Groetjes uit de Buikenlaan...
Deel 4: 8 maanden
JOEHOE!Hehe, dat is weer tijd geleden.
Ik ben ondertussen nog twee keer op bezoek geweest bij de "genelocoog" en ik dacht: "Laat ik maar beide bezoekjes afwachten alvorens nog eens te schrijven."
Maandag 22 november was de laatste keer dat we met z'n drietjes bij die meneer zijn geweest. Alles was nog tip top in orde!
Ik word een echt dikkerdje, denk ik. Die "genelocoog" zegt dat ik ongeveer een dikke 2,5kg weeg en dat als ik zo blijf doorgroeien, ik bij de geboorte makkelijk 3,7 kg kan wegen (als ik al op de 24ste kom natuurlijk).
Mama kreeg zoals altijd eerst die gekke armband om, die begint te spannen en die ineens lucht aflaat. Daarna moest ze zich weer uitkleden en op tafel gaan liggen. Anders dan de vorige keren was dat er een inwendig onderzoek werd gedaan. Dat was wel raar!?! Ik voelde ineens iets op mijn hoofd duwen. Natuurlijk begon ik te stampen (Ze moeten uit mijn kot blijven, das hier mijn stekje) en te draaien.
Uit koppigheid had ik dan maar weer besloten om achterstevoren te gaan liggen en niets van mijn harttonen te laten horen. Maar veel haalde dat niet uit, want die pannenkoek begon dan maar weer met dat natte spul en zo een microfoon op mama's buik te duwen zodat ik weer te zien was op het scherm...
De "genelocoog" hoorde ik vertellen dat mijn hoofdje al goed was ingedaald en dat dit een goed teken was. Hij weet zeker niet wat dat is om zo met uw hoofd gekneld zitten???
Gelukkig dat het niet meer te lang gaat duren, want heel lang kan ik dit hier zo toch niet meer volhouden.
Voor de rest is alles hier wel goed. Ik heb het zo stilletjes aan een beetje opgeruimd gekregen. En ik ben mijn spulletjes aan het klaarleggen om gepakt en gezakt naar de wijde wereld te vertrekken.
Ook mama gaat beginnen met haar valies te pakken. Ze heeft vanaf maandag "zangerschapsverlof" (ze zingt thuis inderdaad wel veel) gekregen dus ze is nu alle dagen thuis en kan zich volle bak voorbereiden. Eigenlijk toch wel gezellig, hoor, zo met z'n tweetjes.
Papa moest eens weten wat voor feestjes wij hier bouwen terwijl hij zijn broek aan het verslijten is op Kind en Gezin. Maar ik kan mama alleen maar gelijk geven want ze heeft het wel zwaar, hoor. Haar buikje begint gigantische proporties aan te nemen, zoals ze zelf zegt en dat levert heel veel pijn op in haar rug en benen. Gelukkig kan ze nu gaan liggen of zitten als ze daar goesting in heeft en terug even op adem kan komen.
Zo beste vriendjes en vriendinnetjes ik ga weer eens afsluiten en verder maffen...
Vele groetjes en tot in den bocht!
Reacties:
Door: Anneke C. op 05/01/2005 @ 13:50 
Heel leuk, ik had bij deel 2 al zo’n vermoeden dat papa’s beroep ook iets met kindjes te maken moest hebben. Want ik denk niet dat er veel mannen zijn die zo op de hoogte zijn van alles!
Ik wacht vol spanning op de afloop van deze column; ik vermoed dat
ondertussen al zijn biezen gepakt heeft uit mama’s buikje?Door: Lyndsay op 06/01/2005 @ 15:16
Het is een heel mooi verhaal, zu!!!
Ik heb er van kunnen genieten... en soms ook wel een beetje gelachen, hahaha
.Door: Nitje op 06/01/2005 @ 17:39
Tof gedaan, hoop snel op een vervolg!!
Enheu, veel plezier met de al waarschijnlijk geboren baby
Door: Tiekenei (profiel) op 07/01/2005 @ 00:43
Geweldig!
Kom maar snel terug van op ’verlof’, en laat je hier maar eens zien!
Door: Sandra op 24/01/2005 @ 13:14
Super... ik wou dat mijn ventje ook zo’n verhalen kon schrijven... schitterend gewoon!!!
Door: moeke op 13/02/2005 @ 22:18
ik heb van al je teksten genoten, blijven schrijven david, moeke sien
heel veel geluk in jullie gezinnetje!!!!!!!!En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.