mijn zwangerschap kwam heel onverwacht,ik had een afspr met de gyn om een behandeling te beginnen zodat ik nog een keer zwanger zou worden.toen ik daar was vroeg de gyn wanneer ik laatst ongestelt was geweest dit was27 dagen geleden,een testje(waar ik ongelovig bleef naar staren liet een grote vetgedrukte + zien,enkele weken later moest ik terug gaan om te zien of alles in orde was,en dat was het, dubbel en dik in orde,twee vruchtzakjes,dit werd steeds maar beter.in de elfde week had ik bloedverlies,ik heb een week in het ziekenhuis gelegen waar we tot ons verdriet moesten zien dat een van de vruchtjes het niet gehaald had.het kindje dat gebleven was groeide als kool in de zevenendertigste week verloor ik vruchtwater maar dit werd niet ernstig genomen en op ons aandringen,werd eindelijk na 10 dagen de bevalling ingeleid,ons zoontje heeft 38 uur geleefd en is dan overleden aan een streptokokkeninfectie wij zouden graag ervaringen delen met mensen die ook zo iets hebben meegem wij willen nog een kindje maar zijn bang dat dit nog eens kan gebueren,wij broberen nu alweer meer dan twee jaar en worden soms wel moedeloos,men wil nog wel ivf proberen maar na drie vorigepogingen en de rechtzaken en al de kosten zoals ziekenhuisrekeningen begrafenis rekeningen zijn wij zowat blut en voor zoiets vindt je natuurlijk niet zo makkelijk sponsers.o ja moesten we nog een poging wagen zal ik ook zeer zeker eicellen afstaan,dit heb ik altijd al willen doen,wij waren eigenlijk een vakantie aan t plannen maar die kost zoveel als een ivf dus twijfel en twijfelen en nog meer twijfelen wie helpt ons hierdoor,het lijkt net een noodkreet mischien is het dat ook wel een.SORRY VOOR HET EPISTEL MAAR HET MOEST ER EENS AF GROETJES NIMUé

Nimue,
ik kan me indenken wat je voelt. Ik heb net zelf een kindje moeten afgeven. Toen ik 34 weken zwanger was van onze tweeling, bleek dat Marie overleden was. Op 1 februari jl. ben ik dan bevallen van een blakend gezonde Cora en van Marie, die toen vier à vijf weken dood was. Nog nooit heb ik in mijn leven zoiets moeilijks moeten doen. Er gaat nu geen dag voorbij of iemand weet me wel te vertellen dat ik dankbaar moet zijn dat ik nog één gezond kindje heb. En als ik jouw verhaal dan lees, dan weet ik dat het inderdaad zo is. Door je woorden heen voel ik je wanhoop. Het ergste is dat ik er niks aan doen kan, maar als je wil mag je altijd stoom aflaten... Er zal altijd wel iemand zijn die je gevoelens begrijpt. Veel sterkte voor de toekomst !

Kunnen jullie mij aan een adres helpen van zelfhulpgroepen i.v.m. één kindje die sterft bij de bevalling van een tweeling?

Bedankt