<<<<<<--------------

Die tru*t zei dat ze het armpje wel even zou zetten, omdat het toch duidelijk uit de kom was!! Dariënne liep inmiddels alweer flink te schreeuwen ja gek he dat gehannes doet vreselijk veel pijn! Dat gun je je ergste vijand nog niet! Dus ik vroeg of ze dan op z'n minst ff verdoofd zou worden.. Maar nee, dat zou niet nodig zijn want zometeen was het over..

Jaja, vast wel! Die b*tch trok en trok en Dari huilde en huilde en vervolgens zegt die tr*t 'Goh ik krijg het niet in orde hoor!!' ***B*TCH!! Mijn kind een beetje martelen!! Grmbl.. Nou ja ik me maar ingehuoden en hup wij door naar het ziekenhuis.......

Daar weer een dikke tig keer het verhaal moeten doen, en assistent na assistent moest weer aan dat armpje zitten.... Ik werd kwaad, want dit was nergens voor nodig! We kwamen voor foto's niet om een halfuur onnodig aan dat zere armpje te trekken!

Omdat ik zwanger ben, mocht ik niet eens bij haar blijven met de foto's.. Dat zouden die broeders wel even doen! Haha nou er waren er drie nodig om Dari een beetje in bedwang te houden! Maar oh oh oh zodra ze haar van me 'afpakten' (want zo voelde het, mijn kind had pijn en ik mocht ineens niet meer bij haar zijn) toen brak ik ook.. Ik heb staan huilen in de hoek........ Dariënne schreeuwde moord en brand.......

Foto's.. Bij de eerste zei de arts; ja daar zit duidelijk een botje niet goed, even kijken hoe hij precies is weg geschoten zodat de arm in één keer goed gezet kan worden.. Dus nog een foto.. Arts: ja ik zie het, dit is een fluitje van een cent al is het knap pijnlijk voor haar! Laatste foto voor de zekerheid: KRIJG NOU WAT!! Door al dat tegenwerken van Dariënne en die broeders die haar vasthielden, was de boel spontaan weer op de plek geschoten! Pffffff ik ben nog nooit zo opgelucht geweest..

Dari heeft nog even flink uit moeten huilen, maar zat godzijdank algauw weer te spelen.. Ze heeft een mooie My Little Pony van de dokter gekregen en ze zei toen we buiten kwamen: 'Mam, ik vond het een lieve dokter want hij heeft mijn armpje weer gemaakt! Waarom deed dat nou zo pijn?' De engel.. We waren na middernacht thuis en het was weer een heel avontuur!

Ik stond te kijken van mijn meisje!!! Zo'n supergrote dappere meid!!!! Ze heeft zich geweldig gehouden. Mama is oppietoppiesupertrots op jou lieffie!!!!!

Pff het is een langdradig verhaal geworden maar ik moest het ff kwijt hoor.......

Liefs Esther

(sorry dat het er in twee delen staat maar ik mocht 'zo'n lang bericht' niet plaatsen....)

Rot he!
Sophie heeft het een paar weken geleden ook meegemaakt, ze hing aan de ringen, kwam eraf en begon te huilen en gebruikte haar armpje niet meer. Toen ze eenmaal stopte met huilen wilde ze wel in de speeltuin blijven dus in eerste instantie dachten we dat t wel meeviel. Na een uurtje deed ze nog steeds alles met 1 hand, dus toch maar naar de eerste hulp. Daar 2,5 uur gewacht, waarbij ze heel vrolijk was, behalve als ze probeerde ergens op te klimmen.. Eenmaal bij de arts zei die wel gelijk dat het waarschijnlijk een zondagsarmpje was, dus we mochten meteen een foto laten maken. Dat was heeeel moeilijk, spartelen, krijsen, armpje moest recht, krom, plat op tafel en voila.. op de foto zat alles prima op zn plek. Dus ook hier tijdens t foto maken teruggeschoten! Daarna moest ze voor de arts haar arm bewegen maar dat wilde ze niet..ze wilde lekker spelen.. waarbij ze alles weer kon gebruiken.
Maar wat een drama zeg, ik werd zelf ook helemaal onwel tijdens het fotos maken hoor, je kan ze wel wurgen die mensen die je kind pijn doen! Gelukkig alles nu weer perfect!