Hoi,
Ja, het is lekker hectisch allemaal.
Pascal heeft inmiddels zijn nieuwe buisjes. Hij hoort meteen een stuk beter. En gaat ook weer beter en duidelijker praten. Zijn gehoor was eerst ook al een belemmering in zijn spraakontwikkeling. Hij begon veel later met het praten. En hij maakte als baby ook maar weinig geluidjes. Ik merk nu het verschil met Judith, maar bij de eerste heb je nog niet echt vergelijkingsmateriaal. Maar we zijn al vrij vlot bij kno beland. Dit omdat Edwin ook problemen heeft met zijn oren.
Lijkt me ook een drukke periode nu Marcel in z'n overgangsmaand zit. Ik denk ook dat dat wel even weer wennen is, of niet. Maar het is waarschijnlijk ook wel weer fijn dat je overal niet meer alleen voor staat door de week.
Hoeveel dagen werk jij nu? En ik proef uit jouw verhaal dat je het best vermoeiend?/zwaar?/lastig? vindt om weer aan het werk te zijn. Wanneer ben je weer begonnen? En hoe doen jullie het met de kinderen nu jij weer aan het werk bent? Gaan ze naar een kdv of heb je andere opvang?
Ik vind het op dit moment wel vermoeiend hoor om aan het werk te zijn. Deze week had ik herfstvakantie, maar ik kom nog niet echt tot rust. We zijn nog steeds druk bezig met opruimen, dingen uitzoeken, uitpakken etc. En ons oude huis staat ook nog steeds te koop... Dit is wel een vervelende tijd om je hus te moeten verkopen, met al die onzekerheden. Als we dat geweten hadden, hadden we dit huis misschien nooit gekocht...
Edwin zit nog thuis. Hij is woensdag voor een mri geweest in verband met zijn knie, door de val op zijn werk. Gelukkig valt het mee. Zijn meniscus is iets beschadigd, maar niet gescheurd.
Met de borstvoeding gaat het nog steeds goed. Ik moet alleen goed opletten dat ik genoeg drink. Op mijn werk lukt dit op de een of andere manier beter, dan wanneer ik thuis ben. Ik moet dan echt een fles water ofenn pak sap neerzetten en dan zorgen dat die aan het eind van de dag leeg is.
En hoe gaat het bij jou? Gaat het nog steeds goed met de borstvoeding. Ook nu je weer aan het werk bent. Ik vind dat kolven op mijn werk niet altijd even fijn. Ik mis altijd het begin van verschillenede bijeenkomsten en vergaderingen en in de pauze heb ik geen tijd om even lekker te kletsen met collega's, omdat ik dan zit te kolven . Ik weet wel dat ik recht heb op een kwart van mijn werktijd om te kolven, maar voor een klas met kinderen met leer- en gedragsmoeilijkheden, is het ook niet zo makkelijk om er even iemand anders voor te zetten. Daarom ga ik zodra het kan naar huis 's middags. Op die manier probeer ik die tijden te compenseren.
Ik weet niet zo goed, waarom ik nog zo sterke het gevoel heb dat ik nog graag een derde kindje zo willen. Misschien omdat ik zelf uit een groot gezin kom. (wij zijn met 4 kinderen en 7 pleegkinderen) Ik heb dat altijd erg gezellig gevonden. Misschien ook omdat ik me niet kan voorstellen om nooit meer zwanger te zijn en het wonder van zo'n klein nieuw mensje niet meer mee te maken.
Aan de andere kant is het financieel op dit moment absoluut niet haalbaar. En eigenlijk vind ik het ook hell eng om er over na te denken. Stel dat we wel besluiten te proberen om zwanger te worden en het gaat weer mis, of het lukt helemaal niet. Kan ik dat dan wel aan?
Moet ik niet tevreden zijn met wat k heb? Ik heb immers een prachtige zoon en dochter, waar is supergelukkig en blij mee ben. Ik leg het eerst voorlopig, maar naast me neer. We zullen wel zien wat de toekomst brengt.
Fijn weekend!
Groetjes Gerda.