[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
terug aan het werk na miskraam13/08/2007 @ 09:24   | Hoi iedereen, Ik vraag me af of jullie na jullie miskraam ook enkele dagen thuis gebleven zijn. Ik moest 5 dagen thuis blijven van de gyneacoloog. En jullie hoe lang waren jullie thuis van het werk? En hoe stllen jullie het nu op jullie werk? groetjes patsy     |
| 13/08/2007 @ 14:24 Geetje | Hoi Patsy, Ik heb 2 keer een miskraam gehad. De eerste keer ben ik gecurrateerd. Daarna ben ik nog een week thuis geweest om weer op krachten te komen. De tweede miskraam kwam spontaan op gang. Ik ben toen 5 dagen thuis geweest. Daarna ben ik weer begonnen. Ik merkte wel dat ik nog erg moe was, maar ik vond de afleiding wel fijn. Thuis zat ik alleen maar te piekeren. Sterkte voor de komende tijd. Groetjes Gerda   |
| 13/08/2007 @ 15:22 | dank je voor de steun, ik ben vandaag weer naar de gyneacoloog geweest op controle en ik moet geen curretage hebben, alles is mooi zelf afgekomen. Maar omdat ik als redster werk en dus met mijn gedachten volledig bij het zwembad moet blijven en momenteel het geval niet is ben ik nog 2 weken thuis, zodat ik alles thuis kan verwerken en dan weer volledig klaar sta voor mijn werk. Ik ben wel een beetje bang voor de reactie op mijn werk. groetjes patsy |
| 13/08/2007 @ 15:26 els  | Hoi, Als jij vind dat je die twee weken nodig hebt, dan moet je daar zeker gebruik van maken. Ik ben telkens twee tot vijf dagen na de currettage terug gaan werken. Maar ik vind dat het er ook wel aan ligt welk werk je doet. voor mij was dit ook de beste oplossing, omdat ik thuis te veel piekerde. Iedereen is hier anders in, en iedereen verdient daar respect voor. Dus trek je niets aan van de eventuele reacties op je werk en denk nu maar even helemaal aan je zelf! Groetjes Els   |
| 13/08/2007 @ 15:35 | Dank je els voor je lieve woorden en steun. groetjes patsy  |
| 14/08/2007 @ 10:10 | Hey Patsy, Eerst en vooral mijn innige deelneming bij je miskraam. Weet hoe pijnlijk zoiets kan zijn, heb het begin dti jaar zelf meegemaakt. Hoelang je thuis blijft hangt af van persoon tot persoon. Zoals Els al zei, de ene persoon verwerkt liever dingen thuis even alleen, de andere persoon heeft de afleiding van het werk nodig om z'n gedachten te verzetten. Zelf ben ik twee weken moeten thuis blijven. maar dan kwam omdat we eerst gingen proberen om het zo te laten afkomen. Toen dat niet lukte heb ik curettage gehad op dinsdag en ben de maandag erop terug gaan werken. Was ook net als jij bang voor de reactie van collega's op het werk. Maar viel heel goed mee. Veel vrouwen hebben zelf al eens een mk meegemaakt of zijn er door vrienden of familie als een nauw bij betrokken geweest en weten hoe pijnlijk zoiets is. Ik voelde me in het begin wel nog moe en beetje down, maar de afleiding heeft me inderdaad ook deugd gedaan. In jouw geval als redster, kan ik me wel inbeelden dat je continu met je gedachten bij het zwembad moet zijn, dus denk ik ook dat het best is dat je nog 2 weekjes thuis bent. Als je afleiding nodig hebt, probeer dan eens even buiten te komen met je vriend, moeder, vriendinnen,.... Veel sterkte ! Vermoedelijke bevalling op 14/03/2008. Al 78 weken zwanger (195.26% ver), nog 38 weken te gaan. Toegevoegd via deze pagina.  |
| 14/08/2007 @ 10:43 | Bedankt dat jullie me allemaal steunen, ik moet zeggen dat ik toch wel de meeste steun hier haal. Mijn ventje spreekt er niet over en als hij me ziet wenen dan troost hij me wel, maar ik denk gewoon dat hij niet weet wat hij moet doen of zeggen. Anders hoor ik me moeder eens en die is erg meelevend een beetje te veel dan...en mijn zus heeft een bloempot laten maken en laten afleveren, dat vond ik heel lief van haar en ik zal dat gebaar ook nooit vergeten, ze heeft me gisteren ook nog eens gebeld om te vragen hoe het met me gaat. Anders hoor ik niemand van de mensen die het nog weten. A ja enkel mijn buurvrouw nog die mij wel helpt, gisteren heeft ze mijn doktersbriefje naar het werk gedaan; veel durf ze anders niet te komen of iets te zeggen want ze vind het een beetje vervelend dat zij nu wel nog zwanger is(is ook voor maart), ik heb haar gezegd dat ik haar dat ook gun en ze daar niet hoeft mee in te zitten. Zelf durf ik niet buiten te komen alleen zonder mijn ventje en als we ergens naar toegaan, dan wil ik niet ergens gaan in mijn eigen streek. Eigenlijk zou ik boodschappen moeten gaan doen, maar ook dat durf ik niet. Ik ben bang dat de mensen gaan zeggen, ze kan niet gaan werken maar ze kan hier wel rond lopen. Nu ik heb echt wel boodschappen nodig dus ik denk dat ik buiten mijn eigen stad naar de winkel zal gaan dan heb ik minder kans om iemand bekends tegen te komen. Ik zou ook eens met mijn dochtertje (7jaar) naar een speelplein,zwembad,cinema of zo kunnen gaan, maar ook dat durf ik niet, terug bang om iemand tegen te komen of misschien staat er dan juist iemand voor de voordeur en ben ik dan niet thuis. Wat gaan ze dan niet denken en zeggen, ze is thuis van haar werk maar ze kan wel op stap gaan. Neen ik durf dat niet al zou het me misschien wel goed doen. daddaddaaaaaaaa  [Laatst gewijzigd door redster - 14/08/2007 @ 10:48] - |
| 14/08/2007 @ 14:06 | Hey Patsy, Kan me heel goed voorstellen dat je niet altijd graag buiten gaat. Bij ons wisten destijds al veel mensen het, ook op Club Brugge, waar zowel vriend als ik werken in het weekend. Mijn vriend heeft aan iedereen moeten vertellen dat het mis was gegaan, want ik durfde zelf niet buiten. Heb toen heel veel telefoons gekregen van die mensen, ook van ouders van spelertjes,... Na een tijdje heb ik me er toch proberen over zetten en ben terug meegegaan. Was niet gemakkelijk, maar eens je de stap hebt gezet om terug buiten te komen, ga je zien dat het je deugd doet en dat niemand je veroordeelt. Ik dacht ook dat mensen gingen denken "die kan nog niet eens een kind voldragen".... Maar het tegendeel was waar. Heel veel mensen kwamen me dat hun verhaal vertellen, velen van hen hadden ook een miskraam gehad. En dan zie ik hun zoontjes nu voetballen en de zusjes daar rondhuppelen en dan weet ik dat het allemaal nog gaat goedkomen. Probeer rustig je eigen ritme terug te vinden en opnieuw buiten te komen. Maar een goede raad daarbij : forceer je in niets ! Neem je tijd voor alles ! Heb je zin om te huilen, verberg dat dan niet, het is heel normaal na wat je hebt meegemaakt. En denk niet te vaak aan wat anderen van je gaan denken. Die anderen zijn nu immers toch niet belangrijk. Jij en je vriend die dit samen moeten verwerken, dat is het allerbelangrijkste. Veel sterkte ! Vermoedelijke bevalling op 14/03/2008. Al 78 weken zwanger (195.26% ver), nog 38 weken te gaan. Toegevoegd via deze pagina. |
| 14/08/2007 @ 16:04 | Dag prutske, dank je voor je lieve woorden en steun. Ik ben vanmiddag vlug boodschappen gaan doen, maar niet in mijn eigen stad maar naar het stadje naast het onze. Nu ja ik heb eindelijk weer eten in huis, mijn zus, mijn ma en buurvrouw wilden ook wel boodschappen voor me doen, maar ik kon niet goed zeggen wat ik nodig had, dus ik moest zelf naar de winkel. We hebben pas belgacom tv, voor mijn ventje die club brugge wil volgen...wel goed dat we dat nu hebben want zo kon ik een film huren zonder naar de videotheek te moeten. Ik heb dus deze namiddag met mijn dochtertje naar de 102 dalmatiërs gekeken, zo had ik ook weer wat verstrooïng. Toen ik las dat je bij club brugge werkt, moest ik aan mijn ventje denken die verlangt zo naar een zoontje die dan later ook bij club kan spelen, want ook mijn ventje heeft er als kind gespeelt. Hoe lang is het geleden dat jij een miskraam had, want ik zie dat je nu al 9 weken terug zwanger bent, proficiat trouwens. Ik hoop dat je een mooi zwangerschap mag hebben zonder zorgen. groetjes patsy  |
| 15/08/2007 @ 20:56 Evy  | Dag dames, Ik lees hier wel wat bekende gevoelens terug.Zo die angst dat iemand je aanspreekt over wat er gebeurd is... Bij mij was het wel geen gewone miskraam, het hele verhaal lees je op mijn profiel. Ik was 13 weken ver en ik ben in totaal nadien 5 weken thuisgeweest. Ben van vorige week weer aan het werk... niet zo evident want ik word constant aangesproken over wat er gebeurd is... Ik werk als verpleegkundige en dus heel wat mensen in het ziekenhuis wisten dat ik zwanger was. Ook was ik al op verplicht zwangerschapsverlof wat het niet makkelijker maakt. Ik krijg nu van die opmerkingen als: "tiens, was jij niet thuis?" of "Jij bent toch zwanger?" Leg het dan maar eens uit... Nee, psychisch is het zwaar, dus neem allle tijd die je nodig hebt... Want hoe pril het allemaal ook was, het was een kindje en het moedergevoel is enorm groot van zodra je weet dat je zwanger bent... groetjes Evy    [Laatst gewijzigd door Evy - 15/08/2007 @ 20:58] - |
| 15/08/2007 @ 21:55 | Hey Patsy, Mijn miskraam was op 13 januari. Op 15 januari moesten we gaan voor de echo van 12 weken. Hadden voordien geen echo gehad, omdat we er voor hadden gekozen om begeleiding bij HA te laten doen. Maar 2 dagen voor echo kreeg ik een bloeding, en ging in spoed naar de gyn. Die stelde vast dat het vruchtje al meer dan 2 weken dood was. Weet ook dat dit HA zijn fout niet is, maar hebben er nu wel voor gekozen om direct bij gyn te gaan. Omdat ik me ook zo goed voelde bij haar. De manier waarop zij ons heeft behandeld tijdens de periode van de mk, was fantastisch. Nu ook hoor. Heb al 4 keer een echo gehad. Mag haar altijd bellen als ik me zorgen maak. Ben nu inderdaad opnieuw bijna 10 weken zwanger. Hebben na de mk eerst bewust een tijdje gewacht. En toen we er opnieuw voor gingen, was het de derde ronde terug prijs. Ben er zeker van dat dat voor jou ook opnieuw gaat komen hoor, en dan gaat alles wel goed verlopen. Mijn vriend droomt dus ook van een zoontje om mee te voetballen. Op Brugge hebben bepaalde trainers zelfs al gezegd dat als we ooit een zoon hebben, hij privé-training krijgt.... Maar een meisje ziet hij ook wel zitten hoor. Trouwens, als we ooit een zoontje hebben, is het nog niet zeker dat hij dezelfde passie als zijn vader gaat hebben hé. Was blij te lezen dat je toch zelf boodschappen bent gaan doen. Beetje bij beetje gaat het je wel lukken hoor om terug onder de mensen te komen. Je vooral niet forceren en stapje per stapje doen. In het begin als je bekenden moet onder ogen komen, kan je misschien zorgen dat je ventje in de buurt is, of dat je altijd snel weer weg kunt als je daar nood zou aan hebben. Vermoedelijke bevalling op 14/03/2008. Al 78 weken zwanger (195.26% ver), nog 38 weken te gaan. Toegevoegd via deze pagina. |
| 15/08/2007 @ 23:37 | Dag Evy, Ik heb je verhaal gelezen en ik kreeg er kippevel van, ik heb zelfs enkele stukken bewust overgeslaan omdat ik het zo erg vond wat ik moest lezen. Ik hoop dat jullie dit een beetje aankunnen. Ik heb echt met jullie te doen, ik vind dit nog erger dan mijn eigen verlies, wij hebben nooit een echo gezien, alleen 1 keer aan 5 weken maar dan zag je enkel nog maar een vruchtzakje. Wij noemden ons kindje ons schipperke en zo zullen we haar of hem altijd blijven noemen. De wereld en de natuur zitten raar in elkaar, maar hopelijk, is het geluk ook voor ons weg gelegd om ooit eens een mooie goeie zwangerschap te hebben, met een pracht van een baby. prutske, wij hoopten dus ook op een jongentje, maar nu is het ons allemaal gelijk als het maar gezond is. En misschien hebben we wel een meisje die wil voetballen. groetjes patsy |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]