Ik ben nu thuisblijfmama, ik zorg voor een zoontje van 10 maanden, en ben weer zwanger van ons tweede wondertje. De papa is zelfstandige, dus zelden thuis.

Vroeger werkte ik in een kinderdagverblijf met zo'n 25 peuters van tussen de anderhalf en 3 jaar. En geloof het of niet, ik vind het thuisblijven met 1 kindje veel zwaarder dan te gaan werken met 25 peuters
Waarschijnlijk omdat het mn eigen kindje is, en hier ben ik nog eens verantwoordelijk voor het huishouden e.d.
Maar ik heb er zelf voor gekozen om thuis te blijven, en ik vind het geweldig! Ook al is het zo zwaar, vooral die eerste jaren wil ik absoluut met mn kindjes thuisblijven. Dus ik ben heel blij dat dat voor ons gezinnetje mogelijk is.

Gisteren al zappend bij een programma op Vitaya uitgekomen. Het heette 'Try my life' of zoiets. Hierbij verwisselden de ouders van rol: de papa bleef thuis, de mama ging uit werken. En ik weet niet of jullie het zagen, maar door opnieuw te gaan werken, fleurde die vrouw helemaal op, ook al klopte ze veel langere uren. Vooral omdat ze waardering kreeg voor haar werk, iets wat ze thuis niet kreeg. Ik denk dat dit, naast jezelf goed voelen met je keuze, ook errug belangrijk is.

Voor de geïnteresseerden:
De vader bleef vasthouden dat het huishouden doen peanuts was, maar op het einde moest hij toch ook toegeven dat hij niet toekwam aan het werk dat hij die dag gepland had. (Nu ja, ze gingen dagelijks naar de supermarkt, ze planden hun dagen ook vol met zaken waar veel tijd in kroop en waar relatief gezien weinig resultaat of voldoening uit voortkwam... Dus dat zou ik dan weer helemaal anders aanpakken).

Ik vind thuis bij de kindjes zijn zwaarder dan gaan werken maar toch kies ik er nu voor om lange tijd thuis te zijn. Ik wil er zelf voor hun zijn tot ze alle2 naar school gaan en dan zie ik wel verder.

Hej,
Ik blijf het onzin vinden om het ene of het andere met zwaarder te bestempelen.

Mijn persoonlijk gevoel: ik ben elke zomer twee maanden gewoon thuis (heb wel nog wat werk van school, maar dat vind ik dus echt vakantie (mijn persoonlijk gevoel, dat kan ik niet veranderen, ook al deel je mijn mening niet), zelfs toen ze nog piepklein waren. Mijn bevallingsverlof van de jongste was pure vakantie, ook al ging de oudste pas de laatste maand van mijn verlof naar school. En mijn huis blonk elke dag en de strijk was altijd mooi gedaan (nu nog hoor, alleen gebeurt dat tegenwoordig ergens tussen tien en elf 's avonds), dus daar lag het ook niet aan.
Dus fysiek zwaarder, niet echt (vind ik), maar ik mis dan wel de sociale contacten, het feit dat je ook over iets ander kan babbelen dan over je kinderen en je voorraad kuisproducten. En als je dit echt dag in dag uit moet missen, dan begint dat wel te wegen, denk ik.

Ik zie mijn werk niet als een verzetje (daarvoor is werken met pubers een beetje te inspannend), maar als een economische realiteit. In Vlaanderen zijn de moeders die fulltime werken (of tijdelijk 4/5e met ouderschapsverlof) helemaal geen minderheid. Op mijn school werkt 1 moeder halftijds, al de rest gewoon voltijds.

Oh ja, studeren erbij is idd een echte opgave. Ik heb nog een jaartje unief bijgedaan toen de oudste 1 jaar was en dat was op sommige momenten best pittig.

Ik studeer en werk in november komt daar nog een kindje bij.
Soms vind ik studeren zwaarder dan werk soms omgekeerd. Het hangt er vanaf welke periode van het jaar.
Ik denk dat een vergelijking tussen werk, huishouden, kinderen opvoeden en studeren een onmogelijk opdracht is.

Het hangt af van wat voor werk, wat voor kind, wat voor studie,... én vooral van je eigen ingesteldheid denk ik.

Hej Radje,
Je hoeft je niet te verontschuldigen hoor. Hetgeen ik schreef is gewoon hoe ik het zelf ervaar. En ik besef heel goed dat dat voor iedereen anders is. Mijn familie heeft een traditie van voltijds werkende moeders, het zit dus ook een beetje in het bloed.

Leven zonder klok is voor mij vakantie, ook al moet er behoorlijk wat gedaan worden. En sta ik er ook zo goed als alleen voor (met dank aan de tuinman ).

Hej Radje,

Ik denk dat je je hetgeen ik wilde zeggen een beetje verkeerd interpreteert. Ik heb hier meerdere berichtjes neergezet. De boodschap (in stukken en brokken weliswaar) is dat je moederschap en uit werken gaan niet mag vergelijken. Ook als je werkt ben je moeder (dat vergeten de tbm's wel eens), ook als je thuis bent, heb je meer dan genoeg om handen (dat vergeten de fultime werkende moeders wel eens). Waar het om gaat is dat je voldoende respect krijgt voor hetgeen je doet. In het programma op Vitaya had die man geen greintje respect voor hetgeen zijn vrouw overdag deed. Dat stoorde mij. (En ja, ik zag ook dat die vrouw zich meer gerespecteerd en gewaardeerd voelde toen ze aan het werk was. En ja, ik vond dat er sommige dingen in dat huishouden een pak efficiënter aangepakt konden worden, maar als een ander gelukkig is met z'n situatie, verander je daar beter niets aan. Mensen die vinden dat strijken niet nodig is, doe je geen plezier met een wasmand gestreken was, bij wijze van spreken).

Ik vind het dus compleet onzin om die twee met elkaar te vergelijken. Persoonlijk (en ik herhaal persoonlijk, dat heb ik er ook telkens bijgezet) is thuisblijven voor mij vakantie. Ik heb er ook bij vermeld dat ik erin kan komen dat dat niet voor iedereen zo is, ik zou nu zelfs haast zeggen, dat ik een uitzondering ben. En mss zou ik thuisblijven (en dan vooral het isolement) wel zwaar vinden als dat voor altijd of voor een hele tijd zou zijn.

Ik bewonder je dan ook voor je keuze om een tijdje thuis te blijven. Ik heb mijn ouderschapsverlof voor zo'n zaken telkens achter de hand gehouden. In het onderwijs heb je vier dagen sociaal verlof, ik dacht 10 tot 14 dagen recht op opvang door de mutualiteit... als je kindje vaak ziek is, is dat zo op. Dan liever een collega die haar ouderschapsverlof (of een ander verlofstelsel opneemt) dan iemand die maar de helft van de tijd komt opdagen, waar geen vervanging voor mag voorzien worden omdat ze geen 14 dagen aan een stuk afwezig is en waar je als collega de helft van de tijd voor moet opdraaien (ik heb helaas een collega die hierin uitblinkt).

Over dat jagen om van en naar de creche te gaan: ik versta je heel goed dat je dat echt niet meer zag zitten. Vorig jaar toen Stef naar de ziekenhuisschool ging, en hij pas om 8 uur kon afgezet worden en ik alsnog om 8u15 moest beginnen, vond ik dat ook ontzettend stresserend. 's Avonds hetzelfde: ik had om 20 voor 4 gedaan, maar moest voor 4 uur de file door geraakt zijn om Stef op tijd af te halen. Ze stelden in het ziekenhuis voor om nog een termijn van 9 weken in de ziekenhuisschool te doen, maar dat kon ik echt niet meer opbrengen, die constante tijdsdruk.

En verder, je doet dat goed hoor!

Groetjes!
Leen

Susie,

je hebt gelijk dit was inderdaad niet het onderwerp van de topic.

Mijn ventje wel, die verdient wel een verzetje op het einde van de week, hij werkt dan ook zo'n 50 uur per week minstens. Maar voor hem is zijn verzetje dat ik bij hem in de zetel kom zitten en dat we samen gezellig op het einde van de week een flesje wijn kraken en samen gezellig een filmpje kijken. In 'zijn' vrije tijd wil hij absoluut niet dat ik de hele tijd bezig ben met strijken, poetsen enz.... dus mag ik eigenlijk absoluut niet klagen he

Groetjes
Radje
PS: Leen, het spijt me, ik had inderdaad niet de andere commentaren gelezen die je al geschreven had, ik zat nogal snel op mijn paard bij het lezen van het laatste antwoord, mijn excuses hiervoor...