hallo, aan allen die dit meemaken, mijn medeleven.
Zelf weet ik heel goed wat het allemaal is.

Wij zijn al 3 jaar bezig en sinds een jaar heb ik al 4 miskramen gehad en ben nu net opnieuw een kindje verloren aan 9weken. Geen miskraam maar buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Het is erg een vruchtje zien en hartje en alles erop en eraan en weten dat je het moet doen sterven.

Mijn man wil daarna opnieuw verder doen maar ik zie dat niet meer zitten, blijkbaar wil mijn lichaam niet dat ik een kind baar.
Ik weet me echt geen raad meer. Heb zware endometriose en een buikwandbreuk.
Ook heb ik het nu supermoeilijk want mijn schoonzus is juist op hetzelfde moment zwanger als ik maar bij haar verloopt alles naar wens.
En als onthaalmoeder is het heel lastig, ouders begrijpen dat niet, ze zeggen dan ohja de volgende keer beter en ge hebt al één.

Hoi Wendy, Wat vreselijk allemaal meis, mijn hart gaat naar je uit. Die rotte opmerkingen van mensen die het allemaal niet begrijpen...ik weet er helaas alles van.

Ik begrijp dat je je nu heel erg moedeloos en wanhopig voelt, het is ook niet mis wat je allemaal doormaakt hè. Verdorie meis, ik zou willen dat ik wat voor je kon doen.

Wij zijn ook al erg lang bezig en het wil gewoon niet lukken. Na mijn miskraam begin dit jaar is het hopeloos en ik word er ook ontzettend mismoedig van nu.

Heel veel sterkte meis.

Anne, ook voor jou heel veel sterkte. Wat jullie hebben doorgemaakt is nog zoveel rotter dan in mijn geval.

Ik hoop heel erg dat het jullie beide toch mag lukken een gezond kindje op de wereld te zetten.

Heel veel sterkte, Liefs, Maatje.

Hi Anne,

Dankjewel voor de lieve woorden.

Het was inderdaad mijn eerste zwangerschap, eindelijk na ruim 3 jaar. We waren zo blij en dan mag het niet zo zijn.

We hadden het net de dag ervoor aan onze ouders verteld en of de duvel ermee speelt; de dag erna ging het mis. Ik zou nu 6 maanden zwanger zijn geweest maar na die mk lijkt het gewoon niet meer te willen lukken...

Maar meis, in anderhalf jaar tijd drie miskramen, ik kan me niet voorstellen hoe vreselijk dát moet zijn. Steeds weer die blijdschap met daaropvolgend zo'n vreselijk verdriet. Hoe moeilijk moet het zijn om dan niet je vertrouwen kwijt te raken op wél een gezonde zwangerschap.

Ik wens je alle goeds meis, ik leef met je mee.
Hoe gaat het nu met je? Nog zo kort geleden, het zal vast niet makkelijk zijn allemaal nu. Sterkte.

Liefs, Maatje.

Hoi Anne,

Mensen weten inderdaad vaak niet hoe ze moeten reageren en komen dan met opmerkingen als: ach je kunt in ieder geval zwanger raken, het lukt vast weer snel, en, je had toch ook geen ziek kindje gewild, het is maar beter zo.

Maar zo voelt het niet en, zeker in jou geval, vraag je je inderdaad af, waarom? Het is zo oneerlijk allemaal.

Ik heb het soms nog steeds moeilijk, de ene dag gaat het beter als de andere dag. Vooral omdat het nu ook nog eens niet meer wil lukken. Waarom mocht het nou gewoon niet goed gaan vraag ik me dan af.

En dan zie je overal zwangere buiken en kleine ukkies en steeds meer mensen in mijn omgeving raken zwanger en dat steekt soms wel eens heel erg.

Dat eenzame gevoel ken ik, mensen zijn het ook snel vergeten en willen over naar de orde van de dag. Denken er vaak ook heel makkelijk over en komen met nutteloze opmerkingen waar je niks mee kunt.

Inderdaad fijn dat je je gevoelens op het forum hier kwijt kunt, mij helpt het zeker. Hou je taai meis.

hoi noortje:

Bedankt voor je reactie! Ik voel me redelijk. Het gaat met ups en downs. De ene dag voel ik me goed en de andere dag ben ik weer enorm verdrietig. Zeker omdat ik een schoonmoeder heb die niet altijd nadenkt. Ze moest gisteren op een baby oppassen..de baby werd door de moeder naar binnengebracht en naast mij neergelegd. Kon wel janken en dat zag mijn schoonmoeder ook aan en mijn partner. Ze had er gewoon niet bij nagedacht...laten we zo zeggen onnadenkenheid van de mens..maar mijn hartje werd opnieuw gebroken en ik werd geconfronteerd met het gene wat ik net verloren had. Ik ben dan ook moeizaam maar zeker mijn wonden aan het likken en probeer de draad weer op te pakken zoals bijv. weer naar je werk gaan en proberen om weer te gaan genieten van leuke dingen. Sorry voor al dat negatieve gezwam. Jammer dat het geluk tot op heden nog niet heeft toegeslagen, maar ik hoop dat dat nog wel mag gebeuren (positfief denken). Mijn zus heeft ooit een miskraam gehad en die begrijpt me gedeeltelijk en mijn moeder heeft een kindje gehad wat geboren werd en na 2 dagen overleden is en begrijpt mijn gevoel ook gedeeltelijk...maar voor de rest denkt iedereen zo van...je kunt toch op de natuurlijke manier zwanger worden dan moet je gewoon verder gaan alsof er niks is gebeurd. Dat maakt me heel boos en tegelijktijd ook verdrietig.

anne.

Hi Ienie,
Welnéé, hoe is het bij jullie?
Liefs, Maatje.