@ann, ik ben onschuldig of jij of wie dan ook het nou geloofd of niet. ik heb mijn kinderen nooit geslagen. en dat zal ik nooit doen ook. slaan is onmacht als ik mijn geduld zo ver verlies stap ik gewoon even uit de situatie. ga desnoods even op de wc zitten als het echt niet anders kan. zodat ik en het kind even tot rust kunnen komen.

wat degene betreft die gebeld heeft. ik weet zijn/haar beweegredenen niet. ik woon hier net een maand, en heb niet anders dan positieve reacties gehad van buren. tot nu. we snappen ook allemaal niet wie er gebeld heeft er kunnen er genoeg zijn aangezie we aan een pleintje wonen en ook nog een zooi buren hebben die we niet kennen. ja ik was boos op m'n zoon omdat hij me weer in m'n gezicht sloeg en dit meerdere malen. dus ja ik heb uiteindelijk m'n geduld enigzinds verloren en uit wanhoop gegild dat hij moest ophouden met mij te slaan. maar ik heb hem nooit geslagen. mijn man heeft hem ook gelijk van mij overgeomen toen ik gegild had. ik weet dat er meer niet gebeurd is. wat schiet ik ermee op om daarover te liegen. ik heb daar uiteidelijk dan alleen mezelf maar mee. en in dit geval ook mijn kinderen.

iedereen moet maar denken wat hij/zij wil van dit verhaal, ik weet wat er is gebeurt. en ik hoop dat jezelf nooit in zo'n situatie komt te zitten.

aan de rest bedankt voor jullie geloof in mij.

Hallo Allemaal,

ik ga gewoon afwachtten wat er komen gaat en als het zo ver is blijf ik gewoon eerlijk over wat er gebeurd is. en als ze me niet geloven moetten hun maar zien dat ze kunnen bewijzen dat het niet zo is wat ik zeg. en dat is niet te bewijzen omdat ik er niet over lieg. ik heb niks te verbergen dus zullen ze ook niks vinden. ik zal met alles meewerken dus zullen ze me niks kunnen maken hoop ik.

wat mijn buren betreft. ik heb nog niemand vreemd zien doen. maar ja het kunnen ook buren van de andere kant van het pleintje zijn en die zie ik eigenlijk nooit. mijn naste buren die steunen ons heel goed en daar kan ik altijd bij teregd en die willen zelfs getuigen dat ik mijn kinderen niet mishandel en goed voor ze ben. dus dat scheeld wel. het is ook wel een fijn idee dat er toch wel een hoop mensen achter je staan en je wel geloven.

ik zou best een aanklacht willen indienen tegen deze persoon maar ja ik weet niet wie het eis en ook niet waarom die persoon dit gedaan heeft. misschien was het wel gewoon uit bezorgdheid. misschien was het omdat ze ons hier weg willen hebben of omdat ze gewoon een hekel aan ons hebben. ik weet het niet en zal het wel nooit te weten komen denk ik.

mijn man heeft gister de agent van de jeugd politie gebel want ze wilde nog met elkaar praten, en 31 augustus hebben ze dan eindelijk een keertje tijd voor ons. Van de kinderbescherming hebben we nog niks gehoord. ik vind het wel schandalig dat ze zo lang op zich laten wachtten. wat als het nu wel echt zo was dan zou ik mijn kinderen allang helemaal bont en blauw kunnen hebben geslagen terwijl hun maar op het gemakje doen. zeker als deze meldingen zo belangrijk waren als ze zeggen vind ik dat ze toch wel wat sneller mogen handelen.
maar we zullen het wel zien ik wacht het af hoewel het ook niet makkelijk is in onwetendheid te zitten en niet te weten wanneer er wat gaat gebeuren.
maar ik kan niet anders dus geduld en afwachtten is het enige dat we hier nu kunnen doen.

groetjes een verdrietige moeder

Verdrietige moeder, ik heb moeite om je verhaal te geloven. Als het inderdaad zo is, dan bied ik mijn excuses aan en hoop dat het vlug in orde komt, maar ik woon in een rijwoning en daar is alles ook gehorig en mijn kind huilt ook wel eens. Maar van 1 keer huilen, ruzie maken of zelfs 1 tik bellen ze de politie toch niet.
En wat me de meeste twijfels geeft is dat je in je laatste bericht zegt dat het ook de buren van de overkant van het pleintje kunnen geweest zijn, nu ja, dan moet het er toch wel heel erg aan toe gegaan zijn als ze het zo ver kunnen horen, sorry hoor.

Stephanie: ik vind het heel erg dat je zo reageert.
Ik heb 4 kinderen waarvan er iig 1 is met ADD, de 2 jongens worden nog gestest.Onze oudste zoon is absoluut niet makkelijk.Hij is zo moeilijk in de omgang dat ik bijna hulp voor opvoeding had gevraagd...tot een vriendin van mij zijn dat hij erg veel tekenen van Asperger/PDD-NOS vertoonde.....

Ik denk dat iedere ouder wel eens een dag heeft, dat hij/zij erg snel geprikkeld is en snel boos wordt.
Zeker als je al nachten slecht slaapt, dan is er maar een klein beetje voor nodig om boos te worden.

Het feit dat de man van Verdrietige moeder, heeft ingegrepen door het kind over te nemen is alleen maar een bewijs van teamwork.
Ooit ben ik ook eens zo vreselijk kwaad geweest, dat ik op het punt stond te slaan....gelukkig was mijn man in de buurt en heb ik mijn kind in de handen van mijn man gedrukt en ik ben weggegaan....

Kinderen schreeuwen vaak als ze hun zin niet krijgen....Maar dat wil absoluut niet zeggen dat een kind gelijk gesagen wordt als het schreeuwt.
Ik vind ook dat een ouder absoluut niet hoeft te accepteren dat het klappen /schoppen ed van een kind krijgt.....Ik hoor mijn kinderen ook schreeuwen tegen elkaar als ze in de speeltuin zijn...en je weet niet hoe groot/klein het pleintje in de buurt van Verdrietige moeder is.....

Ik zou zeggen: probeer je in de situatie te verplaatsen en oordeel niet zomaar...Niet alle kinderen zijn lieven engeltjes hoor!

Eerst en vooral:je hebt niets verkeerd gedaan en ik zou me niks aantrekken van LAFAARDEN die in plaats van naar jou toe te komen achterbaks de jeugdbescherming bellen...
Enfin, dat is mijn mening...ik spreek MET mensen, niet OVER mensen...dat leer ik ook aan mijn kinderen...
Weet je soms zijn agenten ook de slechtste niet:ik reed onlangs bij ons richting Balen op en ons Nina had zich los gemaakt uit de gordel en was in de auto letterlijk aan het springen, ik heb haar twee keer verwittigd:zet je neer en doe je gordel aan...maar de legendarische 4jarige koppigheid...ze vertikte het...dus stop ik aan de eerste beste grote oprit en stap uit en zeg:doe je gordel aan, of ik zet je eruit...ze lacht me een beetje in mijn het hezicht uit dus iki neem haar met heel veel moeite uit de auto en zet haar neer:een gekres, gebrul ed...terwijl ik daar met bezig ben stopt er een combi met agenten...wat gebeurd er hier...ik leg alles uit...en de agent zegt tegen Nina dat mama groot gelijk heeft want dat kindjes vast horen te zitten in de auto ed...na heel dat gedoe was ze gekalmeerd en is ze braaf in de auto gestapt, met gordel omen ik heb die agenten bedankt en ben doorgereden...Dus het hoeft niet altijd negatief te zijn..als je agenten hebt die zelf kinderen hebben en dus weten dat het niet allemaal rozegeur en maneschijn is

beste verdrietige moeder
nog een beetje steun erbij kun je wel gebruiken...
ik heb een zoontje van 2 dat soms ook een echte
dramaKING is...

als ik boos op hem ben, en zeg dat ie iets niet mag,
laat ie zich soms heel hard op de grond vallen. Met zijn
hoofd op de grond (!) en gaat daarna heel hard huilen!

ik woon in een flat waar ik soms zelfs mensen hun keel hoor
schrapen (!) ik heb ook al overlast klachten gehad want
hij is sowieso erg druk en luidruchtig.

Ik ben dan ook zeer opgelucht dat die mensen me allemaal
geloven! Jouw verhaal klinkt in mijn oren 'normaal'
ik ben ook echt wel is gaan schreeuwen (niet trots op) omdat
ik het einde nabij was...

je bent maar een mens. en zelfs al had je hem een tik gegeven (in deze situatie) dan had ik je nog niet veroordeeld. slaan is absoluut uit den boze, en schreeuwen helpt ook niks. Maar iedereen maakt fouten zeg!

Hallo iedereen,

allemaal nogmaals bedankt voor de reacties en de steun.
het helpt te weten dat ik niet de enige ben die dit meemaakt en dat er mensen zijn die me wel gewoon geloven.

aan iedereen die me niet geloofd. geloof wat je wilt, ik heb geen zin me te moetten blijven verdedigen. dat moet ik al genoeg op dit moment.
en straks bij de kinderbescherming zal ik dat moetten. maar hier heb ik er geen zin meer in.

@natalie er is niks mis met de thuis situatie hier. en dat hij zulke reacties heeft is niet vreemd ik hoef dat niet te laten uitzoeken.
ten eerste is mijn zoon 3 in die leeftijd is het heel normaal dat kinderen wel eens woede uitbarstingen hebben. mijn zoon is niet de enige. er zijn kinderen die dat dagelijks hebben en mijn zoon heeft het af en toe eens dus zo erg is het met hem nog niet.
ten tweede heeft hij een hele moeilijke anderhalf jaar achter de rug. wat ziekenhuisbezoeken betreft hij is geopereert nu een jaar geleden. hij heeft nog onderzoeken met kateters en infusen. ik ben geopereerd een jaar terug en hij is zijn oma bijna verloren aan een hersenbloeding dat dus ook weer ziekenhuis bezoeken waren. hij heeft er twee zusjes bij gekregen en we zijn verhuisd. dit alles in anderhalf jaar tijd. dus echt vreemd is het naar mijn idee niet dat hij af en toe flink hysterisch wakker word. dus het ligt niet aan bv adhd of iets dergelijks of zijn omgeving. het is gewoon een peuter die veel heeft meegemaakt en dat nu ook moet gaan verwerken.

en daarbij gaat het hier niet over hoe mijn zoon ergens op reageerd maar over een paar buren die zich bemoeien met dingen waar ze niks van weten. en mij daarom maar aangeven als iemand die de kinderen slaat terwijl dat niet zo is.

bij deze dus ga ik me hier niet meer verdedigen tegen over mensen die het beter weten en/of het niet geloven. iedereen moet maar denken wat hij/zij wil.
ik ben heel blij met de positieve reachties en de steun die ik krijg. daar hou ik me aan vast.

er is hier verder nog niks gebeurd. ik heb nog steeds niks gehoord van de kinderbescherming dus zo is het hier nog steeds afwachtten.
ik laat nog weten hoe het afloopt.

groetjes een verdrietige moeder