[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau][Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
huilen aan de school bij afscheid| 01/02/2002 @ 10:50 anita   | Mijn zoontje van 3 jaar en enkele maanden gaat sinds september naar school. Na enkele dagen huilen bij het afscheid ging het enkele weken goed. Nu huilt hij weer elke morgen. Volgens de juf (en z'n broertje) gaat het verder zeer goed. Hij speelt leuk en babbelt veel. Praat ook veel met de juf. Deze vangt hem trouwens nog steeds goed op. Wel vind ik dat het nu toch wel erg lang duurt voor hij over die moeilijkheden met afscheid nemen over is. We hebben al vanalles geprobeerd. Belonen met een verrassing hielp wel enkele dagen (dan was hij ook heel fier dat hij niet geweend had) maar dat ging ook weer voorbij. Later naar school brengen (als iedereen al binnen was) hielp een tijdje maar nu ook niet meer. Mooi praten,je tijd nemen,een beetje strenger zijn,... het helpt allemaal niet. 's Morgens is het eerste wat hij vraagt 'is het school vandaag?'. En toch amuseert hij er zich blijkbaar heel goed. Hij gaat wel maar een halve dag. Wie heeft goeie tips? De meeste heb ik al uitgeprobeerd dus graag zoveel mogelijk goeie raad. Anders huil ik binnenkort ook mee aan de schoolpoort geloof ik!   |
| 01/02/2002 @ 19:16 Bedje | hoi Anita, tips heb ik niet, misschien een troost, misschien het omgekeerde: mijn moeder had hetzelfde voor ... met mij. Ik tierde de boel bijeen omdat ik niet naar school wou, iedere en iedere en iedere morgen opnieuw. Bleef mijn moeder tot ik speelde, het hielp niet, wanneer ik ze zag vertrekken begon ik weer ... Maar 's middags wou ik niet naar huis, wel verder spelen :-) De enige troost die ik je kan bieden: het gaat vanzelf over. Veel goeie moed en laat je niet kisten, Bedje |
| 02/02/2002 @ 10:20 Daniella | Dag Anita, Ik heb net hetzelfde probleem met mijn dochtertje .Ook zij is 3jaar en een paar maanden (november) en mocht van september naar school.Elke ochtend huilt ze heel hevig en eens ik weg ben amuseert ze zich goed .Ze wil smorgens ook niet naar school .En ze gaat ook maar halve dagen. Ik had haar even wat thuis gehouden omdat ze zo angstig was .Toen bracht ik haar weer en het ging redelijk goed(behalve het afscheid nemen dan)toen werd ze weer ziek en nu wil ze helemaal niet meer gaan.Ze word bijna hysterisch .Ik weet dat ik moet volhouden en haar gewoon brengen , maar mijn hart krimt in elkaar als ik haar zo zie huilen .Toch weet ik van haar juf dat ze zich goed amuseert . Ook ik weet niet meer wat gedaan .Ben al blij dat ik niet de enige ben met dit probleem. Groetjes . |
| 02/02/2002 @ 19:52 anita | Ik heb nog eens met de juffen gepraat en volgens hen is er niet veel aan te doen dan geduld hebben. Het is wel een troost dat ze zich in de klas amuseren maar leuk is het niet om ze zo achter te laten hé! Eigenlijk vind ik het ook wel moedig ergens dat ze zich durven uiten. Hij zegt ook gewoon tegen de juf dat hij nooit meer naar school komt als ie bv. niet bij de eersten is om een spelletje te doen dat hij graag doet. Ik zou het zelf niet gedurfd hebben. Mijn oudste zoontje huilde nooit toen hij pas naar school ging. Die durfde dat gewoon niet denk ik. Maar hij was ook veel angstiger en stiller in de klas in het begin. De jongste daarentegen heeft praat voor 10. Alleen ,dat wenen hé! Je wil vooral dat ze toch maar gelukkig zijn. En ik ben blij te horen dat ik niet alleen in dit schuitje zit. Groetjes, Anita |
| 14/02/2002 @ 16:29 Karine Denon | Wel mijn zoontje is er nu pas 4 geworden en in september toen hij voor de eerste keer naar school ging (toen meer dan 3.5 jaar oud) was het ook elke morgen prijs. Aan de kleren hangen buiten aan school en zo heel verlegen tegen de juf doen. Eenmaal binnen veranderde hij helemaal en is hij heel populair. We dachten dit gaat nooit over maar nu dat hij in januari vier is geworden en na de vakantie terug naar school ging, is het huilen afgelopen. Wanneer zijn vriendjes er smorgens nog niet zijn, gaat hij rustig op een bankje wachten en zwaait dag naar papa ! Dus heb nog wat geduld het gaat inderdaad over ! |
| 15/02/2002 @ 22:10 Daniella | Dag Karine, Ik las dat jou zoontje pas sinds zijn 3,5 jaar naar de school gaat.Woon jij in Belgie? Zo ja , in welk kleuterklasje zat hij dan ?eerste of tweede? Mijn dochtertje wil absoluut niet meer gaan , en ik wil haar ook niet dwingen , maar als ze dan pas na de paasvakantie of zo zou gaan , missen ze dan niet te veel van het schoolse leventje? |
| 19/02/2002 @ 12:43 Anoniem | Hallo, Even een hart onder de riem voor jullie allemaal echt het gaat over!? Je moederhart breekt als je je kind helemaal in tranen en overstuur achterlaat. Ik heb het met mijn zoon gehad op de kleuterschool, ging eerst ook goed toen een tijd was het helemaal mis, en inderdaad ik was nog niet weg of hij vermaakte zich prima, gesproken met de juf die vertelde mij dat het bij veel kinderen voorkwam. Hetenige wat ik ben gaan veranderen was een heel strak patroon van hem wegbrengen, thuis jasje aan rugzak op, lopen naar school op school jas uit, beker uit de tas op de daarvoor bestemde plek laten zetten, het is op deze school heel gebruikelijk dat je nog even een boekje doorkijkt met je kind, nu dat deed ik dan ook 1 boekje dan zei ik tegen hem zo nu ga je dat boekje zelf nog maar even lezen mama gaat thuis wat werken en komt je straks weer halen, dan gaf ik hem een kus en ging ik, echt heel moeilijk in het begin om je kind zo achter te laten maar het was zo voor hem wel duidelijk waar hij aan toe was, het huilen heeft toen nog maar even geduurd(iets van 14 dagen) en nu............tsja de andere kant we zijn in school en hij zegt mama kus, daaaaaaag!(hij is nu al wel bijna 6 hoor, en zit dus al in groep 2). Mijn dochter heeft hetzelfde gehad op de peuterspeelzaal huilde echt de hele boel bijelkaar en ging aan mijn benen hangen ook haar heb ik een strak schema gegeven, op school slofjes aan samen een puzzel doen, mama knufel mama komt je straks weer halen, dan breng ik haar bij het raam en zwaai nog naar haar tot ze me niet meer ziet, ook bij haar geen tranen meer, eerlijkheid gebiedt hier wel te zeggen dat zij echt nog niet "fluitend" naar school gaat en altijd al thuis begint te vragen je haalt me toch wel op he?! maar als ik daar maar bevestigend op antwoord gaat ze wel en zijn de tranen verleden tijd. Mijn advies zorg dat je kind duidelijk weet waar het aan toe is, dus niet nog 5 keer teruglopen als het huilt(hoe moeilijk ook), echt ik heb zelf met tranen in mijn ogen op het schoolpleingestaan dat ik dacht van ik kan dit niet ik ga terug maar echt voor je kind is het beter, als je 5 keer teruggaat bevestig je de aandacht die het vraagt en denkt ik blijf huilen mama komt ook die 6 keer wel weer, of nog beter ik mag mee naar huis, wees dus voor alles duidelijk iedere dag weer hetzelfde ritueel. Succes, een moeder van een niet meer huilend stel |
| 28/02/2002 @ 18:05 anita | sinds 1 week is het huilen nu eindelijk over. en dat na maanden! hiep hoi! er is nog wel een lichte aarzeling bij het afscheid nemen maar na z’n eigen beslissing van ’ik ga nu nooit meer wenen’ is het huilen over. |
| 05/06/2002 @ 19:29 wouter leerman | hallo iedereen heel lang geleden toen ik nog een hele kleine jonge was weende ik ook altijd om mijn papa voor het ner school gaan maar nu niet meer   sorry maar als julie mijn advies vragen denk ik dat het het beste is om je kind iets te beloven na schooltijd bv.een kwartiertje langer opblijven een nieuwe pokémon flippo maar dit doe je best niet elke dag maar zo een paar keer per week dat je kind verrast is als het terugkomt als je dan smorgens zegt bv"flink zijn hé en niet wenen want anders is de papa/mama verdrietig en als de mama verdrietig is kan ze geen snoepjes kopen ofzoiet ok ik kan al raden dat jullie mijn advies raar vinden dat geloof ik best MAAR HET WERKT(denk ik) babaai iemand die stw volgt op sint -maarten bovenschool in het derde jaar |
| 06/06/2002 @ 09:52 tanja | hoi allemaal, Ik ben blij voor je anita dat je zoon nu zonder huilen naar school gaat. Mijn dochter is ruim vier en gaat sinds januari naar de basisschool (Nederland) daarvoor ging ze vanaf 2 jaar 2 morgens naar de peuterspeelzaal. Zij heeft veel gehuild. en bij periodes komt het nog steeds terug helaas. Wij hebben ook een vast patroon ontwikkeld voor het naar school brengen en meestal helpt dit. Nu we bijna gaan verhuizen naar een andere plaats, wil ze niet meer naar school (maar vermaakt zich er te oordelen naar haar fantastische verhalen nadien prima. Het huilen van je kind doet je als moeder vaak ook huilen. vooral toen ze nog wat kleinerwas en echt niet wilde naar de peuterspeelzaal. Ik had toen de afspraak gemaakt om na een half uurtje even te bellen of alles nu goed ging (en dat was praktisch altijd het geval). De eerste periode op de basisschool heeft de juf ook enkele malen, toen Lois echt overstuur was bij het weggaan van mama, in een rustig moment even mij gebeld hoe alles ging. dat heb ik als heel prettig ervaren. Mijn zoon is nu 7. Na veertien dagen basisschool stelde hij vast dat hij nooit meer ging. Hij huilde daarvoor nooit als ik hem weg bracht maar was wel heel stil. Toen ik een gesprek met de juf aanging (andere school) bleek dat hij die hele veertien dagen alleen maar op zijn stoeltje had gezeten te huilen. ik was heel boos dat zij mij daar niet van op de hoogte had gesteld. Nu gaat hij met veel plezier naar school. 2 totaal verschillende verhalen. Inderdaad is het misschien beter als een kind zijn ongenoegens uit, hoe moeilijk ook voor ons als moeders. fijn trouwens om te horen dat er een goed contact is met de juffen over de situatie. gezien mijn ervaringen met mijn zoon is dat toch het allerbelangrijkste. Succes met jullie niet-naar-school-willlende kinderen. en maar hopen dat spoedig ook voor al die anderen de situatie zal veranderen. Tanja |
| 06/06/2002 @ 14:41 | Hallo, Dieter gaat intussen nog steeds niet echt graag naar school. Hij is er wel graag maar de keuze tussen school en thuis valt steeds in het nadeel van de school uit. Soms vertrekt hij met veel tegenzin en soms loopt hij vrolijk de poort binnen zonder zelfs nog om te kijken. Dan hoef ik hem zelfs niet weg te brengen. Tja,ik kan wel begrijpen dat hij niet altijd zin heeft. Het tegenstribbelen vind ik wel vervelend. En soms brult hij nog eens alles bij elkaar. Maar hij amuseert er zich goed dus ... Ik ben er ook wel soepel in,soms mag hij al eens thuisblijven en de namiddagen is hij ook geregeld thuis. School duurt nog zo lang! Tanja,dat van je zoon is inderdaad wel veel erger. Liever even huilen ’s morgens dan dat je achteraf hoort dat ze huilen gedurende de dag. groetjes, Anita |
| 06/06/2002 @ 20:37 tanja | Ja, maar nu is gelukkig alles goed zoals ik al schreef. we gaan bijna verhuizen naar een andere plaats en ik hoop dat ze daar allebei met evenveel plezier naar school gaan. (inderdaad af en toe met wat tegenzin, maar ja, wie van ons heeft elke dag evenveel zin in onze taken?! )Groetjes Tanja |
[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau]