[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau][Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
geen hartje gezien na 8 weken| 05/09/2002 @ 12:01 sofie | Ik ben gisteren naar de gyn geweest, ben nu 8 weken ver. Zij vertelde me echter het slechte nieuws dat het vruchtje niet leeft. Er is geen kloppend hartje aanwezig. Ik moet nu ofwel wachten tot mijn lichaam het vanzelfs verwijdert of de gyn gaat het verwijderen. Ik heb gewoon het probleem dat ik dit verhaal niet goed geloof. Ik voel me echt nog zwanger. Zou ik een 2de gyn raadplegen? Als het een dood vruchtje is, dan zal mijn lichaam dat toch niet lang ophouden? Heeft iemand nog die ervaring gehad? Sofie   |
| 05/09/2002 @ 12:38 Kim | Hoi Sophie, Wat ontzettend vervelend voor je... Ik heb begin van het jaar hetzelfde meegemaakt. Ik kreeg een echo met 9 weken, maar helaas was het vruchtje al met 6 a 7 weken gestorven. (ik heb altijd al het gevoel gehad dat er iets niet klopte en helaas had ik gelijk,hierdoor had ik er gelukkig niet zoveel verdriet van, maar leuk is het natuurlijk niet).Ik heb nooit echt het gevoel gehad dat ik zwanger was al groeide mijn buik behoorlijk, zodat mijn vriend zelfs aan een tweeling dacht.Mijn hormonen tierde door.Ik vroeg me toen ook af waarom mijn lichaam het vruchtje al die tijd niet had afgestoten.Toen het na 1 week nog steeds niet was afgekomen ben ik gecurreteerd. (er zijn vrouwen die met 13 weken een echo krijgen en krijgen te horen dat het vruchtje met 8 weken al is gestorven,dus helaas is het wel mogelijk). Ik was na 3 maanden al zwanger, nu ben ik alweer 6 maanden verder en helaas nog niet opnieuw zwanger, dat doet meer pijn. Ik wens je heel veel succes en laat nog even wat van je horen...  groetjes, kim |
| 05/09/2002 @ 15:21 Joy | Beste Sofie, Eerst en vooral wens ik je veel sterkte toe en hopelijk stoot je lichaam zelf het vruchtje af zodat geen currettage hoeft uitgevoerd te worden. Ik leef echt met je mee en begrijp toch gedeeltelijk uw gevoelens. Ik was namelijk zwanger van een tweeling (op 6w2d kreeg ik een echo), maar met 11w2d werd vastgesteld dat één van de ukjes het niet gehaald had. Het vruchtzakje is er nog, maar er zijn enkel nog restantjes van het embryo terug te vinden. Het heeft enorm veel pijn gedaan en je bent toch wel heel verdrietig, want tenslotte ben je toch je kindje kwijt, hoe klein ook. Het lucht enorm op om erover te praten, eens flink te huilen, ... dus ga uw gang ! Ik sta voor je klaar, je moet maar iets laten weten. Het vruchtje is bij mij niet moeten afkomen, want het gezonde kindje stoot het andere af. Gelukkig had ik nog een gezond kindje, waarvan ik vandaag 15w1d zwanger ben, maar de schrik blijft. Er is er nu ééntje weg en ik ben bang bij de volgende controle het ander ook te verliezen. Alhoewel ik me ook heel zwanger voel, een dikke buik krijg en geen echte reden heb tot paniek. Veel beterschap en succes in de toekomst. Uw engeltje zal altijd een speciaal plaatsje krijgen in ons hart. Kim, ook voor jou veel succes in de toekomst ! Groetjes, Joy |
05/09/2002 @ 15:39   | Hey Sofie, Ook ik leef met je mee. Ik heb dus vorig jaar ook een miskraam gehad op 9 weken. Bij mij was dit wel met een ivf behandeling. Ook bij mij klopte er geen hartje en was het vruchtje maar 6 weken. Ik heb daar enorm veel verdriet over gehad en het heeft lang geduurd eer ik weer klaar was voor een nieuwe behandeling. Daar zijn we vorige week mee gestart na 1,5 jaar. Ik hoop echt voor jou dat je snel terug zwanger zal zijn en dat je dan dit verlies een plaatsje kan geven. Groetjes Ingske |
| 06/09/2002 @ 16:27 sofie | Het is gewoon niet normaal !! Ik ben vandaag terug naar de gyn geweest op controle en daar zagen we heel duidelijk het hartje kloppen. Die dokter heeft me gewoon de stuipen op het lijf gejaagd zonder dat het nodig was. Ik ben gewoon 2 weken later bevrucht dan we dachten. Ik heb veel zin om te veranderen van gyn. Wat zouden jullie doen, dat zijn toch geen manieren ! Alhoewel nu ben ik wel heel gelukkig. Ik moet wel nog opletten, ik heb nog steeds bruinverlies en wat krampen. Maar naar het schijnt is dat dan de innesteling. Bedankt voor jullie steun. Sofie  |
| 06/09/2002 @ 16:35 Lies | Ik zou direct van gyn veranderen. Iedereen kan zich vergissen natuurlijk maar zo iemand de stuipen op het lijf jagen zonder veel medeleven is toch niet echt normaal. Nu, ik ben blij voor je dat het toch goed is. Ik weet wat het is om een miskraam te hebben en het is echt niet gemakkelijk. Hopelijk blijft alles goed gaan! Groetjes, lies |
| 06/09/2002 @ 17:56 els | Hallo Sofie, ewel, ik moet je zeggen dat ik net hetzelfde heb meegemaakt. Vorig jaar was ik zwanger sedert 29/3 en ik ging op 8 weken voor een echo. Mijn dokter beweerde echter dat er geen vruchtje aanwezig was. Maar ik moest eerst nog 2 keer bloed laten nemen om mijn hormoon te controleren. Dat bleek ok te zijn en een week later deed hij nog een echo en alles was ok. Wij waren dus een week superongerust voor niets. Ik ben nu terug zwanger en ging terug op 8 weken naar de dokter en weer HETZELFDE!!! Hij zag weer geen vruchtje. Ik moest hem er op wijzen dat hij dat de vorige keer ook al beweerd had. Ik ben nu naar een andere dokter geweest en die heeft dus toch een vruchtje gezien met een kloppend hartje!! Daaaaag en veel sterkte, Els |
| 06/09/2002 @ 17:57 Joy | Liefste Sofie, Meteen van gyn veranderen !!! Echt waar, zeker niet over twijfelen, dat is echt niet normaal zoiets meedelen terwijl er nog een sprankeltje hoop was ! Ga maar meteen een andere afspraak maken met iemand die wat begripvoller is en zeker attenter. Ik wens je héél veel succes verder en hoop dat alles goed komt ! Ik duim alvast en hoop nog iets van je te horen. Laat je weten of je een beslissing genomen hebt ? Joy |
| 06/09/2002 @ 22:39 Cindy C | Hey sofie, Wat fijn voor je! of je van gyn moet veranderen moet jij weten. Je moet er vooral voor zorgen dat je hem/haar vertrouwd en dat je der zeker mee kunt praten is dat niet zo dan kan je best veranderen een zwangerschap is veel te belangerlijk om met vragen te blijven zitten die niet opgelost worden. Groetjes cindy xxx Ps een fijne zwangerschap toegewenst!!! |
| 15/09/2002 @ 18:11 Danielle | Beste Sofie, Wat fijn voor je dat ze het bij het verkeerde eind hadden. Helaas heb ik donderdag ook te horen gekregen dat ze het hartje niet konden vinden. Ik zou nu 13,5 weken zijn maar volgens hun is het gestopt op 11 weken. Maar het probleem is alleen dat ik me ook nog steeds zwanger voel en dat mijn lichaam het ook al 3 weken vast houd. Ik moet dinsdag voor een curritage maar ik heb heel veel twijfels of het wel echt zo is. (het zal haast wel zo zijn.) Ik heb ook nog een vraag aan de gene die ook al eens een miskraam hebben mee gemaakt doet curritage onder blok narcase heel veel pijn ik ben zo vreselijk bang hiervoor. Hopelijk kunnen jullie mij helpen door ervaringen te beschrijven. Groetjes danielle |
| 19/09/2002 @ 08:09 Eline | danielle, ik heb nu bijna 6 weken geleden een currettage ondergaan. Je wordt helemaal verdoofd dus je voelt er echt niets van. De dag zelf heb ik ook niet veel pijn en bloedverlies gehad, maar wel de dagen erna. Ik heb een dag of 10 bloed verloren en 2à3 dagen veel pijn gehad. Je moet dus echt niet bang zijn voor de ingreep op zich, maar het is natuurlijk heel erg dat je kindje weggehaald wordt. Als ik wakker werd besefte ik het eigenlijk niet goed, ik voelde me wel leeg, maar het drong niet goed door. Dat bsef is eigenlijk maar een paar weken later gekomen bij mij. Als je nog meer vragen hebt, stel ze mij gerust, het doet mij ook goed om erover te praten, het is eigenlijk de eerste keer dat ik er bewust over praat, want bijna niemand weet het. Groetjes |
| 23/09/2002 @ 10:14 Jaenine | Lieve mensen! Af en toe lees ik mee op dit forum, want het is een onderwerp dat me ook al heel veel verdriet heeft gedaan. Ik ben 9 kindjes verloren, sommige met 20 weken, andere rond 8 weken. Gelukkig heb ik me aldie jaren kunnen vasthouden aan de liefde die ik kreeg en kon geven aan m’n drie adoptiekinderen. Die zijn nu groot en getrouwd! Na 26 jaar kregen we met IVF alsnog een gezonde dochter, zonder problemen, na een heerlijke zwangerschap, die is nu 3,5 jaar. In februari kreeg ik een miskraam van een tweeling, met ICSI, doch de nesteling zette zich niet goed door. Een currettage doet niet echt pijn, het is het inkrimpen van de baarmoeder achteraf, een soort ergere menstruatiepijn, maar het is de psychische belasting daarbij!!! Ik ben in het verleden niet goed gecuretteerd, moest het nog eens ondergaan, etc. In februari heb ik gekozen voor een natuurlijke uitdrijving. Dat kan wel eens enkele weken op zich laten wachten, doordat de hormonen van het vruchtje nog wat kunnen doorwerken [en die van de eierstokken!]. Daarom geeft een currettage wel eens een vals beeld: het vruchtje is dan wel verwijderd, maar je hormonen zijn nog niet OK. Bij een natuurlijke uitdrijving is dit proces achter de rug en stoot je lichaam zelf af en bouwt het slijmvlies in de baarmoeder op een natuurlijke wijze zelf terug op, zodat je weer kunt proberen! Hartactiviteit zie je niet altijd zo vroeg! In 98 zag je 2 dagen voor de verwachtte menstruatie duidelijk de innesteling, als een heldere witte stip en op 2mm grootte de hartactiviteit. Als de innesteling moeilijk te zien is, door allerlei omstandigheden, kan je die vroege hartactiviteit natuurlijk niet [goed] zien! Ik was in april terug zwanger met ICSI! Toen was de hartactiviteit ook niet goed te zien, maar...toen bleken het er 2! en de week nadien...3! Er was een 1-eiige tweeling ontstaan zeer laat na de terugplaatsing in de baarmoeder. Die bleek dan ernstige afwijkingen te hebben: allebei een open ruggetje en met heel veel moeite hebben we de kindjes laten inslapen. Ik draag ze nog bij me en dat is zeker niet gemakkelijk...maar m’n ander kindje, ook een dochtertje groeit goed en we verwachten haar rond 23 december. De tweeling zou maar een korte zwangerschap gehad hebben en afstoten, waardoor m’n andere kleintje ook veel te vroeg zou zijn geboren, met het risico van overlijden! Beste Sofie, veranderen van gyn heeft niet altijd zin, want door de ligging, apparatuur etc zijn de piepkleine embryotjes niet altijd goed in beeld te brengen. Het brengt natuurlijk verwarring en verdriet, boosheid, maar is het soms niet beter de waarheid te horen dan met een illusie rond te lopen..die niet uitkomt? Ik ben blij voor je dat het goed is nu en ik hoop dat je een prachtige zwangerschap krijgt, met als beloning een lieve baby! Heel veel sterkte allemaal! We zijn jammer genoeg met heel veel, die dit moeten meemaken en m’n miskramen van jaren geleden ben ik ook nooit vergeten hoor! Jaenine |
| 10/01/2003 @ 01:41 Eva | Dag allemaal, Ik weet nog niet zeker of ik een miskraam zal hebben, maar ik zou graag even mijn verhaal aan jullie voorleggen. Misschien om me voor te bereiden op het ergste of misschien om me wat meer hoop te geven. Ik ben vandaag voor de eerste echo geweest na 9 weken zwangerschap. Nu zit het zo dat ik normaal begeleid zou worden door huisarts en enkel voor echo’s naar de gyneacoloog ging. De vaste gyn is echter met bevallingsverlof en dus zat er een vervangster die eigenlijk geen gyneacologie meer doet, maar fertiliteit. Ze maakte ons meteen duidelijk dat ze er niet met haar zin zat, de bevalling niet ging doen en mij dus ging doorverwijzen. Op zich al niet zo’n leuk nieuws, want je denkt echt, wat nu? Omdat we voor een echo kwamen, wilde ze die toch nog "snel" ( haar eigen woorden) doen. Eerst op de buik, en dan vaginaal geprobeerd. Maar ze kloeg constant over dat dit zo’n oude machine was, dat ze het al zo lang niet meer gedaan had, bla bla bla. We kregen ook niet de kans om rustig te kijken naar het beeld, want ze bewoog altijd van hier naar daar. Ze zei dat ze geen hartactiviteit zag en zette net op het moment dat zowel mijn man als ik wilden zeggen dat we toch een puntje zagen knipperen het beeld stil. Ze heeft dan het vruchtje gemeten, ook snel snel, op de echo zien we duidelijk dat er nog een heel stuk niet tussen de kruisjes staat, en zei dat het te klein was voor een zwangerschap van 9 weken. Toen was alles gedaan en verwees ze ons door naar een universitair ziekenhuis voor een controle echo volgende week. Wanneer die zal zijn weet ik niet, ik moet nog een afspraak vastkrijgen. 5 minuten later stonden we al terug buiten met een wrang gevoel. Ik ben nu natuurlijk doodongerust. Als het inderdaad zo is dat er geen hartactiviteit is, dan valt er weinig aan te doen en moet ik er me bij neerleggen, dat weet ik ook wel. Maar ik heb, ben er vrij zeker van, toch iets zien knipperen. Als we dan in alle boeken en alle info die we vinden zoeken, blijkt dat het vruchtje nog maar 6 a 7 weken zou zijn, zodat het zou kunnen dat er nog geen hartactiviteit te zien zou kunnen zijn. Maar ondertussen loop je daar toch maar een week he! Ik hoop ten zeerste dat zowel mijn man als ik het juist gezien hebben en dat die prutser het door de haast en het niet willen daar zitten fouten gemaakt heeft en dat alles ok is. Ik voel me nog steeds zwanger, heb gespannen borsten en wee gevoel in de buik, net zoals voordien. Al zit je natuurlijk met veel vragen. Het is de eerste zwangerschap voor ons beiden, dus zelf weten we nog niet wat we moeten of niet moeten voelen, zien, horen, ... Ben blij dat ik even mijn verhaal heb kunnen doen en ik laat jullie zeker weten hoe het afloopt. Alvast bedankt voor het luisterende oor! Eva |
| 10/01/2003 @ 11:38 nimué  | Eva,als je uit Nederland komt,kan je dan niet naar een spoed gaan,gewoon zeggen dat je enorme buikpijn hebt af en toe en dat je zwanger bent maar niet weet hoelang.Het is niet menselijk hoe jij behandeld bent dus mag je best met een leugen aan de waarheid komen.Als je uit belgie komt kan je dit ook proberen of anders bel je naar enkele gyn of ziekenhuizen tot je iemand vindt die een echo wil maken.Je kan ook bij een runtgenoloog terecht met een briefje van de huisarts.Ik hoop dat ze je dit w.e.nog kunnen zien en dat je dan veel geruster bent.Groetjes Nimué |
| 10/01/2003 @ 22:07 Eva | Ok, vandaag dus in het ziekenhuis binnengeraakt voor een tweede echo. Ik had nog zo gehoopt op goed nieuws maar het heeft niet mogen zijn. Geen hartactiviteit dus en een veel te klein embryootje voor 10 weken. We kunnen dus met zekerheid spreken van een eerste miskraam. Wel effe slikken hoor. Al kan ik me er blijkbaar al redelijk goed bij neerleggen dat de natuur op dit moment een slimme keus gemaakt heeft, toch is het even een shok. Nimué alvast bedankt voor de goede raad en steun. Ik weet het nu inderdaad zeker. Al had ik het natuurlijk liever anders gezien. Eva |
| 10/01/2003 @ 22:46 inge | Eva, Ik heb eind okt. precies hetzelfde meegemaakt, ik wil jou en je partner heel veel sterkte toe wensen voor de komende tijd. Helaas ben je in het ziekenhuis altijd toch maar weer niet meer dan nummer zoveel en wordt je niet echt menselijk behandeld. Maar laat je goed informeren en blijf net zolang vragen tot je een antwoord krijgt. Heel veel sterkte. Inge |
[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau]