Ja, ik denk dat ook wel. Ik heb een bloeding gehad die exact zo was als toen ik dat spul nog in mijn lijf had en ik lees in de bijsluiter dat de menstruatie meestal pas na een paar maanden minder hevig wordt omdat je hele systeem nog moet afgesteld geraken op minder menstruatie, dus zou het volgens mij logisch zijn dat mijn systeem ook terug moet aangepast raken aan meer menstruatie. Ik vind ook dat ze tegenwoordig zoveel zaken moeten nazien om geen beroepsfouten te maken dat ze de mensen nodeloos ongerust maken.
Ik had mijn ovulatie een week nadat het eruit was, dan korte menstruatie en nu dus ovulatie. Ik kan me niet voorstellen dat de gyn iets anders gaat zeggen!
Ik zal het je laten weten, we mogen pas vanavond bellen!

veel liefs

Marieken

Hey Rinne,

Al even niets gehoord.
Hier is alles prima. Ik zit nu op dag 13 van mijn cyclus en het is afwachten of er nu binnenkort regels doorkomen. Ik heb al wel een paar testjes gedaan, die met de dag duidelijker een tweede streep beginnen vertonen. Maar ik weet van met mijn miskraam dat dat niets hoeft te betekenen. Ik was begonnen op dag 10, dan was het nog vaag, maar gisteren was het wel echt een roze streep, maar nog niet zo donker als bij mijn twee vorige zwangerschappen, dus ik wacht af. Ik heb het bij Kiara ook zo vroeg getest en toen was het zelfs nog negatief op dag tien, dus alles is mogelijk. Natuurlijk begin je wel te denken: "als het nu zo zou zijn, hoe vertellen we het dan aan de familie, wanneer...", maar verder mag het niet gaan, want dan zou het te teleurstellend worden als het niet zo is. We hebben afgesproken dat indien we nu terug zwanger zijn of worden, we het pas heel laat willen vertellen als het echt niet anders kan, liefst pas met vier maand ofzo, maar ik denk dat ik dan al een serieus tonneke zal hebben, dus het wordt afwachten.
Morgen moeten mijn regels doorkomen, vandaag was mijn temperatuur nog altijd niet gezakt, dus ik denk niet dat ze er morgen zullen zijn, maar soms duurt het bij mij ook wat langer, soms zijn ze er pas op dag 17, dus ik wacht nog even af. Morgen is dag 14 en dan doe ik een test. Als die een mooie kleur heeft, dan bel ik eens met het ziekenhuis voor een bloedtest. Anders wacht ik nog wat af.
Spannend!!!??????

veel liefs

Marieken

Hey Rinne

Ja, dat vind ik toch ook wel raar hoor, zijn die anderen dan niet nerveus als ze een test moeten gaan doen of kunnen die dat gewoon beter verstoppen? Nee, dat is toch geen reden. Kan hij eens niet bellen om meer te weten?
Maar dat betekent toch dat jullie wel weer wat ruimte hebben voor een derde kindje of niet?

Nog geen regels maandag, dus nog eens testje gedaan en ja hoor, mooie roze kleur, wij naar het ziekenhuis voor een bloedtestje en we hebben de 28e onze echo van 8 weken! Maar tot die echo voorbij is, wil ik me niet te zwanger beginnen voelen, want er kan nog zoveel mislopen. We willen het ook niemand vertellen, hoewel ik zo'n beetje denk dat sommige mensen hier wel eens achter de waarheid zouden kunnen komen en dat is ze gegund natuurlijk, die mogen het dan ook zeker zeggen dat ze op de hoogte zijn, dan moet ik er niet voor in bochten wringen. Want het is toch soms moeilijk hoor. Kiara was in het ziekenhuis bij de eerste mevrouw die naast mij kwam wachten om bloed te laten trekken al vertrokken "wij krijgen een baby". En de tweede mevrouw mocht het ook weten. We hebben ze dan gezegd dat we niet zeker waren en dat ze zeker niets mocht vertellen aan opa en moeke als die een uurtje later bij ons zouden zijn. Gelukkig heeft ze dat onthouden. Maar we vrezen wel dat ze het snel zal verklappen, hoewel wij het dan in alle toonaarden zullen trachten te ontkennen en verklaren dat ze bij de gyn geweest was en daarom de link had gelegd. We zouden graag zeker zijn dat alles prima is vooraleer we het vertellen en ik was ook aan het denken aan een origenele manier van het vertellen deze keer, met een echo op een kaartje en misschien mysterieus 'rarara, wie ben ik?' en verder niks en even laten sudderen tot we meer weten. Het liefst zou ik wachten tot ik weet of het een jongen of meisje is, maar dat is met 4 maand, en ik vrees dat ik over 3 maand mijn buikje niet meer zal kunnen verbergen en Kiara ook niet meer zal kunnen intomen. Maar als het wel lukt, zou ik dan met 4 maand die echo kunnen opsturen met 'het wordt een jongen'of 'het wordt een meisje' bij. Dat zou wel leuk zijn. Maar ik vrees dat het al veel zal zijn als we het verborgen kunnen houden tot de eerste echo, laat staan tot de derde.
Als dit een volwaardige zwangerschap wordt, is het kindje trouwens voor exact 1 week na Emma's verjaardag, 8 december.
Steve voelt zich weer eens helemaal zeker dat er niets zal mislopen sinds hij de bloeduitslag heeft gekregen. Maar ik heb dat toch niet. Natuurlijk ben ik al gehecht aan dat kindje in mijn buik, maar ik zal het niet snel meer van de daken schreeuwen zoals bij mijn miskraam. Volgens Steve was die miskraam gewoon een proefritje en ben ik nu een echte babymachine. Maar zo zeker van mezelf ben ik toch niet hoor. Als ik er niet teveel mee bezig ben gaat de tijd sneller voorbij tot de kwade periode voorbij is. Maar eens ik leven zie op de echo van 8 weken ben ik wel vrij zeker dat het goed zit.

Dus de werken hier in huis om een kamer baby-klaar te maken worden nu iets dringender!
Ik denk eraan om het kindje mee in de kamer van de twee anderen te laten slapen eens het 1 jaar oud is ofzo en de twee meiden die op dat moment toch 5.5 en 4 zullen zijn kunnen dan een stapelbed delen, ik denk dat kindjes van bijna 6 wel in een stapelbed kunnen bovenin of niet?
Dat zou ik het makkelijkste vinden en eens iemand zich in die setting niet meer goed voelt, kan de kamer beneden of de pc-kamer omgetoverd worden in een volwaardige slaapkamer. De overblijvende kamer zou ik zien als een studeerkamer waar een pc zal staan, met twee bureautjes en een salonnetje ofzo, zodat ze niet allemaal op dezelfde kamer moeten studeren en dat er echt een rustige plaats is om te studeren en huiswerk te maken.
Persoonlijk lijkt me dat wel tof als je zo met 3 een slaapkamer deelt, maar ik weet natuurlijk niet of dat leuk zal blijven. Aan de andere kant, tegen dat ze willen dat hun liefje blijft slapen, zijn we weer 13jaar verder, wie weet wat er dan allemaal veranderd is. En met twee slaapkamers voor de kindjes en ook nog eens een logeerkamer met een vrij groot bed, kan dat ook niet echt een probleem zijn.

Je ziet, ik ben al helemaal in mijn praktische fase, hoewel het natuurlijk nog niet nodig is. Dat baby'tje is er pas over 8 maand ten vroegste, slaapt dan nog een jaar bij ons en dat kan ook langer als het slapen bij grote zussen problemen zou opleveren. We hebben nog veel tijd om eraan te sleutelen.

Nu zal ik mijn bedje eens opzoeken!

veel liefs

Marieken

Hey Rinne,

Ja ik snap dat wel van Flip, maar een diploma wil ook niet zoveel zeggen he. Mij heeft het meestal juist tegengehouden van jobs te krijgen die ik graag wilde. Ik ben altijd al overgediplomeerd geweest en dan moeten ze teveel betalen en nemen ze iemand die goedkoper is. Ik vond dat echt frustrerend. Als ik had mogen kiezen had ik fotografie gedaan. Maar dat vond mijn vader geen echt beroep. En ik ben ook gaan kijken voor licentiaat biologie, maar ik vond die wiskunde er teveel aan. Maar ik heb dan wel mijn diploma licentiaat vertaler gehaald. Steve heeft geen diploma behalve secundair en die heeft dat nog niet nodig gehad. Hij voelt zich er niet minderwaardig door eigenlijk. Hij is juist trots dat op zijn job de meesten een diploma hebben moeten halen voor iets wat hij zo kan. Zo kan Flip het misschien ook bekijken. Ze mogen zich dan allemaal beter voelen omdat ze een diploma hebben, maar hij zit daar toch ook.
Ik denk dat gaan studeren op dergelijk moment in je leven toch ook niet makkelijk is. Hoedje af als hij dat ziet zitten. Terug studeren en zenuwen voor examens en doe dat allemaal maar eens in een huis waar kinderen rondlopen die lawaai maken en je constant ergens voor nodig hebben. Ik zou dat echt niet zien zitten, ik denk dat je daar een ijzeren wil voor moet hebben.

Hier gaat het zijn gangetje, ik vind het heel moeilijk om te zwijgen tegen mijn vader. Ik ben dan de hele dag stil als ik in zijn buurt ben omdat ik er altijd iets over wil zeggen, maar telkens op mijn tong moet bijten. Ik ben nu nog altijd geen 5 weken zwanger. De gevaarlijkste weken zijn nog maar juist begonnen. Tot ik de 8 weken heb bereikt zie ik het echt niet zitten. Bij Emma was ik meer dan 6 weken toen ik het ontdekte en dat maakt toch veel verschil hoor. Ik was toen ook voorbij het moment waarop ik toen mijn miskraam had gehad. Ik heb zelfs vandaag nog eens een test gedaan omdat ik die toch nog had liggen en ik wilde kijken of de roze streep feller geworden was, dan weet ik dat het hcg stijgt en dat was gelukkig zo. De streep was zo fel als de controlestreep nu en het staat dus hoog. Maar elke kramp of steek zit ik weer op het toilet om te kijken of er iets gebeurd is. Toen met die miskraam kreeg ik plots een kramp en was er ineens bloed in mijn broekje. Dus ik verwacht dat nu elke dag weer. En elk zwangerschapsboek dat je opent wrijft het er nog eens in dat in deze fase veel embryo's verloren gaan door genetische foutjes. Dus heel hoopgevend is dat allemaal niet.
Maar ik ga me niet zo laten gaan als met Kiara. Toen liet ik elke week hcg nemen tot mijn echo en heb ik speciaal om een echo gevraagd op 6 weken om toch al te weten dat het goed was. Ik heb het nu ook al overwogen, maar eigenlijk helpt dat niks en kost dat enkel geld. Als het afkomt was het niet goed, als het blijft zitten was het wel goed. Eigenlijk is het zo simpel. Gewoon de dagen aftellen en als we de 8 weken halen zal het wel goedkomen. Nog 3 weken te gaan dus!
Steve voelt zich wel al op wolkjes hoor, die is ongeveer zeker dat die miskraam maar om te oefenen was en dat ik sindsdien een babymachine geworden ben, maar ik niet!

Ik wil nog altijd werk vinden, maar dan om thuis te doen of in de voormiddagen. Steve heeft promotie op zijn werk gekregen, met uren in de namiddag en avond, dus het zou dan kunnen, maar hij weet nog niet wanneer hij mag beginnen. Eerst moeten ze iemand vinden voor zijn oude job en die moet hij dan nog opleiden. Dat neemt weer tijd in beslag en tegen dat dat allemaal opgelost is, zal ik wel te zwanger zijn om het te verbergen natuurlijk!

veel liefs en ik hou je natuurlijk op de hoogte

Marieken

Hey Rinne,
Wat leuk dat er ook daar nog een derde kindje zal komen!

Neen, ik voel me nog altijd niet zwanger. Behalve dan dat ik weer enorm onwelriekend zweet heb (altijd zo bij mijn zwangerschappen en menstruaties) en dat ik makkelijker huil.
Maar om nu te zeggen dat er iets is wat mij geruster maakt, neen, ik ik heb zelfs gewoon het gevoel dat ik niet zwanger ben. Dus ik zou schrikken als die echo zegt dat er een kindje is. Ik ben ook gestopt met op allerlei manieren trachten na te kijken of alles nog in orde is, want uiteindelijk verandert dat niks aan de uitkomst.
Ik heb vandaag vreemde krampen, eerder aan de zijkanten van mijn onderbuik, zo precies of ik in mijn baarmoeder diarree ga krijgen, heel raar. Dus ik zie wel of er bloed komt binnen dit en 2 weken en dan heb ik een echo en kan de gyn zien of er een hartje is.
Ondertussen weten al een paar mensen het. Vrienden van ons die een communiefeest geven dit weekend en waar we aan moesten vragen of er niet gerookt werd in de zaal, mijn vader omdat die merkte dat ik moe was en heel anders deed, Steve zijn mama omdat ik geen koffie meer drink en Steve zijn zus omdat Kiara het gewoon plots vertelde en we in de lach waren geschoten. Maar dat stoort me niet, want dat zijn toch ook mensen met wie ik zou willen kunnen praten als het misloopt.

Verder niet veel nieuws. We hebben plannen om voor Kiara en Emma een shirt te laten maken of zelf te maken met als opschrift: ik krijg een brusje! Dat had ik ergens op internet gelezen en ik vond het wel leuker dan zoiets waarop staat: ik word grote zus.
Tegenwoordig is ze beste vriendjes met Emma, ze spelen de hele dag samen en natuurlijk speelt ze baas over Emma, maar Emma kan daar eigenlijk beter mee overweg dan ikzelf. Het is wel heel leuk dat het zo'n goede vriendjes zijn. Ik vind eigenlijk dat we al rijkelijk laat aan de derde zijn begonnen, want er gaat deze keer toch wel een redelijk verschil zijn.

Luizen heb ik gelukkig nog niet meegemaakt. Ik maak me nu ook wel zorgen over al die kinderziektes die kwaad kunnen, want met Emma had ik dat niet omdat er niemand naar school ging of in onthaal.

Kiara heeft twee keer per jaar fatsoenlijke nieuwe schoenen nodig en deze keer hebben we haar Lelli Kelly schoenen gekocht, ik kende dat niet, maar ik was er direct verliefd op in de winkel, zo schattig, echte prinsessenschoenen en madam zelf wil natuurlijk alleen voor het slapengaan haar schoenen uitdoen. Ik vind ze best goed, want ze hebben ook zo'n geox systeem dat ademt en dat heeft ons klein zweetvoetje wel nodig.
Emma wil nu ook die schoenen natuurlijk, maar die had er nog maar net gekregen.

Nu ben ik weg. Veel liefs

Marieken

Ja, het eind van het schooljaar is voor de leerlingen stressen, maar voor leerkrachten is het eigenlijk op deliberaties na niet meer zo veeleisend. Ik herinner me dat als een tijd waarin ik veel kon gaan shoppen.
Goed dat Laure geen luisjes krijgt. Ik hoop dat Kiara niet te snel met zo'n brief naar huis komt. Ik ben wel heel tevreden over haar school. Ze gaat graag en ze komt altijd vrolijk terug thuis. Ze gaat nog altijd halve dagen omdat het nu ik zwanger ben makkelijker is als Steve ze naar school brengt en gaat ophalen en ze wil absoluut niet over de middag blijven omdat ze dan gepest worden door de groteren. Dus is het ze vier keer per dag wegdoen en gaan halen of de namiddag thuishouden en Steve kan absoluut geen vier keer weg op zijn werk. Ik deed het eerst met de fiets, maar dat is minder evident nu ik zwanger ben en me vaak misselijk en moe voel en ik maak me dan ook zorgen dat ik een vekeerde beweging zou doen of zou vallen.

Inderdaad, nog een weekje tot we onze echo hebben. We zijn nu zeven weken ongeveer. We weten het niet juist of de eisprong zaterdag of zondag of maandag was. Ik ben echt benieuwd wat het gaat zijn bij de gyn.

Donderdagnacht had ik een darmcrisis en heb ik elk half uur het toilet opgezocht, zelfs met bloedverlies en bijzonder veel krampen, zo erg dat ik dacht ik flauw zou vallen, ik heb echt even gezwijmeld. Even twijfelde ik of het bloedverlies wel uit de darmen kwam, maar gelukkig was snel duidelijk dat het een darmprobleem was. Niet dat ik daar nu zo blij mee ben als ik bloed in mijn stoelgang vind, want dat kan veel ongezellige dingen betekenen. Maar de huisarts zegt dat ik me geen zorgen moet maken als ik dat niet elke week heb, dus even afwachten of het nog voorvalt en niet panikeren. En het zou ook geen kwaad kunnen voor ons kindje, als ik maar genoeg drink. Maar toch maak je je daar zorgen om omdat je zo even een crisis hebt met zoveel pijn dat je ervan begint te zweten en het is moeilijk te vatten dat zo'n pruts in je buik daar dan geen enkele invloed van ondervindt.

Het zal misschien aan mijn voeding hebben gelegen, want ik heb een prikkelbare darm en moet een beetje op mijn eten letten, maar mijn probleem was lang weggebleven dus ik was dat echt vergeten en at gewoon wat ik wou. En met een baby in de buik let je dan extra op gezonde dingen, dus ik had al 2 appels op en toen ik 's avonds een 'knaagje in mijn maagje' (ik ben gek op winnie) voelde, heb ik niet gegrepen naar een koekje, maar de moeite genomen om een groentenslaatje te maken met een appel, een ui, een tomaat en een halve komkommer. En ik moet dus eigenlijk vooral opletten met rauwe groenten en fruit en in het bijzonder met uien, waarvan ik er dus een hele rauwe ophad. Dus ik denk dat de vertraagde darmwerking eigen aan zwangerschappen mij een beetje verstopping heeft bezorgd en mijn prikkelbare darm moet niet veel hebben, dus die is extra beginnen werken. Dus volgens mij heeft die vrij vaste verstopping voor het bloeden gezorgd en de ui en de rauwkost en 3 appels voor de rest...
Gisteren kon ik niet eten, maar vandaag kan ik precies terug gewoon eten.

Kiara heeft van onze baby verteld aan de zus van Steve, die al meer dan een jaar vruchteloos tracht zwanger te worden. Ze was blij voor ons, maar is later toch huilend bij haar mama aangekomen. Het is ook niet makkelijk voor ons in deze situatie en we begrijpen haar heel goed. Maar aan de andere kant is zij zeven jaar jonger dan ik en heeft zij nog tijd, terwijl ik niet kan meer kan wachten tot zij zwanger is of het lukt bij ons misschien ook niet meer. Als ze binnen 2 jaar zwanger is, dan is ze nog maar zo oud als ik was toen ik Kiara kreeg. Bij haar vriend hebben ze gevonden dat hij spataders op zijn teelballen had en de operatie die in juni zal plaatsvinden, geeft 30 procent kans op een baby op een natuurlijke manier. Dus eigenlijk valt dat nog mee. Maar na de operatie duurt het nog 3 maand voor zijn sperma is vernieuwd, dus is het ten vroegste in oktober dat hij vruchtbaar kan zijn en dat de dokters weten of de operatie geslaagd is. Dus als je juist dat nieuws hebt gekregen en je hoort dan dat je schoonzus nog geen maand na het verwijderen van haar spiraal in verwachting was, dan zal dat wel pijn doen natuurlijk. Ik vind het al lief dat ze blij was.

Nu is het tijd om boodschapjes te gaan doen!

veel liefs

Marieken

Hey Rinne,

Ik zal dat goede verhaal dan eens vertellen aan mijn schoonzus, dat ik iemand ken die na de operatie supervruchtbaar was. Dat van die heel pijnlijke operatie zal ik maar voor mij houden, want dat is dan toch zo en het is best dat hij dat niet op voorhand weet denk ik. Als je het voorhebt is het bijna voorbij en dan kan je dat beter verbijten dan als je al op voorhand moet denken dat het veel pijn gaat doen.

Bij mij is het eigenlijk al lang de bedoeling dat ze een colonoscopie zouden doen omdat bij mijn Bechterew vaak Crohn of Colitis voorkomen en met mijn symptomen kan het inderdaad goed zijn dat ik dat ook heb. Maar ik zag niet uit naar dat onderzoek en ik heb het altijd voor me uit geschoven en nu ik zwanger ben kan het even niet. Ik kan wel eens een echo van mijn darmen laten maken, dan zien ze toch ook al iets.
Maar voorlopig is het niet frequent genoeg om er iets van te denken. Vandaag kon ik voor het eerst weer gaan, zij het plat, maar zonder bloed. Als er niets vervelends meer voorvalt de volgende tijd, dan laat ik het zo. Het is namelijk ook mogelijk dat ik die diarree krijg van mijn schildkliermedicijn. Ik had dat eigenlijk niet meer nodig, maar met de zwangerschap had ik weer last en ben ik er terug mee begonnen. Dus het probleem is dat als je dat spul neemt zonder dat je het nodig hebt, je er diarree van krijgt. Maar ik trek me dat minder aan omdat ik toch al zo verstopt was en ik heb het liever wat platter dan dat het te moeilijk gaat. Maar allez, ander onderwerp he.

Ondertussen ben ik al zeven weken zwanger. Dat begint er al op te lijken. En ik ben nog altijd supermisselijk en moe, hoewel dat in principe ook van mijn darmen kan komen natuurlijk. Maar we zien dat wel op de echo binnen een week. Voorlopig blijven wij hier spreken van 'als dit een goed kindje is'...Als ik me ongerust maak, dan neem ik even mijn temperatuur en als die goed is, dan weet ik dat ik niet morgen bloed zal verliezen. Eigenlijk is dat de handigste methode.

Hoe is het met jullie babyplannen? Nog over gepraat of is het nog echt toekomstmuziek?

Veel liefs

Marieken

Hey Rinne,

Dat is inderdaad wel minder natuurlijk als dat niets geholpen heeft en alleen maar veel pijn gedaan heeft. Ik wist niet dat dat zo weinig zeker was.

Mijn schildklier was op een dag nadat ik medicijn had gekregen om ze stil te leggen voor een botscan ineens raar beginnen doen en ik dacht dat ik zou stikken. De dokter voelde weerstand en de scintigrafie bij de specialist toonde aan dat ze vergroot was. Sypmtomen waren dus alleen dat verstikkingsgevoel en overgewicht.
Mijn diarree kan daar inderdaad van zijn, maar het is altijd zo'n felle aanval dat ik inderdaad ook altijd moet uitkijken. Ik heb al reizen gehad dat ik een hele dag niets mee kon doen en in het huisje of hotel moest blijven omdat ik een aanval had en niet uit bed en uit de buurt van een toilet kon. In die zin lijkt het wel erg op wat je vriendin heeft. Daarom ook dat ik nooit ver met vakantie ga, want ik weet nooit wanneer het zal gebeuren en ik voel het ook niet aankomen. Het enige wat me een hint kan geven is als ik een paar dagen geen stoelgang heb gehad, dan weet ik dat ik een aanval mag verwachten.
Maar ik heb dan ook al zelf een aanval in de hand gewerkt de dag voor ik met vakantie zou vertrekken om het niet op de dag zelf te hebben, want het duurt altijd maar een dag. Och ja, je leert ermee leven, maar ik zou toch graag zeker zijn dat het geen kanker is. Crohn of Colitis is ook niet goed, maar niet zo erg als kanker natuurlijk.

Verder is het wel heel erg aan het worden met mijn misselijkheid en vermoeidheid nu. Ik kan niet gaan zitten of ik val in slaap en ik voel me altijd misselijk!
Nu begint het echt aftellen te worden naar volgende maandag hoor!

veel liefs

Marieken

Een tweeling zou ik eigenlijk nog wel eens graag gehad hebben, maar dat zit niet in de familie hoor, niet ver en niet dichtbij.
Misschien eens een jongen? Dat zou wel een aanpassing zijn na twee meisjes.
Vandaag heb ik vervelend nieuws gekregen van mijn vriendin, de mama van Joran die twee maand ouder is dan Kiara. Ze was tien jaar samen met haar vriend, ze hebben samen een kind en een huis, een leven dus.
Van de ene dag op de andere is hij vertrokken. De dag erna waren zijn spullen weg toen ze van haar werk thuiskwam. Twee dagen later stond hij daar met een boedelverdelingsvoorstel en een bezoekregeling voor Joran. Op nog geen week tijd is haar leven helemaal stukgeslagen.
En hij wil er niet meer over praten.Hij zegt dat hij lang alles heeft verdrongen, maar dat zijn bom gebarsten is en dat het voorgoed is. Hij woont terug bij zijn ma en Ines begrijpt ook niet dat ze niets meer van zijn ma hoort. Ze dacht dat ze vriendinnen waren, maar daar blijft nu ook niets van over.
Ik vind dat toch allemaal vreemd hoor, zo van de ene dag op de andere en direct zo definitief. Ik denk dat iedereen wel momenten in zijn relatie heeft waarop je denkt 'ik pik dat niet meer, ik bol het af', maar dan doe je dat niet en het gaat over. Dat kan over de meest onozele dingen gaan. Maar dan besef je later toch dat je zelf ook niet heilig bent. En ik vind het toch ook allemaal anders als je kinderen hebt. Ik denk niet dat je voor de kinderen samen moet blijven, maar ik voel dat nog anders aan. Het is niet dat ik voor de kinderen bij Steve zou blijven. Maar ik voel het aan dat ik, behalve in gevallen van fysiek misbruik natuurlijk, hem meer kan vergeven en meer wil investeren in mijn relatie omdat hij een lieve vader voor mijn kinderen is en ik dat erg apprecieer in hem. Ik zou vroeger wel verliefd kunnen zijn geworden op iemand anders, maar dat is een gevoel dat ik niet meer in mezelf toelaat sinds ik kinderen heb. Mijn gezin is mijn leven en mijn groot geluk en ik prijs niks hoger dan dat. Dus ik begrijp echt niet dat je het zomaar afbolt en alles achterlaat en zelfs niet meer bereid bent erover te praten. Dat ben je elkaar toch verplicht als je samen kindjes hebt en een leven hebt opgebouwd. Maar allez ik ben Xavier niet en ik niet in zijn hart kijken, maar dat alles dan ook nog eens zo rap moet gaan. Geef dat toch even wat tijd, zie hoe het went zonder elkaar. Maar dan direct advocaten en notarissen erbij betrekken als je twee dagen weg bent...

Het wordt hier ook niet leuker om zwanger te zijn natuurlijk. Op den duur kan ik er echt niet meer blij om zijn. Ik voel dat nu al aan dat het precies echt ongelegen komt deze keer. Een van mijn beste vriendinnen heeft ontdekt dat haar vriend heel abormaal sperma heeft en dat ze daarom al meer dan een jaar niet zwanger raken. Mijn schoonzus zit met hetzelfde. Mijn vader en zijn vriendin vinden dat het echt niet het moment is en dat we beter niet meer aan een derde begonnen waren. En een andere van mijn beste vriendinnen is achtergelaten door haar vriend. Ik voel me echt niet gelukkig nu. Misschien wordt dat beter als ik niet meer zo moe en misselijk ben, misschien maakt dat me zoiezo al minder gelukkig.

Zaterdag komt mijn vriendin er eens over babbelen, want het is de eerste keer dat haar zoontje naar zijn papa gaat slapen en ze kan daar niet goed tegen. Ik heb gezegd dat ze ook hier mag slapen als ze niet naar dat leeg huis wil teruggaan.

Maandag is het de echo...ik kan me zelfs al niet meer voorstellen dat er een kindje is op dit moment!

veel liefs

Marieken