help , mijn dochtertje is 2 jaar en 4 maanden. Ik kan somd echt gek worden van haar driftbuien wanneer ze haar zin niet krijgt.Ze word dan echt boos en begint te huilen en brullen. Ze heeft overal haar eigen idee over ...als zij beslist uit de buggy te willen dan moet dit , als zij niet wil eten wil ze dit echt niet ...ze is echt koppig!!!!!!Net of ze constant haar grenzen een stukje wil verleggen We geven hier natuurlijk niet aan toe maar het is toch soms moeilijk. Heb soms het idee dat ik de helft van de tijd loop te zeuren of te corrigeren!herkent iemand dit? Hangt dit samen met de leeftijd????betert dit op " jaar

Je dochter (en ook de mijne ) bakent zo haar eigen identiteit af, op zich een een heel gezond gegeven.

Tips die het leven hier aangenamer maken: Maak het huis peuterproef; zorg dat er een ruimte is waar "alles" mag, op een paar HELE strikte regels na, op die manier hoef jij niet de hele tijd te zeuren en leert zij aan de hand van een paar hele simpele regels dat er dingen zijn waar niet over te discussieren valt.

Probeer zoveel mogelijk keuzes te geven, bv: wil ze zich niet laten aankleden? Laat haar zelf kiezen tussen twee broekjes welke ze wil aandoen.

Leg de dingen kort en bondig uit bv: Wil je naar de speeltuin? (wacht tot ze ja zegt) Dan MOET je jasje aan.

Zoek een "strafmiddel". Bij ons moet ze in de zetel zitten als ze niet flink is, net zolang tot ze zegt dat ze wel flink gaat zijn. Of als je gaat winkelen, je mag stappen maar je moet overal afblijven of je gaat de buggy in.
Als je een dreigement uit, breng het dan ook na een beperkt aantal keren tot uitvoer!

Over het algemeen geld voor alles: geef haar zoveel mogelijk het gevoel dat ze zelf dingen kan en mag beslissen! Laat haar ook eens dingen proberen waarvan je weet dat ze ze nog niet kan, dan leert ze haar grenzen kennen en leert ze ook hulp "vragen" i.p.v ongewenst te krijgen!

Veel geduld!

Mieke,
wat je dochter doormaakt is volledig normaal. Ikzelf heb 3 kids, waarvan er al 2 hun peuterpuberteit hebben doorgemaakt en nog eentje die het moet meemaken. Ben ook nog eens opvoedster van beroep dus ook dagelijks zie ik dit op mijn werk. Deze faze moeten ze doormaken om zelfzeker te kunnen worden, maar enkele tips zijn toch niet uitgesloten om deze faze toch aanvaardbaar te houden voor beide partijen.
Ook voor de mama is het niet gemakkelijk want eigenlijk moet je ook een beetje leren loslaten. Als ze niet willen eten dan zul je het er ook niet kunnen inproppen.
Het is inderdaad niet leuk als je constant moet vermanen, neen zeggen, straffen,..;
Er zijn wel enkele tips die het je iets gemakkelijker kunnen maken zonder dat er driftbuien van komen.
Zorg dat je goed gedrag blijft belonen. Door het negatieve gedrag zouden we durven vergeten om te kijken naar wat ze nog goed doen ( dus 5 minuten flink in buggy, direct uitbundig mondeling belonen = flink, nu ben ik trots,...
Om haar positief gedrag te versterken kun je ook werken met een beloningssysteem. Je kunt een blad maken dat goed zichtbaar hangt. Bij goed gedrag of iets doen dat je vraagt krijgt ze een symbooltje ( lachgezicht, zon, ster,...) Bij echt slecht gedrag ( roepen, tieren, slaan= dingen die jullie echt niet willen of tolereren) en na een waarschuwing kun je ook een slecht symbool geven ( donderwolk, boos gezicht)
Je zeggen dat als ze s'avonds 5 goede symbooltjes heeft ( ongeacht aantal slechte!!!) ze een verassing krijgt ( snoepje, stickertje, stempel op hand, dessertje= iets dat ze anders niet krijgt)
Heel belangrijk is dat je nooit een goed symbool afneemt omdat ze stout of koppig is geweest!!
Je zult verschieten hoe veel positieve dingen ze nog doet en hoe snel bepaalde problemen opgelost zijn zuiver door er een beloning aan te koppenen. (bv in buggy blijven zitten, mooi eten, proeven van iets dat ze niet lust,..= 1 goed symbool) Elke avond doe je alle symbolen weg en elke morgen begint ze terug met een nieuw blad.
verder is het belangrijk om niet mee te gaan in de driftbuien. Dus zelf niet beginnen roepen.
Zet ze in time out en laat haar daar tot ze stopt met tieren. Thuis doe je dit in de gang of ergens waar zeker geen speelgoed staat ( geen donkere ruimte!!)
Je mag haar pas terughalen als ze stil is en dan zeg je haar waarom ze daar moest blijven.
Belangrijk is om zelf heel kalm te blijven!! Nooit discussieren; neen is neen en er ook verder niets meer over zeggen, hoeveel ze ook discuteerd of blijft zagen.

Je zult het misschien niet geloven, maar ik heb mijn kids door dit blad ( dat ik nog gebruik, heb 1 gemaakt met velcro zodat ik niet telkens opnieuw dingen moet plakken) nog maar zelden moeten straffen. Door dit systeem ruimen de 2 oudste al zelf hun kamer op, kleden zichzelf aan, leggen hun bed open, hangen jas telkens weg, helpen tafel dekken en afruimen, helpen afwassen,... Allemaal zonder dat ik moet zeggen dat het moet! Het helpt dus echt als je het op een rustige en consequente manier doet en je loont er mee op de lange termijn en niet enkel op korte termijn.

Nicole,
de vraagstelling zal de driftbuien niet wegnemen. Als je zegt je gaat naar je bed dan heb je nog meer kans om koppigheid te krijgen ( want dan heeft ze nog meer het gevoel dat ze geen inbreng heeft)
Koppigheidsfaze gaat volledig over het beseffen van eigen persoontje en dat ze een invloed heeft op andere mensen. Ze willen kijken in hoeverre ze invloed kan blijven uitoefenen en wie ze is.
Duidelijkheid is belangrijk in deze faze. Ze even op voorhand verwittigen dat ze naar bed zal moeten gaan en niet reageren op haar reactie.


Je doet het goed hoor mama, gewoon consequent zijn en duidelijkheid bieden zal al veel helpen. Hopelijk heb je iets aan mijn tips en is je dochter snel uit deze moeilijke periode ( ook voor haar is dit een hele verwarrende en beangstigende faze)
Succes!!

Thuis heb ik ook een "koppige" peuter rondlopen. Ik begon mij af te vragen of het aan mij lag. Ik doe alles om hem content te stellen, en hij heeft alles en krijgt alles. Ik ben op weekend geweest, zonder mijn man maar mijn mama was meegeweest, awel het was een ramp. Vooral de zondag in het paradisio park. Niet in de buggy willen blijven zitten, niet aan tafel willen blijven zitten, tegenwerken met het verversen van zijne pamper,.... De zaterdagavond ben ik moeten opstappen in het restaurant. Ik heb hem in zijne buggy gezet en terug naar het hotel gegaan en daar heb ik een huilbui gekregen. Ik zat eronder door. Komt het nu ook door mijn zwangerschap, ik weet het niet. En het ergste is, Thimo ziet mij wenen en komt mij dan troosten en knuffelen. Dan kan ik niet boos op hem blijven. Ik wil niet boos zijn op hem, daarom zie ik hem veel te graag. Hij is echt een schatje. Maar vraag mij echt op zo momenten af wat ik verkeerd doe.

Het verversen van zijne pamper, dat is bijna dagelijks een gevecht. Hij wilt gewoon niet blijven liggen. Als hij een pipi-pamper heeft is dat nog niet erg maar als hij kaka heeft gedaan, dat is dan wel een ramp hé.

Ik kan hier bijna een boek schrijven over zijn deugnieterij. Maar als hij eens met de oma blijft slapen, dan lig ik met hartpijn in mijn bedje dat ik hem zo fel mist.
Ik geef toe, hij kan mij soms echt de muur opjagen maar ik kan niet zonder hem.

Groetjes Daisy