Hey meiden

Een bevriend koppel van mijn man en ikzelf, heeft net als wij twee jongens. Het leuke is dat die twee jongens ook nog even oud zijn als de onze. De eerste keer dat wij beiden zwanger waren, gingen we uit eten en zowel die vrouw als ik zweerden dus de rauwe groentjes af. Zo kwamen we er op een gekke manier achter dat we beiden zwanger waren voor dezelfde maand (vier dagen verschil).

Tweede keer zwanger, ongeveer zelfde scenario.

Laatste keer dat we uit eten gingen, werd er al eens gepolst over een eventueel nummertje 3. Wij gaven toe dat er bij ons nog eentje welkom was, zij beweerden dat dat bij hen niet het geval was.

Nu begin deze week zegt mijn man: het wordt tijd dat we nog eens met zijn vieren uit eten gaan. Hij spreekt iets af via sms en stelt een bepaald restaurant voor. Hij krijgt een sms'je terug van zijn vriend waarin staat: "is voor ons goed, alleen hopen dat er niet teveel rauwe groenten gebruikt worden want mijn vrouw mag dat niet eten". voor mij was de fun er meteen af. Hoe goed ik ook wou proberen er luchtig om te doen, ik had gelijk geen zin meer in een etentje waarop zij dan blij hun aankondiging zouden doen. Ik heb pas een miskraam achter de rug, waarover zij niet op de hoogte zijn.

mijn man heeft dan met die vriend gebeld om te achterhalen of ze inderdaad zwanger zijn. zijn vriend reageerde geheimzinnig, wat mijn vermoeden alleen maar bevestigt dat ze het ons graag willen vertellen tijdens dat etentje.

Ik heb daar geen zin in!!! tuurlijk gun ik hun een nieuwe zwangerschap, maar ik heb geen zin om daar zaterdagavond te gaan zitten veinzen dat ik het superleuk vind voor hen, terwijl ze trouwens altijd gezegd hebben geen derde te willen (maar soit) terwijl wij er wel nog 1tje willen en het bij ons pas is misgelopen.

wat vinden jullie? overdrijf ik? gewoon niet gaan? of moet ik erdoorheen? heb geen zin om hen te vertellen over die miskraam omdat ik hen ook hun pleziertje niet wil ontzeggen. pffff

Dank je voor je reactie, Fien. Het zijn best wel leuke mensen, maar als ik eerlijk ben denk ik niet dat het ooit vrienden van me zouden zijn als mijn man hen niet kende. Dus nee, we praten niet echt ooit over echt moeilijke onderwerpen of zo. Daarom ook dat ik niet echt zin had om hen te vertellen over onze miskraam. Een ander bevriend koppel weet er wel van, maar dat zijn dan ook echt van die vrienden waar je zulke dingen wel aan vertelt.

Pffff, ik raak er niet uit. Vind het een beetje dom van me om ertegenop te zien. Zij kunnen er ook niet aan doen natuurlijk. Maar ik ben ook nooit goed geweest in 'doen alsof' en hetgene waar we meestal over praten onder ons 4 zijn... de kinderen.

Mijn man heeft het afgebeld. Hadden een goed excuus: ik werd gisteravond door mijn broer uitgenodigd op de kermis bij hem in de straat.