Hallo dames,

Het is heel lang geleden dat ik me hier nog heb laten zien, ik weet het. Ik weet zelfs niet meer hoe lang, ik kan m'n laatste berichtje al niet meer terugvinden, ik veronderstel dat het dus al in het gearchiveerde gedeelte staat...

Ik ga eens tijd moeten maken om bij te lezen, maar dat zal niet voor vandaag zijn vrees ik. Misschien lukt het me morgen wel.

Maar met diagonaal lezen heb ik toch al een paar interessante dingen gezien:

Marieken: proficiat met je derde kindje op komst! Leuk zeg, ook een groot gezin in wording!

Rinne, zijn jullie ook aan het denken aan een derde? Of heb ik dat verkeerd gezien?

Nu even kort waarom ik al zolang ben weggebleven... Begin januari heb ik na 13 jaar weer een cluster van zware epileptische aanvallen gehad. Bij mij hebben die aanvallen een veel sterker effect op het geheugen dan bij meesten, dus van vorig jaar ben ik hele stukken kwijt. 13 jaar geleden was dat hetzelfde verhaal. Ik ben ook m'n rijbewijs kwijt voor een jaar, niet ideaal zo met 3 kindjes. En tsja, dit onderwerp was ik eigenlijk al helemaal vergeten tot ik het daarnet ineens terug zag staan terwijl ik wat rondkeek op het forum. Ik heb de eerste maanden van dit jaar geworsteld met de medicatie die ik nu moet slikken, die ik niet goed verdraag. (tevoren had ik geen medicatie, maar aangezien de aanvallen terug gekomen zijn en ik jonge kinderen heb, wilde de neuroloog geen risico nemen). Ondertussen is de dosis die ik moet slikken zwaar teruggebracht, en zijn de bijwerkingen draaglijk. Maar ik ben nog stteeds aan het worstelen om het extra gewicht kwijt te geraken dat ik aan die medicatie te 'danken' heb. Ik was aanvankelijk ook voortdurend doodmoe, wat pas echt opviel toen ik eens een keertje mijn medicatie vergeten was. Maar het gaat nu allemaal weer de goede kant op, en met de kindjes gaat ook alles goed. Esther heeft haar eerste jaartje in de kleuterklas er al opzitten, Helena begint in september al aan het derde leerjaar (niet te geloven he!), en zelfs Alexander mag na de krokusvakantie naar school.

Ik ben sinds de aanvallen ook een blog begonnen, om dingen neer te schrijven die ik niet direct wil vergeten (mijn geheugen gaat al veel en veel beter, maar heel soms glipt er toch nog wel iets tussen de mazen van het net door). Als het jullie interesseert, stuur dan maar een privé berichtje, dan geef ik de url wel door. Ik zet 'm liever niet publiek neer hier.

Veel groetjes, ik ga nu en morgen wat proberen bijlezen zodat ik wat kan reageren!

Bieke

Hey Rinne,

Juli, leuk! Ik ken veel mensen die in juli verjaren, maar de belangrijkste zijn natuurlijk Kiara (11 juli) en mijn lieve mama (23 juli). Verder verjaart de vriend van Lenny op de 18e en de papa van Steve op de 20e! Zelf ben ik van 4 augustus. Dus net als mijn mama was, ben ik een leeuwtje!

Dat avondritueel ken ik goed en Emma slaapt jammergenoeg niet meer in een spijlenbed. Dus soms zit ze ineens mee in het bed van Kiara en dan maar lachen samen. En dan doen ze zelf het licht aan...of dan begint één van de twee te zingen zodat de andere niet kan slapen. Maar wij hebben wel nog twee kamers die ingericht kunnen worden als kinderkamer, maar ik zou dan niet weten waar ik naartoe moet met wat daar nu staat. En dan geef ik ook voorkeur aan de baby een eigen kamer geven, want als die bij twee grote kindjes op de kamer ligt, ik denk dat het leeftijdsverschil daarvoor te groot zal zijn.

Ik weet niet wat voor geluksbrengertje er in mijn buikje zit, maar sinds ik zwanger ben, win ik voor het eerst in mijn leven af en toe een wedstrijd waaraan ik deelneem. Dat is echt supervreemd, want ik heb in mijn leven nog maar twee keer iets gewonnen en nu heb ik op een paar weken tijd al vijf of zes wedstrijden gewonnen!
Ik doe al jaren online mee met de ivox onderzoeken en nog nooit iets gewonnen. In april kreeg ik het eerste bericht dat ik twee filmtickets gewonnen had. Daarna krijg ik thuis plots van VDB/VAB tickets voor een park in Walonnië waarvoor ik ook aan een wedstrijd had meegedaan. Dan gisteren krijg ik een mail dat ik gewonnen heb met de superpapa wedstrijd van het Boudewijnpark en dat de papa daar zondag naartoe mag. En dan krijg ik van ivox nog eens een mail dat ik terug filmtickets heb gewonnen! En er was nog iets wat ik nu vergeten ben. Ik vind dat dus echt niet meer normaal, maar ik profiteer ervan om nu zoveel mogelijk wedstrijden mee te doen natuurlijk, ik heb zelfs voor het eerst in mijn leven een lotto binnengedaan! Hoewel ik denk dat het geluk vooral werkt voor prijzen met minder waarde natuurlijk.


veel liefs

Marieken

Hey Rinne,

Wat leuk, dat feest. Voor mijn dertigste hebben we eigenlijk niks gedaan. Ik vond het wel spijtig, maar ik wou dat niet zelf organiseren en er is hier niemand op het idee gekomen.

Mijn schoonzus heeft nog laten weten dat het de bedoeling is dat je je spiraal vijf jaar laat steken, dus ik moest het niet hebben laten weghalen na twee jaar. Straks gaat ze nog denken dat ik dat gedaan heb om haar te pesten of het er eens goed in te wrijven dat het bij ons wel vlot gaat...

Al 13 weken, het gaat echt snel zeg. En het is weer een drukke maand, met voor het eerst schoolfeest en binnenkort moet ik dingen beginnen regelen voor de verjaardag van Kiara. Dat is hier elk jaar een toffer feest dan die van Emma omdat die van Kiara in de zomer valt, in de tuin doorgaat en dat is toch veel fijner dan allemaal binnen in de winter he.

Feest maar goed binnenkort. Wanneer verjaar je?

Veel liefs

Marieken

Hey Rinne,

Dat gaat supertof worden zolang samen thuis. Ik denk niet dat mijn ventje nog terug wil gaan werken nadat hij zolang thuis is geweest!

De vermoeidheid is er nog, maar ik ben veel minder misselijk en dat is op zich al heel leuk. We zijn vrijdag naar plopsaland gegaan en zaterdag naar de indoor, maar dat was maar triestig vond ik. Ik zou er zeker niet voor willen betalen. Daar hangt dan al zo'n zweetgeur binnen (zal ik nu wel gevoeliger voor zijn), maar verder ook geen plopfiguren gezien en maar een paar attracties. Kiara is in de rollercoaster van Piet Piraat gegaan en het was de eerste keer dat ze in zoiets snels ging. Steve zei dat ze bang was geweest, maar zij zegt zelf dat het het leukste is wat ze ooit gedaan heeft. Toen ze er net uit was wou ze er nooit meer in, maar nu weer wel dus.
Geef mij qua vakantiegevoel maar plopsacoo dan, daar voel ik me meteen op vakantie elke keer en het voordeel daar is dat wie nergens op gaat, niet moet betalen. In De Panne zijn we natuurlijk allemaal graag omdat daar het meeste te doen is. Eerst was de afspraak dat we een abonnementje namen dit jaar en geen vakantie, maar we zijn toch ook weer eens toe aan er even uit zijn, dus het is goed mogelijk dat er toch nog een paar dagen in Duitsland inzitten.

Gisteren was het weer eens drama bij de ouders van Steve. Een mens wordt dat zo beu he.
Je weet dat mijn schoonzus al lang probeert kindjes te krijgen. Nu moet ze haar pil weer nemen omdat ze een baarmoederontsteking heeft. En haar vriend moet die aders laten opereren. Dus ze weten wel dat ze dit jaar niet meer in verwachting kunnen zijn. En ze heeft er zich vrij goed onder gehouden toen we vertelden dat wij meteen weer zwanger waren en dat wij dit jaar nog een kindje bij zullen krijgen. Maar gisteren was het voorbij.
Ze had met haar mama gebeld toen wij daar net waren om de papa van Steve te vragen of hij peter wilde worden. Hij had dat zelf eigenlijk gevraagd omdat hij nog van niemand peter was en Steve vond dat belangrijk omdat zijn vader hem altijd al het gevoel had gegeven dat hij nooit goed genoeg was en dat zijn pa dat nu vroeg was heel bijzonder voor Steve, het eerste teken van erkenning van zijn vader. Dus we hadden en tshirtje bij maat 3-6 maand waarop stond "wil jij mijn peter zijn?" en de pa had natuurlijk ja gezegd.
Lenny belde en de ma van Steve zei dat wij op bezoek waren met de kindjes. Dus even later komt Lenny onaangekondigd binnenwandelen en alles gaat prima tot ze Emma achternaloopt naar de living en plots vraagt "Voor wie is dat mooi tshirtje? Wat staat erop?" en dan zei de ma van Steve "dat is voor papa, ze hebben gevraagd om peter te zijn en hij heeft ja gezegd en hij zal dat voor jou ook doen". Lenny zei "Ah bon, ik ben weg". En verder niks meer. Ze stapte in de auto en was weg. Daarna heeft de mama nog gevraagd met een sms'je wat er nu was en ze zegt dat wij allemaal een mes in haar rug hebben gestoken en dat ze hoopt dat we samen, van de jongste tot de oudste, heel gelukkig worden".
Steve zijn mama zei nadien dat ze zelf ook ooit had gezegd dat ze de papa van Steve als peter ging vragen, maar dat ze dat nog niet had kunnen doen omdat ze niet zwanger raakt. En toen wij ons spiraal hadden laten weghalen, had ze aan haar mama gezegd dat wij dan ook de eerste zouden zijn die de pa van Steve gingen vragen als peter. Daar had niemand ons natuurlijk iets over gezegd. En zelfs al zouden ze dat gezegd hebben, de pa van Steve heeft al gezegd dat hij het ook voor Lenny zal doen als zij kindjes krijgt. Maar hij vond ook dat Lenny niet kan willen dat hij het wel voor haar doet, maar neen zegt aan Steve. Het zijn allebei zijn kinderen he. Maar Lenny had dus blijkbaar graag de primeur gehad. En we begrijpen wel dat ze gefrustreerd is omdat het bij haar niet lukt en bij ons wel, maar ze moet ook begrijpen dat wij nu op dit moment een kindje verwachten en niet pas over twee jaar als zij er ook eentje heeft. Als we op haar moeten wachten, dan zou ik de grens van leeftijd al over zijn en zou ik allerlei risico's lopen die ik nu niet loop, zij niet, dus ze moet ook eens nadenken over de situatie waarin een ander zich bevindt. Ik ben zeven haar ouder dan zij! Maar we zijn nu zwanger, dus moeten wij nu een peter hebben he. En als haar papa het zelf heeft gevraagd of hij het nu zou mogen zijn bij ons, waarom zouden wij dan neen moeten zeggen omdat zij nog geen kindjes heeft? Dat is nu eenmaal zo, daar kan niemand iets aan doen. Maar ik ga mijn kind niet benadelen omdat zij vindt dat het nu haar beurt is. Ze heeft bijna drie jaar tijd gehad sinds de geboorte van Emma, en het is niet gelukt, dat vinden wij ook spijtig, maar we kunnen het bij ons niet blijven uitstellen.
Steve is zo fier dat zijn vader de peter wil zijn van zijn kind, vooral dan nog omdat de papa van Steve het zelf heeft voorgesteld en dus voor het eerst in zijn leven heeft aangegeven dat hij het belangrijk vindt om deel uit te maken van Steve zijn leven!

Enfin het heeft ons doen besluiten dat we niet meer zo voorzichtig willen zijn met Lenny. Want als zij in de buurt was vielen alle gesprekken over babietjes stil en werden de echos of filmpjes weggestoken. En eigenlijk wordt ze zo niet gewoon aan het idee dat er nu, op dit moment, een kindje in mijn buik zit, dat er over zes maand echt zal zijn. En over twee maand is mijn buik echt niet meer weg te stoppen onder losse kleren, want nu kijkt ze nooit naar mijn buik om het niet te moeten zien. Maar over een paar maand zal ze het moeten zien. En als de kindje te voelen is door de buik, dan moet ze er ook tegen kunnen dat haar mama meevoelt op mijn buik. En als het kindje er is, dan steken we dat ook niet in de kast als zij binnenkomt. En wat als ik de borst aan het geven ben? Dat zijn pijnlijke dingen voor haar, maar ze moet er nu mee leren leven, want die stress heeft de baby echt niet nodig hoor. Niemand zegt dat ze geen pijn mag voelen, maar ze zal ermee moeten leren leven dat andere mensen andere problemen hebben.
Zij heeft moeilijkheden met kinderen krijgen, ik ben mijn moeder kwijtgeraakt negen maand voor mijn eerste kindje geboren was. Dat is ook iets waar ik elke dag mee moet leven, dat zij mijn kindjes nooit gekend heeft. Of dat ze mijn halfbroer pas gevonden hebben toen mijn ma drie weken dood was. Of dat ik te laat was aan haar sterfbed terwijl ik haar beloofd had dat ze in mijn armen mocht sterven. Dingen die je heel je leven blijft betreuren. Iedereen heeft zijn kruis te dragen en het hare is dat de kindjes niet meteen willen lukken. Maar om dan andere mensen hun geluk te misgunnen, dat begrijp ik niet. Ze is jaloers op elke zwangere vrouw en elk kind dat geboren wordt, ze kan zo boos kijken als ze vertelt dat haar buurvrouw zwanger is...
Als ik ook boos moest zijn op iedereen die zijn mama nog heeft. Bij mij is dat anders, als ik mensen hoor praten over hun mama of dat hun mama op de kindjes past, dat doet me niet echt pijn, maar het maakt me wel even triest omdat ik dat zelf niet heb mogen meemaken. Maar dat is iets wat ontbreekt in mijn leven, gewoon iets waarbij ik telkens denk "ons mama had dat ook zo graag gedaan". Daar moet ik ook mee leven. En zo heeft iedereen iets. Maar om dan te denken dat de hele wereld moet opletten om je niet te kwetsen, neen, zo is het niet. Hoe meer je ermee geconfronteerd wordt dat het leven van anderen niet rond jou en jouw problemen draait, dat de wereld gewoon blijft draaien, hoe sneller je het een plaats kan geven.
En voor Lenny is het volgens ons tijd om te zien dat wij het jammer vinden voor haar, maar dat wij ook heel gelukkig zijn op dit moment omdat wij een nieuw wondertje gaan krijgen en dat haar mama en papa ook uitkijken naar dat nieuwe leventje.
Gisteren was ik zo onder de indruk dat ik begon te huilen dat niemand dat kindje wilde en dat niemand het erg zou vinden als we het niet zouden krijgen. Dan begon mijn schoonmoeder mee te huilen dat zij dat kindje echt wel willen en dat ze echt zit af te tellen naar sinterklaas dat er terug zo'n prutske op de wereld wordt gezet dat zij in haar armen mag houden. En dat hielp wel na al die miserie met onze papa en dan de zus van Steve. Met onze papa is het wel in orde nu, zijn vriendin heeft ook geen tijd meer om zich met ons bezig te houden nu haar zoon relatieproblemen heeft (zijn vriendin wil trouwen en kindjes, maar hij niet, dus gaan ze uit elkaar, maar samen huis gekocht enzo). Maar met Lenny, dat schijnt niet de goede kant uit te gaan. Het is één ding dat ze zelf het kindje niet wil zien of er niks van wil horen, maar het kan niet dat ze dat ook van anderen verwacht. Dat haar mama of papa niet blij mogen zijn dat er nog een kleinkind op komst is of dat wij niet blij mogen praten over ons kindje. En ze had graag gehad dat zij de volgende zou ter wereld brengen, maar daar hebben de omstandigheden anders over beslist...niet wij, toch?

Maar allez dat is hier weer een novelle geworden!

Veel liefs

Marieken

Hey Rinne,

Wat jij beschrijft is heel herkenbaar. Bij ons is het kermis zelfs als we ze tegelijk in bed leggen, het maakt allemaal niet uit. Zolang het buiten nog licht is, willen die twee madammekes geen oog dichtdoen! Echt vervelend. Dan doen ze hun licht aan en halen de speeldozen leeg...heel plezierig, maar niet voor ons natuurlijk!

Die ongerustheid is eigenlijk geen probleem hoor. Ik zou het niet zo erg vinden als het misliep omdat ik al kindjes heb he. Natuurlijk liefst niet, maar moest het zo zijn...

Daarstraks bij de gyn dacht ik echt dat het mis was. Ik ben nog geen gram bijgekomen! Dus ik vond dat al heel raar omdat ik dat vroeger toch al wel had. Toen ze de echograaf op mijn buik zette dacht ik dan ook nog eens geen kindje of hartje te zien. Maar zij gelukkig wel he. Het bewoog goed, zat met zijn handje aan de mond en wipte omhoog. 5 centimeter zonder de beentjes. De nekplooi was goed, nu de bloedproef nog en dan zijn we goed zwanger. En ik maar kijken tussen de beentjes of ik daar iets kon zien, maar als ik al iets kon zien, dan leek het toch meer op een meisje. We hebben het nu ook aan onze buren verteld. Niemand wil het geloven, iedereen schrikt ervan dat we meer dan 2 kindjes willen. We zijn nu uit de luiers zeggen ze dan, waarom zouden we daar opnieuw mee willen beginnen. En we zullen weten waarvoor we gaan werken...blablabla, drie kindjes vinden de mensen precies wat teveel. Wij niet he, dat is het voornaamste.

En dat financiële, daar horen we ook veel over, maar dat is een probleem dat vaak erg overdreven wordt vind ik, vooral dan omdat ik niet werk en dat een hele tijd niet meer ga doen. Ik heb hier ergens een uitspraak van een prof gelezen waarin stond dat de mensen tegenwoordig zoveel moeite doen om hun kinderen alles te kunnen geven wat ze zelf nooit gehad hebben, dat ze vergeten hun kinderen te geven wat ze zelf wel gehad hebben (aandacht en tijd). Dus ik weet wel dat we het met minder gaan moeten doen, maar we hebben ons al elke keer met minder en minder weten te redden. We komen elke maand nipt toe met minder dan 2000 euro, kindergeld inbegrepen! En toch als je je budget goed plant, hebben wij nog voldoende over gehad om een draagbare pc te kopen, een playstation3, een gps, een LCD scherm, een nieuwe auto, een nieuwe keuken en we hebben al van bij het begin digitale TV met alle extra zenders erbovenop. Maar om te zeggen dat je op voorhand vaak denkt dat je het niet zal kunnen doen met nog geen 2000 euro op een maand, maar eens je daarin zit, lukt dat zonder teveel kleerscheuren. Misschien moet ik meer plannen dan veel gezinnen, maar aan de andere kant doen veel mensen ook zoveel geld op aan dingen die ze na twee weken niet meer gebruiken of smijten veel mensen dingen weg omdat ze telkens maar nieuwe en betere en mooiere kopen terwijl de oude nog niet versleten zijn. Dus dat is dan inderdaad de luxe die wij ons niet meer kunnen permiteren, maar dat vind ik eigenlijk ook allemaal overbodig. Mits planning kan hier ook vanalles! Nu bijvoorbeeld een abonnementje op plopsaland, dan koop ik de ene maand eentje voor mijn ventje, deze maand voor de kindjes en volgende maand nog eentje voor mij. Anders is dat in 1 keer 220 euro en nu is dat ongeveer 65 per maand.
Maar veel mensen zeggen dan 'als ze naar het middelbaar gaan zal het duur worden', maar zolang ben ik ook niet van plan thuis te blijven he. Gisteren nog een hele discussie met onze papa omdat hij toch ook vond dat we nu grote kindjes hadden die naar school konden en dat ik dan makkelijk terug kon gaan werken om het wat breder te hebben, en dat hij dat niet verstaat waarom we dan de moeilijke weg kiezen om nog een kindje te nemen. Maar ik vind juist dat als ik terug werk moet zoeken, ik daar helemaal achter moet kunnen staan en er echt iets van maken, ik heb mijn diploma niet gehaald om dan achter de kassa van de supermarkt te zitten deeltijds. Als ik weer ga werken, dan is het serieus, in een job die ik graag wil doen en waar ik tijd voor kan maken. En vooral wil ik dan niet dat weer eens een paar jaar onderbreken om dan nog maar eens een boeleke groot te brengen tot het naar de kleuterschool of de lagere school kan. Dus wij zijn van mening dat wij nu eerst onze kindjes tot de lagere school begeleiden en daarna kan ik terug een voltijds werkende mama worden, liefst met uren die overeenkomen met de schooluren, maar dat kan je niet altijd kiezen natuurlijk.
Maar het is niet altijd makkelijk om dat aan de mensen uit te leggen natuurlijk.


veel liefs

Marieken

Hey Rinne, wat fijn nog eens iets van je te horen. Ik ging echt bijna vrezen dat er iets niet goed met je was!

Wat je zegt over Laure is ook zo met Kiara. Ze is echt een madammeke geworden en het is niet moeilijk haar te laten luisteren, behalve wanneer ze echt een dwarse bui heeft. Maar Emma inderdaad, dat is wat anders! Die doet altijd tegendraads en dwars. Niet willen eten, niet willen slapen en jammergenoeg ook nog geen enkele interesse in haar potje. Ze gaat erop zitten, zegt dat ze pipi doet, maar er komt niks en dan twee minuten later op de vloer wel! Of wanneer ik ze terug een pamper aandoe om te gaan slapen als ze de hele dag zonder heeft gelopen, dan loopt die letterlijk over! We hebben nog een paar maand voor ze naar school moet, dus het zal vooruit moeten gaan.

Ja, bijna twaalf weken, maar echt gerust ben ik nog niet hoor. Langs de ene kant denk ik ook wel dat ik er minder drama van zou maken moest het mislopen, maar ik zou er wel een paar dagen slecht van zijn. En ook weer de volgende keer nooit meer gerust. Dus liever niet als het kan. Ik heb gehoord dat je nog maar 3 procent kans hebt op miskramen eens je het hartje hebt gezien, maar dat helpt eigenlijk niet he, want die drie procent moeten ook ergens vandaan komen. En ik heb geen bloed verloren ofzo, maar het kan ook mislopen zonder bloedverlies he, dat het niet meer groeit of het hartje niet meer klopt...of dat de nekplooi te dik is...ik weet wel dat ik daar allemaal beter niet aan denk, maar voorlopig is dat niet tegen te houden. Het gaat wel beter eens ik ze voel schoppen altijd. Dat was bij Emma ook rond 16 weken. Als je je dan zorgen maakt, dan geef je een duwtje en krijg je een schop terug!
Bij Emma was ik absoluut niet ongerust, maar ik was toen nog maar pas mama van Kiara en ik was daar heel erg mee bezig, dus ik had geen tijd om nog met andere dingen in mijn hoofd te zitten. Tegen dat Kiara wat groter was, voelde ik Emma al lang bewegen. Eigenlijk voor mij ideaal!

Wat moet dat schattig geweest zijn met je kleine mega-Mindy. Kiara is ook een keertje als Indiaan gekleed moeten gaan in die week dat ze eens als Indiaantje thuisgekomen was ook. Die vrijdag moesten wij ze als indiaan verkleden en ik heb daar mijn plezier aan gehad. Ze had indianenkleedjes, vlechtjes, veren en een tomahawk. Zooo schattig!
Kan je eens een foto op je profiel zetten ofzo van Laure?
Kiara en Emma zouden dat ook graag doen, want die zijn Mega-Mindy gek. Emma is eigenlijk gewoon een cloontje van Kiara. Als Kiara iets komt vertellen, komt Emma net hetzelfde vertellen. Zelfs dingen die enkel Kiara kan hebben gedaan zoals over school ofzo. Als Emma ziet dat Kiara een knuffel krijgt als ze iets liefs zegt, dan zal Emma net hetzelfde komen zeggen voor een knuffel. Jammergenoeg werkt dat niet altijd, want als ik Emma iets wil laten eten met als voorbeeld Kiara die flink eet, dan blijft het 'neen, ik just dat niet'.

Deze week wordt een hele fijne week hier. Woensdag komt opa zoals altijd, donderdag is het voor ons echo en voor Kiara een hele dag schoolreis in haar eigen school. Alle klassen zijn weg, enkel de eerste kleuterklassen blijven in de school die dan voor een keertje helemaal van hun is, met springkastelen en zandbakken en activiteiten. Op de middag maken de juffen lekkers voor de kleutertjes... en die avond komt een vriendje zijn verjaardag bij ons vieren en gaan we frietjes halen. Gelukkig in een nieuwe frituur hier twee minuutjes vandaan waar ze ook lekkere broodjes verkopen, want ik vind de geur van frieten vreselijk, dus we gaan dat buiten opeten en ik neem een slaatje of broodje, dat is prima zo!
En vrijdag gaan we naar plosaland in De Panne, zaterdag naar PlopsaCoo.
We zullen dus heel snel aan onze 12 weken zijn! En dan nog wat mooi weer... en veel in de tuin werken tegen beter weten in... Dat zal ik nooit kunnen laten! Ik heb geprobeerd het Steve te laten doen. Dan zeg ik waar de bloempjes moeten of hoe hij ze in de bloembakken moet zetten, maar dat lukt hem echt niet. Het lukt hem niet om de gaten met potgrond op te vullen of de juiste gaten te maken voor de plantjes...dus dan neem ik het meteen over en ik heb daar ook heel veel plezier in. Ik denk ook echt niet dat dat zoveel kwaad kan. Zoveel katten lopen hier nu ook weer niet in onze tuin hun behoeften te doen!

Veel liefs

Marieken

Hey Rinne, al zolang niets gehoord. Alles goed?