 23 juni kreeg ik gevige buikkrampen die pijn was noch erger dan een kind op de wereld te zetten.op 24 juni smorgens had ik bruine afscheiding ik wist zeker dat dit fout liep savonds bij de gyn en ja op de monitor klopte geen hartje 2 dagen later heb ik een curretage gehad omdat ik geen spontane miskraam wou afwachten. begin 2007 op de verwachte datum dat ik normaal van mijn 2de zou moeten bevallen zijn had ik mijn menstruaties maar na mijn menstruaties bleef ik bruinverlies hebben ik vond dit echt raar dus hebben we maar een test gedaan omdat ik het echt raar vond test was positief we waren zwanger. mijn gevoel zei echter weer dat het niet juist zat,wij naar de gyn er was niks te zien maar mijn hcg duidde aan dat ik zwanger was dus dachten de gyns(ik ben bij 5verschillende gyns geweest)dat het wel een gewone zwangerschap zou zijn en dat het nog te vroeg was om te zien.of dat het een miskraam was maar mijn hcg waarde bleef stygen ik dacht dus aan een bbz,maar daar lachte iedereen mee ge leest te veel boekjes was het antwoord niemand nam mij serrieus. tot mijn eigen gyn terug was van congress hij zag dat er iets niet klopte en de dag nadien hebben ze een kijkoperatie gedaan en wat wast resultaat een bbz ze hebben 1 eileider weggenomen want hij stond op springen nog een paar dagen gewacht en hij was gesprongen. nu ben ik hersteld van de operatie lichaamlijk maar geestelijkdenk ik nu niet meer nu ist het genoeg geweest,ik ben zo bang echt bang. van mijn eerste kindje branko heb ik 3jaar moeten wachten en nu krijg ik de ene ontgoogeling na de andere zijn er nog die dit meemaken of meegemaakt hebben. groetjes kelly  |
| 15/03/2007 @ 12:47 mieke | Hallo Onze kids zijn even oud! Kijk maar nr mijn banner van mijn dochter. Ik heb een vroegtijdige miskraam gehad voor Darline (op 4weken). En nu eentje na Darline op bijna 11weken. Mijn eerste reactie was ook nu is het gedaan. Een tweede zal toch niet lukken. Maar nu begin ik weer te hopen en te verlangen. Maar ik heb ook erg veel schrik dat het niet gaat lukken en als het dan weer lukt, dan het dan weer mis gaat lopen. Ik heb er met mijn man over gehad en hij wil er terug voor gaan. Ik zou zeggen, verwerkt het eerst wat je meegemaakt hebt. En als je met de tijd beter voelt, beslis dan. Mieke |
| 16/03/2007 @ 10:34 Lisette | Hoi Kelly, Wat een vreselijk verhaal zeg. Ik snap dat je bang bent weer zwanger te worden. Het is wel heel wat hoor. Je bent na een MK toch al huivering. Heb zelf vorige week een MK gehad. En je denkt toch als ik straks weer zwanger ben kan ik dan nog wel blij zijn of ga ik 3 maanden in spanning zitten afwachten op een nieuwe MK? Ik ben het eens met Mieke. Laat alles even bezinken. Niet te veel overhaasten. Misschien ben je nu nog niet klaar om opnieuw te beginnen, maar over een tijdje weer wel. Als je het echt dolgraag wil zou ik niet opgeven hoor. Soms heb je gewoon verdomde pech achter elkaar. Je mag dat niet in de weg laten staan als je iets zo graag wil. Nou sterkte meid! Liefs Lisette |
| 20/03/2007 @ 20:08 laure | hoi, ik ben ook al een hele tijd aan het proberen om zwanger teraken en effectief ook te bevallen! Ik heb al 4 miskramen(waarvan een laten jasper*)had en een dochtertje die na 32 weken doodgeboren is. Mijn verhaal zit eigenlijk zo in elkaar. Toen ik pas getrouwd was wilden we doodgraag aan kindjes beginnen. En ja hoor na drie maanden was het eindelijk zover. alles ging goed met onze kleine meid justineke*en alles stond klaar om te bevallen! tot ik plots geen beweging meer voelde!we mochten direct naar de gyne gaan en die had slecht nieuw ons dochtertje was gestorven!door het te vroeg loskomen van de placenta. ik ben dan bevallen van een volmaakte dochter. Zo'n mooi mensje met alles erop en eraan. Dan hebben we haar begraven en gekozen om een tijdje terug de pil te pakken. 2 jaar later voelden we dat we er klaar voor waren. En het was nu ook snel weer prijs maar heb dan na 6wkn een mk een jaartje later terug een mk op 8wkn en een beetje later terug een mk maar dit keer een laten van een perfect zoontje zo mooi roze weer een klein mensje van 20wkn . ik kreeg plots een heftige bloeding en ons zoontje heeft dat niet overleefd. We hebben onze zoon Jasper*genoemd. Soms vraag ik me af waarom een mens zoveel kindjes moet afgeven! En dit allemaal op een tijdspanne van 8 jaar. Maar nu is het ons eindelijk gegund om eens gelukkig te zijn. Dus kelly ik zou zeggen Geef de hoop niet op het kan allemaal nog goedkomen. Ik hoop dat je iets hebt aan mijn verhaaltje! Groetjes [Laatst gewijzigd door laure - 20/03/2007 @ 20:08] - |
[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau]