Hey Bloem

Hoewel ik begrijp dat je verdriet hebt en het moeilijk hebt, kan ik a's reactie toch ook wel begrijpen. Hier schrijven veel mama's die hun kindjes zijn verloren door doodgeboorte, omdat er iets genetisch mis was waardoor het kindje niet levensvatbaar was,...

Ik ben zelf leerkracht en heb al tienermeisjes begeleid die het moeilijk hadden na een abortus. Hen doorgestuurd naar de juiste diensten, een praatgroep, zelf met hen gepraat... En toch heb ook ik het nu moeilijk met abortus. Nu mijn eigen kindje dood geboren is op het einde van de zwangerschap, vind ik ook maar moeilijk woorden om steun te kunnen bieden aan meisjes/vrouwen die een gezond kindje hebben laten aborteren. Ik hoop dat je begrijpt dat ik nu gewoon eerlijk, recht uit mijn hart spreek en dat dit geen veroordeling is naar jou toe. Misschien is het bij mij ook allemaal nog te vers, het verdriet.

Als ik er zo over nadenk, is er hier op de site ook niet echt een rubriek waar je ergens anders terecht kan. 'Soms gaat het mis' gaat vooral over miskramen (dus zo ongeveer t.e.m. de 12de week van de zwangerschap) maar dat is natuurlijk ook niet hetzelfde als abortus.

Ik wens je het allerbeste. Blijf maar vaak naar die praatgroep gaan, mij helpt het contact met lotgenoten ook vooruit.

Groetjes,

jullie kunnen me onterrecht vinden of cru maar dat is niet mijn bedoeling het enigste wat ik wil zeggen is dat 'gedwongen' abortussen niet meer gedaan worden, er wordt in het gesprek voordat je naar de behandel kamer mag gaan, gevraagd naar de redenen en ze houden rekening met je gevoelens. mochten ze maar enig idee hebben dat je het echt niet wil maar dat het voortkomt uit een ander, gaat het niet door!

doen ze het wel zijn ze strafbaar met alle gevolgen van dien! en ben nog niet in het nieuws tegen gekomen hier in nl dat die zijn uitgevoerd in 2007/2008. zijn ze wel neem ik mijn woorden terug.

en hoe ik dit weet is omdat ik in juni er zelf ben geweest en er snel weer ben weggegaan.

tuurlijk vind ik het erg voor bloem, maar IK VIND wel dat je er zelf bij bent geweest. en zoals ik al zei in je topic 'wat moet ik doen' gebruik deze keuze meid om op je eigen benen te leren staan, en wens je natuurlijk alle goeds toe dat je dit een plekje mag geven.

het is natuurlijk ook een zeer gevoelig onderwerp en mening lopen zo uiteen

sterkte met verwerk

a. met jou zin is niets mis mee, ook dat is niet kwetsend bedoeld.

ik zou dat gevoel denk ik niet aankunnen om je kindje te verliezen ik vind zoiets zooo onmenselijk, zo puur van je zelf gemaakt met alle liefde waar je zelf je leven voor wil geven. ik volg dieke sinds haar eerste getypte woorden over haar lieve gust, ik lees met dikke tranen het verlies van jou sterretjes en dat van elke sterrenmama en hun mooie mooie kindje, elke dag besef ik dat het wel eens mis zou kunnen gaan wat mij meer doet beseffen hoe geprezen je mag zijn om een zwangerschap normaal te mogen uitdragen

ik vind ook niet dat ik mag oordelen over bloem haar besluit en dat doe ik absoluut niet! dat zou ik niet eens kunnen!
ik weet als geen ander hoe het is om als tienermoeder te leven ik was 16 toen ik zwanger raakte en me zooo al1 voelde en niemand me begreep ik overal werd geweigerd en veroordeeld zelfs door mijn eigen familie. en dat zo een keus heeel erg dramatisch 'verleidelijk' is, dan maar de verwerking dan alles verliezen denk je op dat moment, vooral omdat je alles geloofd wat er naar je voeten gegooid wordt, maar gedwongen mag echt niet je bent er dus zelf bij ookal wordt je tot het uiterste gedreven.
ik vind het ook heel moedig dat ze dat besluit heeft kunnen maken echt. hoeveel kracht moet je hebben om je kindje te verliezen en daar weer bovenop te kruipen met meer terugvallen, twee stappen vooruit drie achteruit. en dan niet te verstaan je eigen frummeltje terwijl je bij bent en besef hebt dat je weet wat er te wachten staat wordt geaborteerd... luguber gewoon.. dat is mijn reden geweest om het niet te doen niet toen ik 16 was en niet in afgelopen juni

er zijn zoveeeel instanties en jonge tienermoeder projecten, ik heb mijn steun daarbij gezocht en hulp. zo had ik al snel een huisje een inkomen kon zelfs naar school blijven gaan en meer begrip van hun gekregen dan mijn eigen familie. in die topic van bloem is haar een andere kant laten zien, maar zoals hier boven geschreven begrijp haar angst als geen ander

ik ben niet hard ik ben realistisch, ik scheld haar niet uit en noem het totaaaal geen eigen schuld, vind haar juist moedig want ik heb het niet gekund (ook niet gewild). snap je

het liefst geef ik haar, eigenlijk jullie allemaal een toverstafje en dat er maar 1 wensje uit mocht komen..

Bloem,

Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd !

hey meiden,

hier zit iedereen met zijn eigen verdriet en zijn eigen verhaal.

ik wil toch even iets zeggen voor Bloem: ik heb haar verhaal gelezen in een andere topic die ze is gestart. Zij is inderdaad een tienermeisje die door haar vriend en haar moeder gedwongen is tot een abortus.
Persoonlijk heb ik de indruk dat Bloem nog te jong is om zich tegen dergelijke emotionele druk van haar omgeving te verzetten ook al was ze erbij. (Sorry Bloem als ik je hiermee kwets!) Misschien hebben ze in het ziekenhuis ook te weinig tijd genomen om naar haar te luisteren

iedereen veel sterkte en moed voor de toekomst gewenst want iedereen kan het gebruiken!