Het is een tamelijk lang verhaal maar ik moet het toch kwijt! Het begon eigenlijk op oudejaarsdag toen ik mijn zwangerschapstest deed na twee dagen over tijd te zijn, resultaat: negatief. Toen ik op zes januari nog niet ongesteld was besloot ik om de gyneacoloog te contacteren en die adviseerde nog eventjes af te wachten en eventueel nog eens te testen na een paar dagen. Bij nog een negatief resultaat werd toch aangeraden om een nieuwe menstruatie af te wachten. Met deze uitleg was ik niet echt tevreden en trok naar mijn huisarts die een bloedonderzoek naar mijn hormonale huishouding voorstelde. Resultaat hcg:58, wat betekende dat ik ofwel een heel prille zwangerschap had of een niet evolutieve zwangerschap. Op dertien januari een nieuwe bloedafname en de hcg was gestegen tot 229 dus toch een evolutieve zwangerschap. Ik was heel gelukkig maar toch had ik een slecht voorgevoel. De dag erna begon ik stekende buikpijn te krijgen aan de rechterkant en vorige woensdag heb ik de gyneacoloog terug gecontacteerd die voorstelde om nog een dag af te wachten. De volgende dag,na een slapeloze en pijnlijke nacht, belde ik terug en kon de volgende dag langskomen. Op de vaginale echo was echter niets te zien maar gezien ik nog maar niet zes weken was was dit niet echter abnormaal toch was ook de gyneacoloog pessimistisch en nam nogmaals bloed af. Gisterenavond kon ik dan terugbellen voor het resultaat en hij deelde me koudweg mee dat het hcg te laag is voor een goede zwangerschap en dat ik vandaag de huisarts moest contacteren voor een nieuwe bloedafname voor woensdag(morgen dus) en dat ik hem donderdag opnieuw moest contacteren. Mijn man is vandaag teruggekomen uit het buitenland en nu proberen we dit samen te verwerken maar zolang er nog geen spontane miskraam of curettage is gebeurd kan ik het onmogelijk een plaats geven. Toen mijn man daarstraks ons zoontje van vier van school ging afhalen kwam hij de huisarts tegen. Zij vertelde dat de gyneacoloog haar had opgebeld en dat mijn hcg nu rond de 500 lag, dus veel te laag. Nu is het scenario ondertussen weer gewijzigd en moet ik twee bloedafnames laten doen nl. morgen en vrijdag en pas daarna terug de gyneacoloog contacteren. Dus dit wil zeggen dat ik nog een week verder moet en ik weet niet of ik dat psychologisch nog wel aankan. Wetend dat ik een niet levensvatbaar kindje (voor mij is het al een kindje) draag en nog minstens een week moet afwachten voor er iets gebeurt. Vandaag moet mijn schoonzus binnenkomen omdat ze morgen zal bevallen met een keizersnede. Ik heb enorm met haar zwangerschap meegeleefd en hoop dat alles goed zal gaan maar ik weet niet of ik het zal aankunnen om haar deze week te gaan bezoeken hoezeer ik haar en mijn broer dit kindje ook gun. Ook zijn er nog twee kennissen die respectievelijk één en twee maanden voor mij zwanger geworden zijn. Er zit dus niets anders op dan af te wachten maar het is mentaal verschrikkelijk om dragen. De ganse dag zit ik al op het internet om dit allemaal een beetje te kunnen verwerken maar ik zie me dat geen hele week doen.
Hoe moet ik deze tijd doorkomen?
Kristel

hoi Kristel,

vreselijk hoor om zo de dagen voorbij te zien kruipen.
Ieder moet dit op z’n eigen manier verwerken maar weten dat je zwangerschap niet gaat zoals je hoopt is een vreselijke belevenis.
Zoek in ieder geval iets wat echt belangrijk voor jou en je kindje is, dat heeft mij erg geholpen.
Schrijf een mooi gedicht, een dagboek of schilder je gevoelens van je af.
Je hebt zoveel gevoelens die je niet begrijpt en die zo verwarrend zijn,die moeten er echt uit om verder te kunnen.
Probeer de vraag waarom te laten varen, hier krijg je toch geen antwoord op, dit is iets ondoorgrondelijks van moeder natuur.
Ik wens je veel liefs en heel veel sterkte toe, Linda