[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
3-jarige is papa's kindjes| 14/07/2008 @ 13:42 Ans | 3-jarige is papa's kindjes Hoi, mijn zoontje is 3 jaar en is een echt papa's kindje. toen ik zwanger was van hem en aan mensen vertelde dat ik een zoontje kreeg, zeiden ze allemaal 'oh, maar dat is fijn voor jou, want die hangen zo hard aan de mama!' nee, dus! ik ben nochtans best veel bezig met hem en dan doen we leuke dingen samen: samen naar de winkel, knutselen, dansen, zingen,... en toch zegt hij vaak: "nee, ik ben niet mama's vriend. ik ben papa's vriend!" papa ravot natuurlijk wel meer met hem, de spelletjes gaan er iets 'ruwer' aan toe. zou het daarmee te maken hebben? 's morgens roept hij ook altijd op papa als hij wakker wordt...  vind het best wel erg, want dacht zo'n mama-fletsertje te krijgen...  enkel als hij er iets is of als hij ziek is of pijn heeft, dan is mama ok... |
| 14/07/2008 @ 15:39 Astrid  | Ik heb geen idee hoe dit kan komen. Je hoort het natuurlijk ook vaak andersom, dat kindertjes alleen maar de moeder willen, dan vinden mensen het vaak niet gek, terwijl het andersom wel het geval is en het dus eigenlijk hetzelfde is. Het feit dat ie jou nodig heeft bij ziekte e.d. zegt in ieder geval toch wel dat hij je nodig heeft en toch echt wel gek op je is. Papa ziet ie misschien meer als een vriend om gekke en leuke dingen mee te doen en jou als zijn lieve zorgzame moeder.   |
| 15/07/2008 @ 09:27 Katrien | Hoi, Ons zoontje is ook zo'n grote papa vriend! Ik denk inderdaad dat het komt doordat papa echt een speelkameraadje is, waarmee gekke dingen gedaan worden. De papa hier heeft dan ook heel veel fantasie - meer dan ik - dus het spelen met papa is altijd net iets specialer dan het spelen met mama. Ik heb me hier ook een tijdje aan gestoord, tot ik merkte dat hij voor sommige zaken toch bij mij kwam en niet bij de papa. Hoe ouder hij wordt, hoe meer het ook in evenwicht lijkt te komen. Regelmatig komt hij nu een kusje of knuffeltje geven aan ons allebei, en dat vind ik echt geweldig! Groetjes, Katrien   |
| 16/07/2008 @ 15:32 | Ook bij ons is mama ok tot dat papa thuiskomt, dan is hij alles wat de klok slaat en ziet mijn dochterje mij niet meer staan!! Ik heb er mij een tijdje aan gestoord, maar dit heeft gewoon geen zin. Ze trekt wel heel erg naar mij als ze pijn of verdriet heeft en ik weet van mijn moeder dat ik vroeger ook een papa's kindje was... dus dat komt wel goed. Ik probeer dan ook extra van haar te genieten als papa nog niet thuis is    |
| 19/08/2008 @ 01:05 Susanne   | Hallo, ik denk dat het deels ook te maken heeft met (hoe moet ik het zeggen) opvoedkundige.... Mama's zijn in vele gevallen de "hoofd" opvoeder en wijzen hun kindjes vaker terecht. Papa's daarentegen zijn weekend kamaraadjes en wijzen (in ons geval dan) niet zo veel terecht. Misschien komt het daardoor. Het is echt niet zo dat ie minder van jou houd dan van de papa, maar het gaat om de beleving van je kindje. Bij wie hij leukere dingen doet, die is op dat moment de leukste! Boodschappen doen kan voor ons een uitje zijn met ons kind, maar je kind kan dat heel anders zien. Probeer je eens in je kind te verplaatsen.... Ik kan me heel goed voorstellen dat je je zo voelt, maar probeer daar niets persoonlijks achter te zoeken! Jij bent de stabiele factorin in zijn leven....(niet dat de papa dat niet is, maar jij bent er meer voor hem dan de papa (qua tijd dan) ga ik maar vanuit. Hopelijk is het niet te warrig voor je groetjes Susanne    |
| 28/08/2008 @ 14:24 mam2 | hoi, hier is het ook zo dat papa favourite is... de laatste week is het echt heel erg. ons zoontje is bijna 3 en heeft een zusje van bijna 6 maanden. ik denk dat daar het "probleem" zit. hij is nogal veeleisend wat aandacht betreft en voordat kleine zus erwas kreeg hij alle aandacht.Toen zijn zusje geboren werd zag hij mij als een verrader want ik bracht dat babietje mee naar huis.....hij heeft me toen 2 weken genegeerd, dat is echt heel pijnlijk, voelde me echt gekwetst. dan ging het weer een poos beter en nu is het al een week echt erg. hij kijkt me niet eens aan wil me geen nachtkus geven pfffff. heb het er echt heel lastig mee....Ik heb alles opgegeven om voor de kindjes te zorgen ( met toch wel pijn in het hart want ik werk heel graag maar in mijn vak bestaan er geen parttime jobs). en als je kind je dan niet graag ziet voel je je dubbelrot. De papa geeft hem vooral aandacht en kleine zus veeeeeeeel minder tja ze is nog zo klein met haar kun je nog niet echt spelen. komt bij dat ze nu al behoorlijk eenkennig is en dus vooral haar mama wil. ik weet wel dat dit misschien een fase is en dat hij me best wel graag zal zien, toch voel ik me gekwetst en sluit ik me ook wat af voor hem. |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]