Iedereen is anders natuurlijk. Ik kan alleen maar zeggen wat ik het liefst zou hebben (gehad).

Ik heb het heel moeilijk om erover te praten, zeker de eerste weken. Vraagt er iemand hoe het gaat, ook al is het nog zo goed bedoeld, dan komt alles wat je zo goed en zo kwaad mogelijk probeert te vergeten meteen weer boven. Het enige wat je dan kan doen is of huilen of een heel afstandelijk verhaal vertellen...
Ik had het liefst dat er niets gezegd werd. Als ik erover wil praten geef ik dat zelf wel aan. Dat komt ook wel, maar het heeft tijd nodig. Eerst moet ik alles zelf verwerken.

Het meeste deugd deed een kaartje, maar dan niet eentje met 'beterschap'. Dat is net alsof het een griepje was, dat wel weer overgaat.
Zo'n kaartje laat zien dat er aan je gedacht wordt, zonder te opdringerig te zijn.

De laatste keer schreef iemand me: "als achteruit kijken je pijn doet en vooruit kijken je bang maakt, kijk dan eens naast je"

Karen

Britse mama,
Ik heb zelf ook verschillende kindjes moeten afgeven.
Mickey* op 20 weken
Darwin* op 16 weken en
Niall* en Nicolay* op 8 en 9 weken (tweeling)
Ik denk dat elke vrouw het anders beleeft. Het is ook niet makkelijk als naaste om te 'helpen'. Iedereen kan nu gaan vertellen wat ze het liefste hadden/wilden. Maar ook als je al die dingen gaat doen, ga jedaarmee niets kunnen verzekeren. Elke persoon verwerkt het op zijn/haar manier. Ik denk dat het enige wat je kan doen, is zeggen dat je er voor haar bent. In welk opzicht dan ook.
Ik weet niet of ze beslist om het kindje nog te mogen zien?
Of ze er graag foto's van wil? Dat ze het later nog kan bekijken? Dat ze het mee naar huis mag nemen om te begraven? (niets Luguber aan, in sommige ziekenhuizen staan ze het toe). Indien ze het beslissen, een kleine intieme begrafenis? Het zijn hun beslissingen. Misschien dat je er heel voorzichtig kan naar vragen of je daar in kunt helpen?
*Het verwerken dat er geen kindje gaat opgroeien
*Het wegbergen van alle gekregen en al gekochte spullen
*opvang voor hun 2 zoontjes
*Het 1000x aanhoren hoe het allemaal was/zou geweest zijn.
.....
Er komen zoveel dingen bij kijken. Wat ik persoonlijk ook heel erg bijzonder vond, was van mijn vader.
Hij heeft na mijn 3de missed abortion een gouden hanger voor me laten maken. Een engel die 4 sterren vasthoud.
Voor elk kindje een ster. Wat ik héél bijzonder vond. Daar hoeven geen woorden bij. En dat blijf je koesteren.
Ik kan zo nog een heel deel punten opnoemen. Maar dan ga ik misschien anderen hier vervelen.
Als je er verder over wil praten, je mag me ook steeds mailen, geen probleem. I know the feeling. Heb het zelf 3x meegemaakt, en ook mijn schoonzus heeft 1 dochter af moeten geven. Meid. Ik wens jou en vooral je schoonzus héél veel sterkte toe. Een hele dikke knuf en ik zal zeker een kaarsje branden voor jullie sterretje.

Erika