[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau][Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
zwangerschapsafbreking| 11/07/2002 @ 02:31 janneke | Graag zou ik ervaringen willen horen van mensen die hun zwangerschap hebben laten afbreken. Bij ons was de zwangerschap zeer gewenst.Op de echo was echter een afwijking geconstateerd en een vruchtwaterpunctie volgde. Helaas met slecht nieuws als gevolg. Hierop hebben wij de zwangerschap afgebroken. Op dit moment zou ik heel graag ervaringen van anderen willen horen.En misschien weet iemand nog literatuur over dit onderwerp? Alvast bedankt Janneke  |
| 28/12/2002 @ 20:06 natalie | Hallo Janneke, Ik zie dat jouw bericht al aardig oud is, maar toch nog even een reactie van mij. Mijn man en ik hebben dit jaar ook besloten mijn zwangerschap af te breken. Bij ons kindje was op de echo, ongeveer in de 14e week een afwijking te zien. In de 15e week heb ik ook een vr.w. punctie gehad en in week 18 hebben wij een zoontje gekregen in het AZG in Groningen. Wat ik er van verwacht weet ik niet, jij misschien ook niet (?), maar ik wil daar best eens met iemand over mailen, maar niet op deze site. Je mag me daarom rechtstreeks mailen als je wilt. natalie.tjeerdsma@hetnet.nl Ik wacht af. Voor nu wens ik je heel veel sterkte. Natalie |
| 29/12/2002 @ 22:03 Jaenine | Hallo Janneke, Ik zie dit hier ook maar laat, maar heb toch behoefte om hierop te reageren. Na de 5de IVF was ik na 26 jaar proberen zwanger en bevallen van een dochtertje in 98, ik was toen 45. We wilden graag nog een kindje bij en gingen voor 5 ICSI pogingen. Bij de 4de was ik zwanger van een tweeling, die spontaan afstootte door een tekort aan HCG. Bij de 5de poging was ik weer zwanger! Eerst was het er 1, dan 2,dan...3! Er waren twee embryo’s genesteld en een daarvan was nog laat in de baarmoeder gesplitst in een 1-eiige tweeling, op 1 placenta en in 1 vruchtwaterzak. Er was veel te veel vruchtwater en beide kindjes hadden een open ruggetje [de twin]. Met veel pijn in het hart zijn we tot reductie overgegaan op 15 weken zwangerschap, van de twin. Het andere kindje is gelukkig blijven doorgroeien en op 5 december ben ik bevallen van een gezond dochtertje. De pijn om de zwangerschapsafbreking van de twin blijft en weegt zwaar. Speciaal nu heb ik het er moeilijk mee. Ik zou ook graag met anderen in contact komen die een zwangerschapsonderbreking hebben laten doen en hoe zij met hun gevoelens kunnen omgaan? Mijn e-mail is: www.b001851@pandora.be , maar misschien is het goed om deze discussies hier te voeren? Groetjes, Jaenine |
| 07/01/2003 @ 20:35 karina | Hallo Allemaal Ik wil even zeggen dat ik heel veel respect heb voor jullie, om deze zeer moeilijke keuze te maken heb je veel moed en kracht nodig. Zelf heb ik 2 maanden geleden een miskraam gehad en als ik zie hoeveel vedriet dat met zich meebrengt. Dan kan ik alleen maar heel veel respect voor jullie hebben. Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte toe en heel veel geluk in de toekomst. veel liefs karina   |
| 08/06/2005 @ 12:38 melek | hallo ik ben nu 12 weken zwanger en er is bij de baby ook een afwijking gezien wat lijkt op de zeldzame trisomie 13 of 18. om dat het kind vrijwel bijna niet overleeft en meerdere Afwijkingen tegelijk heeft hebben we besloten de zwangerschap af te breken. dit is verschrikkelijk zwaar en moeilijk en ik heb het idee dit nooit te kunnen vergeten. ik ben benieuwd naar mensen met de zelfde ervaring en hoe kom je hier doorheen. |
| 08/06/2005 @ 18:21 Els | Hallo, ik ben 22 weken ver en mijn kindje heeft een syndroom dat gepaard gaat met een ernstige meervoudige handicap. Zowel lichamelijk als mentaal. Ook ik heb besloten met veel pijn in het hart om mijn zwangerschap te laten afbreken waarschijnlijk in de loop van volgende week. De enige manier om er ooit over te geraken is praten... gelukkig heb ik een schat van een vriend waar ik veel steun aan heb. Ik hoop dat jij dat ook hebt. |
| 27/07/2005 @ 22:12 viekemieke | Ik zit eveneens in hetzelfde schuitje. Ik ben nu bijna 13 weken ver en heb pas een echo gehad. Daar was te zien dat de foetus zware chromosoomafwijkingen heeft (mogelijk trisomie 13 of 18). In plaats van het goede nieuws aan iedereen te kunnen vertellen dat ik zwanger ben, moet ik nu de zwangerschap laten afbreken. Het wordt geen currettage, maar de uitdrijving zal gebeuren met medicijnen (zoals bij een bevalling). Wat ik het ergste vind is dat ik mijn "verwachtingen" en dromen nu weer even zal moeten opbergen. Ik was reeds zo gefixeerd op mijn uitgerekende datum. Je bent dan al zo blij dat die eerste 12 weken voorbij zijn wegens gevaar op een miskraam, maar dan kan er nog vanalles gebeuren. Je mag er dan nog zo rationeel over nagedacht hebben dat wanneer het vruchtje afwijkingen zou hebben, dat je het dan sowieso zou laten wegnemen. Maar, wanneer je zo'n nieuws te horen krijgt, slaan de emoties nogal fel om de oren. Je verwacht eigenlijk alleen maar een bevestiging dat alles goed is wanneer je een echo laat nemen. Nu ben ik vooral bang voor de "bevalling" zelf, die heel nutteloos lijkt,... |
| 28/07/2005 @ 00:48 | Hoi,ik zwanger van mijn derde meisje.Vanaf het begin heb ik aangevoeld dat het niet goed zat maar je denkt van ik moet niet negatief denken.Toen ik wist dat je een nekplooimeting kon doen deed ik dat.Ui teindelijk was de nekploii goed maar het bloed wijkde erg af.Ik moest een vruchwaterpunctie laten doen.Uit de uitslag bleek triploidie,van alle chromosomen 3 in plaats van 2,dus 69 niet levnsvatbaar.De gyn raade mij aan om de zwangerschap afterbreken, het ergste wat ik ooit moest doen.Mijn meisje had geen kansen en uitdreagen had geen zin want ze zou sterven tijndens de zwangerschap of na de bevalling.Ik benin geleid met 18 weken.Dit was een vereslijke tyd de tyd voor de bevalling was slopend ik was doodsbang.Ik kon niet vluchten voor mijn probleem er was geeen keus ik moest wel.De dag die ik toen vreesde is achter de rug.Ik ben 19 mei 2005 om 17.15 bevallen van een meisje van 17 cm en 55 gram.Ik kan nu zeggen hoe bang je ook bent kijk altijd naar je kindje anders heb je geen rust.Dat wil niet zeggen dat het daarmee opgelost is maar je een een verdrietig tijd tegemoet.Het is nog niet zolang geleden bij mij maar ik kan zeggen er zitten soms ook weer betere dagen bij.Gelukkig heb ik ook mijn andere 2 meisjes.Wat ik wil zeggen dit is gewoon heel zwaar om te moeten doen.Ookal weet je dat geen andere keus hebt het is heel zwaar.Kijk zeker naar je kindje maak fotos afdrukjes je zal ze echt koestern die herinneringen.Door naar je kindje te kijken zal je misschien afwijkingen zien waardoor je het ook inziet.Maar dar je moeilikjke tyd tegemoet komt is zeker.laat je gevoelns gaan neem rust en praat erover,dat is alles wat ik kan zeggen.Ik zelf denk erover naar een lotgenoten groep te gaan want ik heb het heel moeilijk hiermee en ik kan het geen plekje geven zoals ze dat zeggen.Groetjes en veel sterkte girl |
| 30/07/2005 @ 07:50 viske   | Hallo, ik was 9w zw en mocht voor eerste echo,wij hadden ons op allerlei positeive dingen voorbereid. Helaas de echo vertoonde geen hartactiviteit meer sinds 8w1d,het vruchtje zat dood in mijn buik zonder dat ik er maar iets van gemerkt heb... Ik onderging gisteren een "c",voel me momenteel héél verdrietig en zwak. Maar eens onze "wonden" geheeld zijn zullen we er opnieuw voor gaan! groetjes. viske,x |
| 15/09/2005 @ 21:53 bonita | Na een vruchtwaterpunctie kreeg ik de laatste dag van de 3 weken wachttijd,een telefoontje van de arts,dat mijn 'zoontje'trisomie 21 had en "dat het helemaal niet goed was".O.a was zijn hartje ook niet goed. Ik vergeet die dag nooit meer, alsof de wereld onder je voeten verdwijnt... Een overweldigende emotiestorm kwam los. Ik heb 4 dagen moeten wachten voordat ik bij de arts terecht kon.Mijn man en ik hebben er ontzettend veel over gepraat,ook met de arts.Uiteindelijk besloten de zwangerschap af te breken.Twee dagen later kon ik in ons ziekenhuis terecht.Wat was ik bang!Mijn verstand zei dat het de juiste keus was,maar mijn hart schreeuwde. Ik werd aan het infuus gelegd.In het begin gebeurde er nog niets,tot er langzaam weeen op gang komen.Hele kleintjes. Plotseling schrok ik erg,op mijn arm kleurden mijn aders blauw van het spul dat in het infuus zat.(dat was normaal, zei men).Langzaam kwamen er sterkere weeen.Op een gegeven moment(de tweede dag) kon ik de weeen bijna niet meer opvangen.De zusters zeiden dat ik een ruggeprik kon krijgen tegen de pijn,maar ik wilde niet.Ik wilde de pijn voelen.Ik wilde alles voelen, ik wil zelf mijn kind geboren laten worden.(Misschien is het ook wel een boetedoening:je moet pijn voelen, je mag niet niets voelen, het mag niet zo makkelijk zijn).De derde dag volgde( bij mij duurde het wat langer dan normaal)met zware weeen.Toen de avond erop volgde was ik op! Ik kon niet meer!Ik begon over te geven en was zo slap als een vaatdoek.Toen greep de arts(die intussen opgeroepen was)in. Ruggeprik,punt uit!Toen ik op mijn zij lag voor de ruggeprik, braken de vliezen.Meteen hebben ze de ruggeprik weer uitgezet.Toch had ik nog ongeveer 10 minuten geen pijn.Kon ik iets op krachten komen.Toen mocht ik persen,na een half uur werd ons kind geboren. Ja en dan...Ik kon niet huilen, ik was verdoofd van verdriet.Ik heb zelf de navelstreng doorgeknipt.Ik heb hem in mijn armen gehouden en gekust.Hij was al gestorven.Hij voelde al koud, daar schrok ik van.Maar hij was met zijn 19 weken al het evenbeeld van zijn oudere broertje.En dat is zo moeilijk, de realiteit is zo zwaar.De verpleging heeft op mijn verzoek hand-en voetafdrukjes gemaakt en zelf hebben we foto's gemaakt.De navelstreng liet niet los, dus moest ik onder narcose gecuretteerd worden.Ik heb verschrikkelijk gehuild toen ik van de o.k gereden werd. Ons kindje was opgebaard en we hebben(mijn man en ik) ons kindje begraven op een prachtig begraafplaats met een mooie steen tussen andere kindjes.Daar kan ik nu nog steeds naar toe, en dat is voor mij heel belangrijk.Ik kan daar mijn tranen de vrije loop laten,ik kan daar zingen voor mijn kind.Het is nu 2 jaar geleden.De pijn is er niet minder om, maar het krijgt langzaam een plek.Rouwen heeft zijn tijd nodig en ik doe dat nu nog.Ik vindt het ook eenzaam verdriet omdat iedereen doorgaat(zo hoort het natuurlijk ook).Maar ik heb elk detail nog op mijn netvlies staan.Ik voel zijn schopjes nog.Ik voel het nog dat ik hem eruit perste...En dat heb je alleen, niemand anders.En dat maakt het eenzaam.Je moet er mee leren leven,ik weet het,maar het is zwaar.. |
| 15/09/2005 @ 22:21 Cupke | Vandaag heb ik mijn zwangerschap van bijna 14 weken onderbroken: op echografie vorige week waren er zware afwijkingen aan het vruchtje zichtbaar, en samen met mijn man besloten we om niet met de zwangerschap verder te gaan. Bij een echo vanmorgen, voor de ingreep, bleek echter dat het vruchtje toch al gestorven was: de natuur en onze beslissing gingen hand in hand, wat de beslissing "gemakkelijker" maakt, maar daarom niet minder emotioneel. Waar ik het het moeilijkst mee heb, is dat dat kleine mensje daar zo klein en zo alleen voor zijn of haar leven heeft gevochten, zonder te beseffen dat het al zoveel voor ons betekende, en dat we zo graag hadden willen helpen.... |
| 23/09/2005 @ 21:37 bonita | Hallo Cupke Ik voel met je mee. Het is de moeilijkste beslissing om te maken,ondanks dat je kindje al gestorven was, wat je later hoorde.Je wilt zograag dat het anders was, dat je wat kon doen.Je bent machteloos.Ik weet hoe moeilijk dat is.Je hart doet pijn...Weet dat je niet alleen staat!Heel veel sterkte met het verlies van jullie kindje. Lieve groetjes,Bonita |
| 23/09/2005 @ 23:16 nimué  | Ik wil jullie allemaal heel veel sterkte wensen. Dit is volgens mij de moeilijkste beslissing die een mens in zijn leven moet maken. Toch is het volgens mij de enige juiste. Onze wereld is immers nog steeds niet klaar voor kinderen en mensen die "anders zijn" grtjes Nimué |
[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau]