Hoi hoi,
Ik ben inderdaad schooljuf, ik geef les op een middelbare school.
Wat ik nu meegemaakt heb... Zal wel een heel verhaal worden, heb teveel meegemaakt, wat ik liever niet had gewild....
Ik moest donderdagochtend (gister), naar de gyn, dus ik ben woensdagavond thuis gekomen met de boot (zat immers op een eiland met leerlingen.)
Kwam woensdagavond 18.30u thuis, en lag half te slapen op de bank. De telefoon ging, mijn vriend nam op. Na 5 sec. hing hij op, keek mij heel eng aan, stond op en zei dat we ons moesten haasten, mijn stiefvader (vind ik negatief klinken, dus ik noem hem gewoon Wim), belde om te zeggen dat hij 112 had gebeld. Hij had last van zijn hart.
(en vorig jaar heeft hij ook een hartinfarct gehad, dus we schrokken ons 'dood')
We kwamen bij mijn moeders huis aan (zij is er niet, zit in Italie, haar moeder - mijn oma- ligt op sterven), en daar vonden we Wim op de grond, spier en spier wit (nog nooit iemand zo wit gezien!), kletsnat van het zweet, urine op de grond, dikke tong, dikke nek, kon niet meer praten en lag er schokkend en trillend bij.
Ambulance kwam voor mijn gevoel binnen 1 minuut, met sirenes aan.
Zij hebben gelijk hartfilmpje gemaakt (wat goed was) en zuurstof aangelegd.
Ze namen hem mee en toen pas kwamen bij mij de tranen.
Wij erachter aan gereden, naar spoedeisende hulp. Hebben daar gezeten tot ongeveer 1uur 's nachts. Ondertussen de kinderen van Wim gebeld en mijn moeder. Ook met collega's op het eiland, om alles te vertellen en te zeggen dat ik donderdag niet meer terug zpu komen met de boot.
Kinderen van Wim kwamen en mijn moeder had meteen een vlucht geboekt om naar Nederland te komen.
1 uur 's nachts kregen we te horen dat hij een allergische reactie heeft gehad. Ze wilden hem een nacht houden.
Dus ik en mijn mannetje weer naar mijn moeders huis, tas inpakken voor hem en terug naar het ziekenhuis.
Al met al lagen mijn vriend en ik rond 2.45uur thuis in bed.
De volgende dag (gisteren), stond ik vroeg op, moest naar de gyn.
En ja hoor, stond op, ging plassen en........ ROOD!!
Ik heb zo ontzettend gehuild!!
Bij de gyn aangekomen, alles uitgelegd, ook van Wim, en ik was weer in tranen. Zij riep meteen mijn eigen gyn erbij, samen naar mijn eierstokken gekeken.
Blijkt geen ovulatiebloeding te zijn, want mijn follikels zitter er nog en zijn ook gegroeid, b.slijm is ook mooi dik, en ongesteldheid kon het volgens hun ook niet zijn, want dan is je b.slijm juist heel dun en het voelt bij mij ook absoluut niet als ongesteldheid. Heb geen zeurende 'pijn' in mijn onderbuik enzo.
Gynaecologen weten absoluut niet wat het is, moet gewoon doorspuiten met Puregon, wel verhogen naar 75 eenheden en a.s. dinsdag terugkomen.Ben daarna doorgelopen naar Wim, en heb t/m 15u bij hem gezeten.
Al met al mocht hij gister om 15u weer naar huis. Moet het absoluut rustig aandoen, niet te veel doen nog. Dus gisteren de hele dag bij hem gebleven, eten gekookt, boodschappen gedaan, etc.
Mijn moeder heeft een hele moeilijke beslissing genomen, ze is toch maar bij haar moeder gebleven, maar ze wil ook graag thuis zijn. Ik heb gezegd dat ik wel voor Wim zorg.
Heb vannacht ook daar geslapen, vanmorgen hond vooor hem uitgelaten, etc.
Ben nu even thuis, wilde even bijkomen en uithuilen, want ik loop al dagen met een brok in mijn keel. Ik krijg het beeld van Wim maar niet uit mijn hoofd, hoe hulpeloos hij daar op de grond lag. Heb werkelijk npg nooit zoiets engs gezien, ben zo geschrokken!!
Maargoed, om het verhaal niet NOG langer te maken, het gaat nu goed met hem, voelt wel dat zijn lichaam een tik heeft gekregen en moet volgende week naar ziekenhuis in Groningen, om een uitgebreide allergie test te doen.
En ik? Ik ben doodop, ben zo ontzettend moe... Ik kan het allemaal niet bevatten...
Maar hoe is het met jou? Gaan de wachtdagen wat snel voorbij?
Liefs, Eritia.