He Peet,

Zet hem op! Ik hoop zo voor je dat je lekker snel je kindje in je handen hebt!

Dikke kus Marjon!

Lieve mensen,

Vandaag is het 10 weken terug dat Yasmine* werd begraven. Vind dat de tijd best wel hard gaat, al voelt het op bepaalde momenten wel als of het gisteren was. Hier onder het verhaal van de laatste dagen van Yasmine*, best wel heftig om te lezen, maar het schrijven er van voelt voor mij hardstikke goed!

De laatste dagen van Yasmine*.

Donderdag 29 mei 2008 ‘smorgens komen oma en ik Yasmine in het ziekenhuis verzorgen. Sjonge jonge wat is Yasmine blij om ons te zien. Ze stuitert haar bed uit en doet zelfs mee met de fysio. We zeggen nog tegen elkaar, wauw we gaan weer de goede kant op na een paar behoorlijk rommelige dagen. Maar tegen een uur of vijf ’s avonds krijgt Yasmine een behoorlijke saturatie dip naar 29% (waar hij 100% hoort te zijn). Buiten dat is Yasmine buiten bewustzijn er reageert ze nergens op. Het lukt de verpleegkundige en artsen maar met moeite om haar er weer bovenop te brengen. Maar het lukt ze, maar het is niet dezelfde Yasmine als die het vanmorgen was. Erg benauwd en klam en uitgeput. De ochtend daarna kom ik met Anja om de verzorging te doen en Yasmine is nog steeds erg benauwd en na uitzuigen duurt het heel erg lang voor ze weer een beetje opknapt. ‘s Middags hebben we een gesprek met de arts en de grond knalt onder onze voeten weg. De arts is erg geschrokken van wat er de dag daarvoor gebeurd is en er moeten nieuwe onderzoeken gedaan worden. Zonder deze onderzoeken kunnen ze Yasmine zeker niet meer helpen, maar ze kan eigenlijk niet zeggen dat ze na de onderzoeken wel een oplossing vinden. De kans is zeer groot dat Yasmine zal overlijden. Toch hoop je op een wonder en dat er oplossing naar aanleiding van de onderzoeken. Het weekend heeft Yasmine het heel erg zwaar, meerdere malen moet er een arts even bijspringen om haar er weer boven op te krijgen. Ook uitzuigen veroorzaakt iedere keer problemen, omdat de druk die nodig is om Yasmine’s longen open te houden wegvalt op het moment dat de canule losgekoppeld word. Hier door duurt het heel lang voor die druk weer goed is, dus heeft Yasmine het heel benauwd omdat eigenlijk alles dichtklapt.
Maandag 2 juni word er al vroeg een Ctscan van haar longen gemaakt. Voor de Ctscan moest Yasmine onder narcose dus moest er een infuusje geprikt worden. Dit is dramatisch bij Yasmine en het heeft heel wat tijd geduurd voor er een infuusje was. Oma die net voor de verzorging binnen komt krijgt een Yasmine te zien die nooit meer van haar netvlies verdwijnd, huilen, benauwd en blauw van zuurstofgebrek. Ze heeft haar na het infuusje even snel gewassen en daarna moest Yasmine met de Arts mee voor de scan. Na de scan ben ik naar Yasmine toe gegaan en toen ik aan kwam lopen waren ze net met haar bezig, de scan was gedaan, maar Yasmine was zo uitgeput, dat de artsen besloten om haar in slaap te gaan brengen. Yasmine reageert altijd heel heftig op deze medicatie, dus het heeft de artsen 3 dagen geduurd voor ze de juiste dosering en combinatie hebben. De dagen die volgen zorgen iedere dag voor een hoop benauwdheid, een hoog CO2 gehalte en een onrustige wakkere Yasmine. Woensdag 4 juni 2008 hebben we weer een gesprek met de arts. Deze verteld ons dat ze echt niks meer voor Yasmine kunnen doen. Uit de Ctscan is gebleken dat Yasmine’s longen veels te Klein zijn om goed te kunnen functioneren. Ze zijn sinds haar geboorte bijna niet gegroeid, maar haar hart wel, deze drukt op haar luchtpijp en long wat dus zorgt dat het heel moeilijk word om goed in en uit te ademen. Kaboem, zo maar pats boem krijg je te horen dat je kindje dood gaat!
Ze verteld dat ze alle onderzoeken nog door sturen naar het AMC dat ook zij er even naar kunnen kijken en wie weet hebben hun nog wel een opposing. Ook vertelt ze dat we kunnen kiezen om met Yasmine naar een ander ziekenhuis kunnen voor een second opinion. Maar dat zien we niet zitten. Zitten we straks met z’n drietjes in Maastricht en komt Yasmine te overlijden, dan hebben we niet eens familie om ons heen. Ook krijgen we de keuze om Yasmine mee naar huis te nemen om daar te overlijden, maar we besluiten dat Yasmine’s huis, na bijna 8 maanden op de IC gelegen te hebben, de IC is en dat ze ook daar zal zijn om te overlijden. Samen met ons, maar ook met de verpleegkundige en artsen die voor Yasmine familie zijn, meer familie nog dan de familie die ze heeft, maar bijna niet gezien heeft door de ziekenhuis opnamen.
Na dit gesprek gaan we even langs het kamertje van Yasmine, maar wat moeilijk om te kijken naar een kind waar je mischien wel heel snel afscheid van moet gaan nemen. Daarna naar huis om het verschrikkelijke nieuws thuis te gaan vertellen aan Kayleigh, wat een hel is dat! Een meisje van vier vertellen dat haar zusje nooit 1 jaar zal worden, dat ze nooit naar huis komt en dat de dokters haar zieke longetjes niet meer beter kunnen maken, Ik zie nog haar gezichtje voor me wat verschrikkelijk zeg.. En iedere keer stelde ze weer de vraag, “word ze dan echt niet meer jarig?” Nee ze word echt niet meer jarig.
Ook nemen we contact op met de dominee, want we willen dat Yasmine nog gedoopt gaat worden. De dominee komt langs en we spreken af dat hij Yasmine op zaterdag 7 jnui gaat dopen. Beide gezinnen zullen daar bij aanwezig zijn, zodat ze ook nog in levende lijven afscheid kunnen nemen van Yasmine.
Vanaf die woensdag nemen we Kayleigh iedere dag evn mee naar Yasmine zodat ze nog zoveel mogelijk bij haar kan zijn. Maar doordat Yasmine in slaap gehouden word vind Kayleigh het leuker om tv te kijken bij Yasmine op de kamer.
Iedere dag gaat het slechter met Yasmine, omdat Anja bijna uitgerekend is, laten we Anja en Andre donderdagavond nog even komen, wie weet halen ze de doop wel niet, omdat Anja dan bevallen is of wat dan ook. Yasmine is op die avond heel goed wakker en neemt in mijn ogen bewust afscheid van haar oom en tante, vooral Anja word overladen met kusjes. Vrijdagochtend 6 juni gaat het heel slecht met Yasmine. Ze heeft het erg benauwd en komt heel moeilijk de satuaratie dip door het uitzuigen te boven. Yasmine’s arts komt even kijken, rommelt wat aan de beademing en spreekt Yasmine nog even toe dat ze nog gedoopt moet worden, dus dat ze nog even bij ons moet blijven. Al gauw word Yasmine rustiger. ‘s Middags hebben we weer een gesprek met de arts. Ze verteld dat de mensen uit het AMC ook niks voor haar kunnen doen, Yasmine is gewoon op, ze zal niet lang meer bij ons zijn. We bespreken een aantal hele belangrijke dingen met de arts. Als Yasmine is overleden willen we dat er obductie verricht gaat worden op Yasmine. Dit om meer licht te werpen op wat Yasmine allemaal mankeerde en hoe ze zo geworden is. Ook vragen we of ze donor kan zijn, maar helaas is Yasmine daar nog te jong en te klein voor, de grens is 1jaar omdat voor die tijd alles nog zo klein is.
Ook word er bespoken dat Yasmine in geval van een hartstilstand niet gereanimeerd gaat worden en dat er ingeval van een infectie of ontsteking geen antibiotica meer gegeven gaan worden, best heftig allemaal, maar het zijn dingen die haar leven dan onnodig zouden rekken, en ze heeft het al zo zwaar.
Ook spreken we af dat ze geen pijn hoeft te lijden, zodra het er op lijkt dat ze veel pijn heeft of het gewoon heel erg zwaar gaat krijgen, starten ze met morfine, wetende dat het dan wel heel snel zal gaan. Die avond komt opa nog even bij haar kijken, want die heeft de hele week vanaf een boot op zee maar de halve verhalen gehoord.
Zaterdagmorgen komen we al vroeg aan, maar op het moment dat we aan komen lopen, komt de verpleegkundige die voor Yasmine zorgt al met de spuit morfine aan lopen. Het gaat heel erg slecht met Yamsine en in overleg met de arts is besloten de morfine te starten zodat ze in ieder geval rustig gedoopt kan worden ‘s middags. Nadat we haar lekker gewassen hebben en al vast een mooie jurk aan gedaan hebben voor de doop laten we haar lekker slapen, want ze heeft al haar krachten met de doop nodig.
Vlak voor we op het punt staan om naar het ziekenhuis te gaan voor de doop, belt Anja op. Ze kan niet bij de doop aanwezig zijn want ze heeft al vanaf die nacht weeen, de baby komt er aan.
De doop is een hele mooie, maar zeker ook hele emotionele plechtigheid, wat zijn er veel tranen gevloeid in dat kamertje. De verpleegkundige stond klaar om eventueel extra slaapmedicatie toe te dienen voor het geval Yasmine onrustig werd, maar al die tijd heeft ze liggen slapen. Na de doop heeft iedereen nog even goed afscheid van haar genomen. Yasmine heeft van bepaalde mensen zelf ook nog afscheid genomen, door ze een hele dikke smakzoen te geven. Daarna nog even koffie met elkaar gedronken en het even door bespoken allemaal. Toen we naar huis wilde gaan zei Kayleigh ik moet Yasmine nog even een zoen geven. Dat heeft ze gedaan en ze kreeg een hele dikke zoen terug.
‘ S avonds na het eten zijn Dick en ik weer terug gegaan naar het ziekenhuis. Ze lag lekker te slapen en had het de rest van de middag ook wel aardig gedaan. Rond zeven uur hadden we weer even een gesprek met de arts, dat alles nu wel heel snel ging nu ze aan de morfine lag en of het mischien niet beter was als we zouden blijven slapen vanacht. We zaten een beetje met Kayleigh dus in eerste instantie zeiden we dat ze moesten bellen als het vanacht fout zou gaan. We hebben nog maals van alles doorbesproken en we spraken nu ook af dat ze geen extra zuurstof meer zou krijgen, ook dit zou haar strijd alleen maar onnodig verlengen en in onze ogen had ze nu wel genoeg gestreden, ze kon dit gevecht toch niet winnen, dus waarom nog onnodig vechten. Na dit gesprek zijn we weer naar Yasmine toe gegaan, ze lag er rustig bij en alles ging goed. Tot we om een uur of acht dachten we gaan naar huis. Yasmine begon heel vreemd te hoesten en haar saturatie daalde naar 50%, de verpleegkundige probeerde van alles om haar er weer boven op te brengen, maar dat lukte niet. De arts kwam kijken en die besloot om nog 1 keer de zuurstof op 100% te zetten zodat ze bij kon komen, om daarna bij papa op schoot te gaan, zodat ze bij ons rustig kon sterven.
Om kwart over acht kwam Yasmine helemaal in slaap door de morfine, slaapmedicatie, en andere medicatie bij Dick op schoot. Tot tien uur hebben we nog lekker met haar kunnen knuffelen en tegen haar kunnen zeggen wat we wilde zeggen. Ondertussen belde Oma dat Anja nog niet bevallen was en dat dat waarschijnlijk nog wel even zou duren. We wilden namelijk niet dat Yasmine zou sterven op de dag van de geboorte van haar nieuwe neefje of nichtje. Om tien uur kwam de arts vragen hoe het ging bij Anja en na gezegd te hebben dat dat nog wel even zou duren, hebben we besloten de behandeling te stoppen, het was genoeg, ze had zelf al aangegeven, dat ze op was, dat moesten we hoe moeilijk ook respecteren.
Yasmine kreeg nog meer morfine en slaapmedicatie toe gedient, zodat ze niet benauwd zou worden.
De arts had ons al voorbereid dat Yasmine blauw zou worden en mischien nog wat rare geluiden of bewegingen zou maken vlak voor dat ze overleed, maar ze zou daar geen last van hebben.
Langzaam aan werd de zuurstof van 100% naar 0% gedraaid en werden de instellingen van de beademinsmachine wat veranderd. Op de monitor zag je langzaam dat haar saturatie daalde en aan Yasmine zelf zag je dat omdat ze blauw werd. Daarna ging haar hartje langzaam aan langzamer kloppen, totdat hij stil was, Yasmine is op 7juni 2008 om 22.55 uur langzaam bij ons weggevlogen. We hebben nog tot half twaalf met haar op schoot gezeten, daarna hebben we haar op bed gelegd en de familie ingelicht.
Daarna hebben we Yasmine ontdaan van al haar infuusjes, plakkers en van haar canule en hebben we haar lekker gewassen en in gesmeerd met body lotion. Een mooi rompertje aangedaan en haar mooi in bed gelegd, met de rammelaar in haar ene hand en knorretje in haar andere hand.
Ze was schitterend mooi en ze straalde zoals ze nog nooit gestraald had, ze had rust!
Daarna kwamen er nog een aantal verpleegkundige om afscheid van haar te nemen, we hebben nog heel veel herineringen naar boven gehaald met elkaar.
Daarna was het tijd, Wij gingen naar huis en Yasmine ging naar het mortuarium waarop maandag 9 juni obductie verricht zou worden. Je loopt het ziekenhuis uit eigenlijk zonder gevoel! Ik had altijd gedacht dat als mij dit zou overkomen dat ik niet meer zou kunnen stoppen met huilen, maar om de een of andere reden word je gevoel uitgeschakeld en kun je mensen te woord staan zonder dat er tranen vloeien. Midden in de nacht zijn we nog naar opa en oma gegaan, Kayleigh lag daar te slapen en we waren natuurlijk ook benieuwd hoe het met Anja was. Helaas hadden hun daar nog niks over gehoord. Na een hapje eten en een flinke borrel zijn we naar huis gegaan. Wonder boven wonder vielen we in slaap, om om zes uur weer wakker gebeld te worden. Oma belde Anja was om vijf voor vijf bevallen van een dochter Sylvie Yasmine. Yasmine was nu al vernoemd, terwijl Anja en Andre niet eens wisten dat Yasmine al overleden was. Die vreselijke taak nam oma op zich. Ze ving Anja en Andre op uit het ziekenhuis vandaan, waar ze moest vertellen dat Yasmine er niet meer was.
‘S morgens belde we de begrafenis ondernemer en samen met opa en oma hebben we alles door bespoken.
De rouwkaart moest met vlinders, het kistje moest roze met een vlinder en ook de liturgie moest rose. We bespraken waar de afscheidsdienst zou zijn, welke dominee er bij zou zijn, waar het condoleren was en ook wanneer. Ook besloten we, na een paar telefoontjes naar de familie, dat Yasmine bij opa en oma meijvogel in het graf zou komen, hoe ironsich, oma werd begraven de dag na Yasmine’s geboorte.
De begravenis ondernemer gaat alles regelen en haalt Yasmine maandag na de obductie op en zorgt dat ze nog een paar dagjes thuis in haar eigen bedje kan, zodat we nog beter afscheid van haar kunnen nemen.
Wij gaan naar Anja en Andre, want ja we willen toch Sylvie wel even gaan bewonderen, hoe moeilijk het ook is, Sylvie heeft er ook niet omgevraagd en verdient het ook om een leuke oom en tante te hebben die van haar houden en blij met haar zijn. Best emotioneel om Anja en Andre te zien, maar wat zijn we blij dat ze thuis zijn met een wolk van een dochter , natuurlijk gaan we gelijk even knuffelen met Sylvie.
Daarna gaan we mee naar opa en oma om daar even wat te eten, want ja dat is ook belangrijk. Tegelijk bespreek ik met oma dat we Sylvie het gouden armband van Yasmine gaan geven. Op het naamplaatje staat Yasmine’s naam, maar aan de binnenkant kunnen we Sylvie’s naam laten zetten. Misschien wil Anja dat wel.
‘S middags komt er natuurlijk een hoop visite en een hoop telefoontjes. Wat doet het ons goed dat er zoveel mensen aan ons denken. ‘S avonds gaan we weer even bij Anja en Andre langs met het armband, wat is Anja er blij mee en wij zijn blij dat het armbandje nu in ieder geval gedragen kan worden, want Yasmine mocht hem in het ziekenhuis niet om, dus heeft hem bijna nooit gedragen.
Maandag 9 juni heeft Kayleigh ‘s morgens vrij, ‘s middags bring ik Kayleigh zelf naar school, zodat ik die stap alvast gezet heb. Op school waren ze al op de hoogte, dus dat scheelde mij weer een hoop! Daarna hadden we een gesprek met de dominee, we bespraken de doop nog eens, en daarna gingen we bespreken wat we wilde tijdens de afscheidsdienst die donderdag 12 juni (de dag dat ze 10 maanden zou zijn geworden) zal plaats vinden. We kiezen mooie liedjes uit en maken er een mooie dienst van.
Dan is het wachten tot Yasmine naar huis komt, wat duurt het wachten dan lang zeg. Ik heb echt lopen ijsberen door het huis en toen eindelijk om vijf uur kwam de begravenis ondernemer met haar aanrijden. Wat was het heftig om haar in het kistje te zien liggen. Alle aanwezigen kregen er tranen van. Dick tilde haar snel uit haar kistje om haar lekker op haar bedje te leggen. Wat was ze mooi, het was net of ze ieder moment haar oogjes open zou doen, maar helaas. Op haar kamertje zette we een leuk muziekje aan. Dirk Scheele, deze muziek draaide we ook altijd als we Yasmine op de IC gingen verzorgen en in bad doen. Yasmine lag op de IC voor de beademing en de canule, maar alle andere ouders die daar waren met hun zieke kinderen moeten soms hun ogen uitgekeken hebben, zo druk deden wij met Yasmine. We liepen te dansen en te springen met haar, niks was ons en vooral Dick te gek. Verpleegkundige moesten daar altijd wel om lachen, ja voor hun was dat ook niet iets wat ze regelmatig zagen, hahaha!
Woensdag avond was het condoleren en toen hebben Dick en ik haar zelf in haar kistje gelegd en met onze eigen auto naar de kerk gereden. Daar hebben we haar voor in de kerk gezet, met het kistje open en alle mooie bloemstukken erbij. Ook had ze haar knorretje, rammelaar, bumba en haar zebra in haar kistje staan en een hele mooie grote foto die we gekregen hadden van Sky radio. Wat was het druk met condoleren, er kwamen zoveel mensen dat ik niet eens meer weet wie er allemaal geweest zijn. Alleen de mensen waarvan het juist zo bijzonder was dat ze er waren, weet ik nog. Na het condoleren hebben we haar lekker weer mee naar huis genomen, om haar nog een nachtje thuis te laten “slapen”. Die avond hebben we haar extra koud toe gedekt, zodat ze er de dag van de begravenis nog mooi uit zou zien. Want Anja en Andre moesten nog afscheid van haar nemen. Door de geboorte van Sylvie hebben ze dit natuurlijk niet kunnen doen, maar we vonden wel dat ze hier nog even de gelegenheid voor moesten krijgen. Donderdag 12 juni zijn we al vroeg uit bed gegaan, om nog even van ons meisje te kunnen genie ten. We hebben nog heel wat plukjes haar afgeknipt, zodat we allemaal een plukje hebben. Daarna hebben we haar nog heel veel kusjes gegeven en haar in haar kistje gelegd. We moesten nu wachten tot de begravenis ondernemer haar kwam halen. Toen hij beneden aan belde zijn we met z’n allen met haar naar beneden gelopen en hebben haar begeleid naar de lijkauto. Best een triest gezicht, zo’n Klein kistje in zo grote auto. Daarna zijn we haar met onze eigen auto gevolgd. In de kerk hebben we nog even het kistje open gedaan voor Anja en Andre, wat een verdriet toen die Yasmine zo zagen leggen. Ook Yasmine vaste verpleegkundige kwamen nog even bij haar kijken, ongelofelijk wat een verdriet allemaal. Iedereen was in tranen.
Daarna moesten we echt de deksel er op doen en dat was denk ik wel het moeilijkste wat je als ouders moet doen. Het kistje van je kindje dicht schroeven, echt verschrikkelijk.
Daarna begon de afscheidsdienst en werd Yasmine door Dick, Jacob(een hele goede vriend), Opa Buis en Opa Wim de kerk ingedragen. Ook dat is altijd een emotioneel moment. De dienst was heel mooi en de dominee bracht het allemaal heel begrijpelijk, het leek op een kinderdienst, maar daar hadden we ook omgevraagd. De liedjes waren ook erg mooi. Na de dienst werd Yasmine weer de kerk uitgedragen en in de auto gelegd. Daarna moesten we allemaal plaats nemen achter de auto, nou ik heb me voorgenomen voorloppig niet meer zo dicht achter de auto te lopen, ik loop liever achter aan!
Op het graf werd Yamsine weer door Dick, Jacob, Opa Buis en Opa Wim naar het grafje gedragen. Daar nog een kort woordje en een gebed en toen tijdens het zingen van een lied ging het kistje zakken, en ook dit was het moment dat bij Kayleigh het besef kwam! Ze heeft echt hartverscheurend staan huilen bij het grafje, wat er ook weer voor zorgde, dat niemand het droog kon houden. Nadat er nog namens alle kindjes een bloem op graf werd gegooid en we voor de laatste keer afscheid van haar hebben genomen, liepen we weer terug naar de kerk. Kayleigh heeft tijdens het terug lopen alleen maar zitten huilen, hoe konden we Yasmine nu zo ver van huis achter laten, en als het nu ging regenen dan zou ze nat worden, ze snapte er helemaal niks meer van. Later in de kerk bij de koffie ging ze nog even bij een arts en de verpleegkundige van Yasmine zitten. Tegen hen vertelde ze dat ze de volgende keer maar beter een broertje kon nemen, want meisjes baby’s die zijn niet te vertrouwen

hallo iedereen,

Dieke en Anne-Sophie bedankt voor het feit dat jullie zo met me meegeleeft hebben en natuurlijk de felicitaties.
vind het heel bijzonder dat jullie,ondanks jullie verdriet nog zoveel aandacht kunnen opbrengen voor een andere moeder.

Marjon:ik las op vlindersite dat je bij de diabetusverpleegkundige bent geweest en dat je bij haar op controle blijft.
kan me voorstellen dat ze erg geschrokken is van het overlijden van Yasmine,zeker omdat ze ook nog eens gelijk met haar opliep en nu dus een zoontje heeft van bijna een jaar oud.

sorry dat ik zolang niets geschreven heb,het is druk,bv dat op gang moet komen,Bastiaan die hyper de pieper is van alles en de nodige aandacht vraagt en ik ben nog steeds moe en heb last van mijn onderkant en gewoon weinig puf.

de bevalling was kort maar heftig en er was effe paniek.
ik moest de 21ste naar het zh om ingeleid te worden en om 7.30 werd mijn vliezen gebroken en het infuus aangesloten.
ik had toen gelukkig al 4 cm.
al snel kreeg ik weeen zowel buik als rugweeen.
op een gegevent moment zeiden ze dat ik 5cm had(dat viel tegen)een, voor mijn gevoel, paar weeen later had ik 8 cm en vervolgens mocht ik een paar weeen later meepersen,vervolgens liep de gyneacoloog even weg en vertelde de verpleegster mij dat ze waarschijnlijk met mij moesten gymnastieken omdat de baby groot was en met een schouder kan blijven hangen achter mijn bekken.
vervolgens werd het hoofdje geboren en bleef ze inderdaad met haar schouder hangen,ze kreeg het benauwd en werd blauw,er werd op de noodbel gedrukt en binnen no-time stonden(door de gyn van tevoren gewaarschuwd,daarom liep ze ff weg)er een hoop personeel naast me,werden mijn man en moeder bij het bed vandaan gehaald en hebben ze mijn benen gestrekt omhoog gegooid en nog een keer gestrekt en omhoog gegooid waarbij er 1 hard op mijn buik drukte(ik heb het uitgegild vrees ik) en zo is ze geboren.
ze begon bijna meteen te huilen gelukkig en mocht ze op mijn buik liggen.

ze woog 4136 gram en 54 cm,ik moest eerlijk gezegd hard lachen om haar dikke wangetjes en wat was ik opgelucht dat ze er was en dat ze huilde.

ik heb het Marjon al ge-smst dat ik er klaar mee ben,en alhoewel ik genoten heb van mijn zwangerschappen en ik geniet van mijn kinderen en het feit dat er weer een babytje in huis is,is het voor ons echt genoeg zo.

ik hoop nog wel dat ik uit de DNA van Marjon komt dat zij en en haar man niet de dragers zijn en ze zwanger mogen raken van een derde en ik met haar mag meeleven.
ze is me ontzettend dierbaar.

liefs Petra