Bedankt lieverts, ben blij dat ik hier wat kan neer schrijven over hoe ik me voel, want van de buiten wereld krijg ik altijd negatieve reaktie's. Men schoonouders vinden dat ik het hen te snel vertel, want dat het voor hun een teleurstelling is om dan te horen dat het uitdraait op een misval enz. Maar ik wou er gewoon over praten en ik dacht wel dat de grootste teleurstelling wel degelijk voor mij en men man is niet dan, voor hen is het ook spijtig, maar ergens vertel ik hen dit voor steun te krijgen he. Al een geluk dat ik hier nog terecht kan he. We herkennen elkaar terug hier in elkaar he, samen komen we er sterk door toch? Ik heb nimmer durven testen of naar dokter gaan, ben zo bang. Heb me iets beter gevoelt de hele dag, maar nu is de pijn weer ondraaglijk geworden gewoon. Ik ken men lichaam en heb er eerlijk gezegd echt geen goed oog in. Hoop doet leven zegt men, maar spijtig genoeg is dat niet altijd zo evident he in de realiteit.
Ik wens iedereen het beste toe, hoop dat jullie snel een goede vlotte zwangerschap tegemoet mogen gaan. Voor diegene die al zo zijn, succes he meiden en onze duimen blijven voor ieder onder ons omhoog hoor.
Liefs Marijke

Sharon, ik begrijp wat je voelt meid, de dag dat jullie je hondje lieten inslapen kreeg ik vreemd genoeg ook een telefoontje van men ma, dat ons prutske dood onder de tafel in de keuken lag. Ze was een shitzu die ik gekregen had op men 14jaar wanneer men toenmalig vriendje waar ik ruzie mee maakte boos in de auto snapte en zich dood reed. Ik had nog nooit zoveel verdriet mee gemaakt, bij de begravenis storte ik in en hebben ze me ingespoten om te kalmeren. Ik kon niet verwerken dat hij zich doodreed door de ruzie met mij. Mijn ma was zo niet voor hondjes, maar plots op een dag stond daar een mandje in de zetel met een klein lief woefke in, os prutske. Dankzij dat hondje heb ik het grotendeel verwerkt, ik dacht dat Werner zijn geest er terug in was gekomen. Gek hé, maar ik geloofde er echt in. Telkens ik aan Werner dacht, kwam os pruts eraan met likjes en knufjes. Nu heb ik toen ik het huis uitging hem wel bij men ma gelaten, omdat ik ging samen wonen met een vriend die niet voor honden was en men ma had nog een dwergmaltezer die os pruts niet kon missen. Maar ze was goed bij men ma, en vond het oke zo. Nu begin ik de tekens te vertonen van weer een vroege misval, ik denk soms dat het komt door het slechte nieuw ik te horen had gekregen van os pruts. Kan het zo zijn door verdriet dat je kan uitwerken op een misval? De pijn is enorm in men onderbuik, da HA zei dat het er op leek dat er een misval op komst was. Pff, be benieuwt hoe het weer gaat aflopen bij me. Heb nog steeds pijn in men onderbuik, maar nog geen bloed te zien.
Liefs

hey marijke het is altijd vervelend als dat gebeurd maar ik had er meer mee kunnen leven als ze pijn had want dat had ze "nog" niet en ze was net 1jaar geworden dus veel te jong!!!!

Maja we laten haar cremeren zodat we toch nog iets hebben en dat ze niet zo plots helemaal weg is...

Liefs

hey mensen gister hebben wij onze teef op kunnen halen...
Gelukkig is ze dus weer bij ons wel anders maar wel bij ons...

En gister is tevens de hoek om komen kijken

Liefs