KRO Kruispunt: Downsyndroom, één chromosoompje meer
De meeste mensen die horen dat ze in verwachting zijn van een kind met Downsyndroom, breken de zwangerschap af. Zo'n 90 tot 95 procent laat het kind niet geboren worden. Een kleine minderheid kiest er bewust voor om de zwangerschap wel uit te dragen.
Marianne en Arie-Kees Kleinjan bijvoorbeeld. Zij zijn zó blij dat ze een dochter krijgen, dat ze vinden dat er weinig te kiezen valt als tijdens de zwangerschap blijkt dat ze Downsyndroom heeft. In deze uitzending van Kruispunt vertellen ze over hun afwegingen om de zwangerschap niet af te breken. Hun dochter Linde is inmiddels vier. Ze vraagt veel aandacht en extra begeleiding, maar gaat naar een gewone basisschool.
Marloes Schaapman is nog zwanger als ze voor het eerst gevolgd wordt door het team van Kruispunt. Marloes en haar man Jacco weten dan pas een paar weken dat ze een kindje met Downsyndroom krijgen. Aanvankelijk ziet alles er goed uit. Maar hun zoontje Niek wordt veel te vroeg geboren en is meteen een zorgenkindje. Een hartoperatie redt zijn leven, maar hij blijft kampen met longproblemen. Niek brengt het eerste half jaar van zijn leven in het ziekenhuis door en is pas sinds kort thuis.
KRO Kruispunt: "Downsyndroom, één chromosoompje meer"
Zondag 7 sepetmber 2008
Reacties:
Door: oem 3isaa op 29/08/2008 @ 17:29 
woow! ik wist dit echt niet... (dat bijna 95% de zwangerschap afbreekt) tja mijn mening daarover doet er niet zo toe vind ik.
Door: bianca op 02/09/2008 @ 22:58
wat andere doen moeten ze zelf weten....wij hebben er bewust voor gekozen om geen nek plooi meting te doen
Door: marloes schaapman op 04/09/2008 @ 21:34
Wij hadden ook geen meting gedaan. Maar tijdens de termijnecho bij de verloskundige, zagen ze dat dat Nieks nekplooitje te dik was. Als dat geconstateerd wordt dan sturen ze je door naar het ziekenhuis. Zo doende wisten we met 14 weken al dat Niek Down had.
groeten marloes
Door: Anoniem op 05/09/2008 @ 13:59
Wij hebben ook een zwangerschap af moeten breken ivm meervoudige handicaps (Geen down). Ik was altijd iemand die geen onderzoeken wilde, geen vruchtwaterpunctie e.d. had gedaan totdat bij de 20 weken echo bleek dat de hoofdvorm en hersenen ernstige afwijkingen vertoonde. Na een maand onderzoek hebben we toch uiteindelijk besloten de zwangerschap af te breken. Ik sta nog steeds achter deze beslissing, ondanks dat ik daarvoor fel gekant was tegen mensen die het leven bij 24 weken afbreken. Want het is leven, er is een klein mensje. Ik heb toen ook nagedacht over mijn eerdere motieven van wat als het down was geweest. Bij ons was de keuze wellicht iets makkelijker omdat de kwaliteit van leven echt miniem zou zijn. Maar goed wat doe je als je echt voor die keuze staat (en dus niet alleen Theoretisch!!). Ik ben veel milder in mijn oordeel geworden. Mensen moeten zelf bepalen wat zij aankunnen en of zij een kind met down gelukkig kunnen maken. Daar kan je niet over nadenken als je het niet daadwerkelijk hebt meegemaakt. Het is zo'n shock om te horen dat er iets mis is met je kindje; je mogeljke reactie daarop is gewoon niet theoretisch te benaderen. Je moet het helaas ervaren om het te weten. OPeens komen er allemaal vraagstukken op je af; wat als ik er niet meer ben wie zorgt er dan, is een leven in een instelling een leven wat wij voor ogen hebben et cetera. Ik kan alleen maar zeggen dat mensen met een kindje met down hun geluksmomenten kennen maar vanuit de gehandicaptenzorg weet ik ook dat zij ook hun negatieve momenten kennen (wat als wij er niet meer zijn, hoe meot dat verder) en zo ook mensen die ervoor gekozen hebben om dit leven af te breken zullen weer hun geluk kennen en ook vaak terug denken aan deze traumatische ervaring. het valt me wel vaak op dat de kinderen met down en de ouders ide over deze keuze praten wel vaak de ouders zijn die een kindje met down hebben gekregen die wel naar een normale school kan en redelijk functioneren. Het andere spectrum van down (in een instelling, amper kunne praten of functioneren, motorisch zeer beperkt) en die ouders komt mijns inziens nooit aan bod in dit soort documentaires.
Door: Marianne Kleinjam (moeder van Linde) op 09/09/2008 @ 18:10
Ik wil graag reageren op het stukje van "anoniem"
Ten eerste wil ik zeggen dat wij niemand beoordelen over het wel of niet laten weghalen van een kindje met welke verstandelijke handicap dan ook.
Wij hebben bewust gekozen voor de geboorte van onze dochter. Wij wisten toen nog niet dat zij lichamelijk gezond zou zijn en dat zij het geestelijk zou "halen" om naar de basisschool te gaan. Ook als zij dit niveau niet gehaald zou hebben, zouden wij in dit programma even positief hebben gereageerd!!!!! Wij hebben nl. in ons leven al behoorlijk wat meegemaakt, waaronder het verlies van een 3-jarig dochtertje.
Het verhaal van Niek was niet dermate positief, maar die ouders blijven ook positief. Wat wij en -ik denk ook de ouders van Niek- er mee willen beogen door mee te werken aan het programma Kruispunt van zondag jl. is dat het in de huidige maatschappij alleen wordt getest op downsyndroom (kijk maar naar nekplooimeting). Dit is ons inziens niet reëel. Wij zijn van mening dat downsyndroom één van de minst erge verstandelijke handicaps is, uitzonderingen daargelaten, maar ook met "gewone" kinderen zijn uitzonderingen, kijk maar eens naar drugsgevallen. Het is niet reëel om te zeggen dat alleen positieve gevallen worden laten zien. Wij zijn altijd voorzichtig om niet zo hemels mogelijk over te komen, maar wij genieten zoveel van onze dochter.
Natuurlijk is het hebben van een kind met ds niet het walhalla. Ze blijven langer hangen in elke leeftijdscategorie, zo ook de moeilijke leeftijd van 1,5 e.d., reguliere ziekenhuisbezoeken, wekelijkse fysio, wekelijkse logo etc, moeilijk afleren van negatieve gewoontes, noem maar op. Hier hebben wij ook mee te maken, maar wij zijn nu eenmaal positieve mensen, die van elke donkere kant een zonnige kant maken.
mvg
Marianne Kleinjan-van Driel