Wij hebben een zoontje van drie dat in de vakantie naar de buitenschoolse opvang moet zolang wij aan het werk zijn. Elke dag is dit met de nodige problemen: Hij doet lastig, begint te huilen, werkt op ons gemoed, bon, het is net of de wereld vergaat. Vanmorgen was het weer van dat, en toen begon hij zelfs te zeggen dat hij bang was daar. Ik moet zeggen, ik vond het er van sfeer nu ook niet zo prettig - de opvang is altijd verschillend en vrij ongeïnteresseerd, en bovendien zijn er elke dag andere mensen, dus wij gaan ervanuit dat dat het probleem is, aangezien ons kind structuur nodig heeft (hij mist ook de school).

Nu is er nog een andere opvang in onze buurt en daar was hij in de paasvakantie al eens geweest, maar dit is een stuk omrijden, daarom dat we geopteerd hadden voor het alternatief. Nu heb ik die mensen vandaag gebeld en hij mocht een halve dag komen om eens te proberen. Ik liet hem daar huilend achter. Toen ik later belde zeiden ze dat hij flink aan het kleuren was en dat alles goed was. Ik ging hem dan ophalen en merkte dat hij goed aan het spelen was met andere kindjes. Tot hij mij zag: Toen begon hij zeggen dat hij terug naar de eerste opvang wilde en dat hij het hier haatte. Later kwam dan de aap uit de mouw dat hij hier nog geen kindjes kende én dat hij bij mama wilt blijven. Maar toen ik hem zag spelen zag ik een wezenlijk verschil. In de eerste opvang was hij altijd wat alleen aan het rondlopen en voelde hij zich verloren, hier had hij toch al vriendjes gemaakt en was de begeleiding ook meer met hen bezig.

Het probleem is dat ik 6 maanden thuis ben geweest met zwangerschapsverlof en in die periode heeft hij mij heel veel gezien, hoewel hij wel elke dag naar school is gegaan. Hij is dus nu enorm gehecht aan mij en wilt niet meer door anderen opgevangen worden.
Wij willen hem nu dwingen om nog de ganse week elke ochtend te gaan, daarna zijn we met vakantie en is de opvang ook gesloten. Op 4 augustus kan hij dan terug met volle dagen gaan.

Hebben wij er nu verkeerd aan gedaan om hem te laten gaan naar een andere opvang? Ik voel me op dit moment echt een hele slechte mama omdat hij naar de opvang gaat, maar net als zovele mensen in dit tijdperk hebben wij gewoon geen andere keuze, en ik wíl ook geen thuisblijfmama zijn. Het ging eigenlijk allemaal supergoed, tot ik dus met materniteitsverlof ging. HIj was altijd erg onafhankelijk, altijd naar onthaalmoeder geweest, enzovoorts. Nu is het net of hij drie stappen achteruit heeft genomen.

Heeft nog iemand dit meegemaakt? Of heeft iemand tips hoe we dit verder moeten aanpakken?

Hallo Julie,

Heb je al op de opvang gevraagd hoe hij zich gedraagt eens je uit het oog bent verloren?

Ik zet die van mij al 2.5 jaar huilend af (van in de creche tot nu op school en in de opvang). Ook zij heeft structuur nodig en eerst dacht ik ook dat dat vooral het probleem was. Iedereen zegt me dat ze wel heel snel stopt zodra ik uit het zicht verdwenen ben en het is ook zo dat ze fijn zit te spelen als ik haar ga oppikken. Momenteel zit het eerste half uur haar grote zus bij haar in de opvang en die zegt ook dat ze onmiddellijk stopt met wenen zodra ik de deur uit ben. In de opvang waren ze ook verbaasd dat ze 's morgens haar keel zo openzette want men kende haar enkel als een gekke vrolijke meid (ze gaat daar ook naar de naschoolse opvang en wordt de begeleiders van school opgehaald samen met alle kleuters en dat vindt ze best leuk). Maar ik voel wel wat je bedoelt, fijn is anders hé ze zo moeten achterlaten. Je begint je echt schuldig te voelen. Ook bij mij is er geen optie om thuis te blijven. Ik werk nu wel 4/5 zodat ze op woensdag toch bij mij kunnen zijn.
Nu, wat is de beste oplossing, geen idee, gewoon je hart volgen. Ik heb een tijdje met beloning geprobeerd maar dat hielp hier niet. Misschien is het gewoon een faze waar we doorheen moeten.

Veel succes en laat me weten als je een oplossing hebt gevonden, ik kan ook wel best tips gebruiken.

Daaaag,
moeke