Hallo iedereen,
vol goede moed ben ik vandaag begonnen met al jullie berichtjes te lezen en ik moet zeggen dat ik mij er helemaal in herken!!!
Ik zal mezelf even voorstellen... sorry dat ik mijn eigen naam en zo niet gebruik, maar ik weet dat er mensen meelezen op het forum die mij kennen en ik wil liever anoniem blijven voor die mensen (kwestie dat ik liever alles deel met mensen die me niet te persoonlijk kennen, want de bekenden zullen dan zeggen: Ah, zijn jullie al bezig voor een tweede???).
Mijn naam is dus Nova (niet echt hé ) en ik heb een dochtertje van 16 maanden. Mijn ventje en ik zijn momenteel erg aan het praten over een tweede spruit. En ik was superblij toen m'n man zei dat hij het ook wel zag zitten om aan een tweede te beginnen.
Jammergenoeg slaat bij mij nu de onzekerheid toe: zullen we het wel aankunnen? financieel? emotioneel? nachtrust? extra werk? ...
Ik wil dolgraag een tweede kindje, maar ben bang dat we (ik) het niet zullen aankunnen!
Eerlijkgezegd zou het wel ideaal zijn qua leeftijd... moest ik in de eerstvolgende maanden zwanger zijn, dan zou m'n beebje zo'n 2 jaar en 3 maanden of zo verschillen met m'n dochtertje. Dat betekent dat ze nog net niet naar school zou gaan!
Er is maar één probleem... om zwanger te raken, zal ik eerst m'n spiraaltje moeten laten verwijderen en dat is nu net hetgene dat ik steeds voor me uit schuif. M'n ventje vraagt me steeds wanneer ik nu een afspraak bij de gyn ga maken, maar daar wringt het wat... als het spiraaltje verwijderd is, is er geen weg meer terug. En ik heb toch zo'n twijfels... maar misschien gaan die twijfels wel nooit helemaal weg!

Sorry dat ik hier zo zaag, maar het doet ongelooflijk deugd om eens al m'n gevoelens te kunnen neerschrijven! Reacties zijn altijd van harte welkom hoor!!!

Ik zal ongetwijfeld met jullie verder komen meelezen... en wie weet zijn we wel nog samen zwanger!

Alvast een dikke proficiat aan Mireille!

Vele groetjes van Nova