Kreeftje, wanneer je cmv hebt bij de bevruchting kan het inderdaad zijn dat je de infectie overdraagt aan het vruchtje.
Probeer het positief te bekijken en het is beter dat het nu misgaat dan achteraf of dat er misschien iets aan het vruchtje mis is.

Het is inderdaad zo dat je best kan wachten tot de infectie over is (duurt meestal zo'n 3 maanden). Zou zeker bij de dokter en gynecoloog genoeg informatie vragen.

Zucht...3 maanden...dat wordt een lange lijdensweg.
Ik moet binnen 2 weken naar de gynaecoloog om te checken of alles weg is na het miskraam (was normaal gezien mijn afspraak op 8 weken).

Ik had me snel over de miskraam heengezet met het idee van snel weer zwanger te worden...maar sinds vandaag verlies ik stilletjes alle moed.

@Ann: fijn om te weten dat ik niet alleen ben. Moet je nu wachten om opnieuw zwanger te worden na het 2e miskraam?

Hey Ann, veel sterkte!

Kreeftje: jij ook veel sterkte.
Mag je niet vroeger gaan? Ik moest vorige week terug voor controle en dan deze week ook terug.

Laat je hoofd alvast niet gekpraten, cmv is een van de moeilijkste kwesties en hier wordt zelfs niet op gecontroleerd in Nederland en andere landen.

Da's wel fijn dat ze je zo steunen op het werk! Bij een vroege miskraam krijg je soms echt loempe reacties he... Op mijn werk wist iedereen het ook (ben twee weken afwezig geweest, dus mijn chef moest wel iets zeggen, en er waren er al een paar die het wisten). Gisteren was mijn eerste werkdag en kreeg ik van iedereen van die zielige puppyblikken in mijn richting Was direct aan het wenen natuurlijk... Gelukkig ging het vandaag al een stuk beter!

Vals positief? Kan dat ook al??? Pffff... Bij mij hebben ze het nu eigenlijk niet meer nagekeken. De laatste bloedafname voor cmv in april was negatief, maar bij de laatste zwangerschap is er niet meer getest. Volgens mijn gyn had het er ook niks meer mee te maken, maar 't spookt toch nog wat door je hoofd he. Moet je nu ook een cyclus overslaan? Dan zijn we ook weer twee maanden verder he, noch minder kans dat die cmv nog eens stokken tussen de wielen steekt.

Ik vind het zelf ook altijd moeilijk hoor, om op zoiets te reageren. Luisteren, meer kan je niet echt doen. Wat een mens ook zegt in zo'n situatie, het komt bijna altijd verkeerd over he... Ik versta dat wel hoor.

Ik zit ook met een (ex)collega die een maand of vijf is van haar tweede en niets anders doet dan klagen over haar kwaaltjes. Vandaag was ik het zo beu dat ik haar een mailtje stuurde of ze dan liever wou wisselen met mij (ze kent mijn situatie). Reageert ze min of meer als volgt: jaja 't is niet leuk voor je, maar ik heb zoveel pijn en blablabla... Ik had veel goesting om haar een trap onder haar kont te geven. Sommige mensen beseffen echt niet hoe gelukkig ze zijn he...

He Meiden,

ik geef toe dat ik in het verleden ook niet goed wist te reageren als iemand zoiets meemaakt. Zoals Ann zegt...gewoon luisteren.

Dit weekend moesten we naar een trouwfeest. Mijn man is dus nog altijd ziek maar ging toch mee. Een bevriend koppel reageerde op CMV van : hahaha dan mag je nu niet zwanger worden (ze wisten toen wel niets). Maar ze wisten wel dat we voor Maya een klein jaartje hebben moeten proberen (ze waren telkens van de eerste ronde zwanger - de 2e was zelf een accidentje). Toen ik haar wat later vertelde van het miskraam reageerde ze doodleuk van 'ja, dat kan gebeuren'. Onze beste vrienden en mijn schoonouders reageerden ook van 'deze keer ging het precies vlotter - 7 cycli ipv 10 - tja en die 2-3 maanden erbij nu dat is toch niet erg, het zal wel snel weer lukken'.
Jeezes, ik wist niet wat ik hoorde. Ik begrijp dat ze niet goed weten wat het is. Onze beste vrienden raakten ook direct zwanger. We hadden toen al het gevoel dat niemand onze angsten en onmacht begreep dat het niet direct lukte (we waren er zogezegd teveel mee bezig). Ook precies niemand begrijpt dat ik nu al het gevoel heb dat ik bij een volgende zwangerschap niet echt gerust ga zijn en altijd bang dat het misloopt. Als het jou zelf overkomt dan hou je daar toch meer rekening mee dan wanneer je het nog niet hebt meegemaakt (dan is dat iets wat wel voorkomt maar niet wat je leven domineert).

@Ann: die medelevend blikken daar had ik ook schrik van. Die waren er gelukkig niet. Wel een aantal mensen die vonden dat ik het goed verwerkte en zelf niet konden inbeelden dat ik na 1 dag alweer aan het werk was.

De bloeding is gedaan. Vrijdag was het praktisch gedaan al. Zaterdagavond nog klein beetje bruinverlies maar nu niets meer. Dat is hopelijk een positief teken.

@Ann: ik denk ook dat elke week je langer zwanger bent - hoe erger het verlies is (want elke week raak je toch stilaan zekerder dat je die magische 3-maanden grens gaat halen). Ik kan me heel goed inbeelden dat je denkt dat je geen zorgeloze zwangerschap zal hebben (ik heb dat nu al).

Maar ik heb een collega die al meer dan 10 jaar heeft geprobeerd om zwanger te worden. IVF en alles. Toen zei ze foert en raakte ze zwanger. Ze had een miskraam ergens rond 7 weken. Nu enkele jaren later zijn ze al 3 jaar aan het wachten op een adoptie...
Dan heb ik eigenlijk weinig om over te klagen. Ik heb al een kindje...

hey hij had het cmv gelukkig niet overgenomen maar is wel prematuur/dysmatuur. dus de kans is wel groot dat de ziekte daaraan heeft meegewerkt.
door de vruchtwaterpunctie konden ze zien of het in het vruchtwater zat en of hij syndroom van down had.
dat had hij nog niet maar het is nu dus ff afwachten hoe het met zijn hersenen is..
hij heeft achterstand van 6 maand en zijn hoofdje is te klein.
ik weet nog niet wanneer hij de mri scan krijgt maar wel snel.

ik wens het geen zwangere vrouw toe.
voor iedereen die het heeft of heeft moeten meemaken erg veel succes.