ik wil even vertellen dat ik gisteravond miskraam had, na bijna 9 weken zwanger geweest te zijn.. het was vreselijk om zoiets mee te maken en nu voel ik me erg leeg en hoop dat ik dit kan verwerken.

sterkte Hera
houd moed

Na de bevalling van mijn tweeling op 18 januari 2002 heb ik me de eerste 3 maanden wel deprie gevoeld. Maar ik was heel gelukkig maar voelde me gewoon down. Ik was niet gepland zwanger en kreeg op mijn 24ste ineens twee kids. Ik denk dat het kwam omdat ik erg aan het moederschap moest wennen. Nu ben ik de vrolijkste en gelukkigste mama op aarde.

Groetjes SIlvia

keep on smiling ook al lijkt de hele wereld je te verlaten, je zult er echt bovenop geraken!!!

hallo allemaal, ik ben 3.5 maand bevallen via een keizersnede van een mooie dochter.alleen na 9 weken werd ik steeds moeier en ik heb het gevoel dat alles zo langs me heen gaat,en soms voel ik me zo alleen en zielig.ik moet vaak huilen en mijn dochter hangt veel aan me,ik had al moeten werken maar heb me ziek gemeld want ik voel dat ik dat echt niet aankan op dit moment.ik ben wel gelukkig maar ik ben heel wisselvallig en depri.volgens de bedrijfarts kan je niet depri zijn want dan zal het direct bij geboorte moeten zijn en dan zal je je ook willen ontdoen van je kind!ik weet een ding dat ik zo niet kan werken want ik kan niet eens redelijk het huishouden runnen.hebben andere vrouwen ook deze gevoelens????je voelt je echt alleen dat jij het hebt!!!!

ik heb een geweldige zoon van vijf. hij heet sonny.
mijn zwangerschap verliep heel voorspoedig, je weet wel.....nergens last van.
totdat de bevalling aanbrak . om een lang verhaal kort te houden, ik had al om 7 uur smorgens een ontsluiting van 7 cm en dat had ik om half 1 toen sonny geboren werd nog . mijn verloskundige had zich er op verkeken. het had een keizersnee moeten zijn maar omdat hij na uren persen te laag zat voor een keizersnee hebben ze hem op de natuurlijke weg gehaald. twee gyneacologen om me heen die me vertelden dat het ook mis kon gaan. ik lag daar in een soort trance met een goed gevoel dat het goed opgelost zou worden.hij werd geboren met een bult op zijn hoofdje maar verder kern gezond. daarna leefde ik dagen in een soort roes , ik leek heel blij maar was heel onzeker. ik was overbeschermend naar sonny toe en snapte niet hoe ik zo"n lief mooi kindje op deze rot wereld gezet kon hebben.(dus als een hulpverlener zegt dat je niet depri kan zijn, omdat je je dan zou moeten ontdoen van je kind , daar blijkt uit dat deze geen ervaring heeft met deze situatie maar dat hij iets gelezen heeft in een blad.een postnatale depressie wordt door iedereen anders beleefd.)ik verwaarloosde mijzelf maar niet mijn kind,mijn depresie had ook te maken met iets uit mijn verleden n.l. mishandeling. ik at en dronk niet goed waardoor mijn hersenen een stofje niet aanmaakte. bij de huisarts heb je er medicijnen voor die je later kunt afbouwen ze zijn een aanvulling van die stof die je hersenen anders eigenlijk zouden moeten aanmaken en is niet verslavend. je kunt er weer goed door functioneren tot je lichaam de stof zelf weer aanmaakt en dan kun je er weer mee stoppen.het heeft ook te maken met je hormoon huishouding(en niets met je kind) na de bevalling is het bij sommige wat langer een rommeltje in hun lijf. bij mij duurde het twee jaar om er zonder medicijnen vanaf te komen.(deze wilde mijn arts mij niet geven gezien mijn verleden met een kans op een psychose. ik ben een optimistisch type die altijd aan het eind van een donkere periode weer weet dat je er weer uitkomt). ik probeer nu alweer twee jaar zwanger te raken , en het is twee keer gelukt maar daarna ook weer mislukt.ik ben een moeder met een jong uiterlijk en jong van doen .en ik weet dat er vrouwen zijn van 42 die nog kinderen krijgen, maar ik vindt zelf 38 een mooie leeftijd om te stoppen met proberen. ik had al een sterrelisatie in mijn hoofd en bij mijn vriend geinformeerd, ik was er dus klaar voor (niet zomaar, hier is ook een verwerkings proces aan vooraf gegaan) en nu blijkt dus dat ik zwanger ben . ik ben heel blij en het is welkom, ik merk wel dat ik er niet echt van kan genieten na deze voorgeschiedenis . misschien komt dat nog. ik ben in ieder geval niet bang voor nog een p.n depressie, want dat zie ik dan wel weer en ga ik naar mijn arts. het is nu alweer een andere tijd met nieuwe medicijnen.

ik weet wel dat er groepen zijn waar je er over kunt praten met medelotgenoten. je hebt nu het gevoel dat je er alleen voor staat maar je bent niet de enige.
als je naar een consultatie bureau belt of naar een gezondheids instantie weten die vaak wel waar je moet zoeken,voor een gespreks groep in de buurt. want het is toch zo dat je het meest hebt aan mensen die het zelf hebben mee gemaakt, of mensen die een goed inlevings gevoel hebben. want vaak is een blijk van erkenning dat het bestaat het begin van de zelfgenezing door er gewoon over te praten.

geef de moed niet op alles komt weer goed als je het accepteerd(daar gaat een proces aan vooraf) en het een plekje geeft.
ik wens iedereen veel sterkte die in deze situatie zitten. groetjes mel.

Hallo alle lezers ik zou toch ook even mijn verhaal kwijt willen. Ik heb eigenlijk altijd een gelukkig leven geleid en had besloten om geen kinderen te willen samen met mijn man, maar na 5 jaar huwelijk kwamen plots de bewuste moedergevoelens bij me op en we hebben er eerst goed over gepraat en besloten toen toch kindjes te willen en nogwel 4. Vrij snel was ik al zwanger maar het was van korte duur, na 8 weken verloor ik de baby. Onmiddelijk daarna was ik opnieuw zwanger en deze is wel gelukt. Maar in mijn drie maanden zwangerschap verloor ik plots mijn hondje waar ik zeer aan gehecht was en veel verdriet van gehad heb maar je houdt je in omdat je rekening houdt met de baby in je buik. Op 14/02/2000 ben ik dan bevallen van een wolk van een dochtertje, Kjelle. In het begin ging het nog goed maar na zo een drie tot vier weken dat ik thuis was kreeg ik het nieuws dat ik een spierziekte zou hebben. Nadat ik alle nodige tests had laten uitvoeren moest de specialist me dan toch toegeven dat hij me verkeerd beoordeeld had, ik had geen ziekte!! Maar door de eerste vaststelling ben ik dan in een zeer diep gat gevallen. ben dan toch met antidepressiva moeten beginnen waardoor ik mijn botstvoeding moest stopzetten.Na drie maanden pillen slikken moest ik terug afbouwen omdat het bergop ging met me. En toen ons dochtertje vier maanden was is dan in juni 2000 mijn papa plots gestorven door een hartaderbreuk. De dr wou echter dat ik terug begon met mijn pillen maar daar ging ik niet mee akkoord, ik besloot hier zelf tegen te vechten en ja hoor het is me gelukt en wel met de hulp van mijn lieve echtgenoot. Hij heeft me gesteund begrepen en vooral geholpen!!! Mijn conclusie is dus:"loop niet te snel naar een dokter vlak na een bevalling! Het is normaal dat je vanalles gaat voelen omdat een bevalling niet niets is." Ik ben nu 9 weken opnieuw zwanger van ons tweede kindje en ben nu ervoor op mijn hoede en ik laat het niet meer gebeuren wat ik allemaal heb moeten doormaken. Awel ik durf zelfs zeggen dat ik nu sterker ben geworden tegenover vroeger. Ik zou zeggen tegen iedereen laat je hormonen maar doen, zet je erboven en geef er aub niet aan toe want dan ben je verloren!!!!!! Veel succes allemaal. Groetjes van Belinda

Beste allemaal
Ik wil jullie vragen of iemand weet of het misschien ook met leeftijd temaken heeft.
Er is mij ooit verteld dat de latere moeders ( 30+) vaker last krijgen van een postnatale depressie.
Mijn moeder was 32 toen ze mij kreeg en heeft toen een pd gehad zij is nog steeds niet in staat om normaal in het leven te staan. zij heeft daarom ook nooit voor mij kunnen zorgen. Nu ben ik zelf moeder geworden op mijn 21ste ik heb het niet altijd makkelijk maar een pd is het zeker niet. Daarom wil ik dus weten of het ook wat met leeftijd temaken heeft. Dat wanneer je jong bent dat je de stoffen in je hersenen beter kan beheersen. groetjes een jonge moeder.

hoi allemaal
sinds 3m heb ik en zoon en ben ook heel depri geweest
als mijn vriend me iets zei kon ik op 2 manieren antwoord geven of ik zei het op een normale manier of ik kon echt een katje zijn ook tegen mijn fam maar die begreep mijn probleem niet omdat onze zoon echt zo rustig en lief is hij slaapt al vanaf de eerste dag door s,nachts maar ik heb sinds 3 jr mijn moeder verloren ze was net 42 jr en dat mis ik vreeselijk ik huil om de kleinste dingen
zo vind ik het ook heel moeilijk normaal kun je aan je moeder vragen van go mam heb je dit zo ook met mij ervaren maar dat kan ik nu niet mijn vader weet niet echt veel meer over vroeger daarom houd ik nu een dagboek bij voor onze kleine man van begin tot hij er uit kwam en daarna, zo kan hij er later op terug kijken hoe ik het heb ervaren met hem want ik weet nu wat een gemis dat is zonder je moeder zwanger zijn, bevallen, en op laten groeien. zijn er meer meiden die dit ervaren graag reactie