Toch "normaal" bevallen op de OK.
Door Miranda op 26/08/2008 - 01:03:
Mijn bevallingsverhaal begint op eerste paasdag, 23 maart 2008. Mijn uitgerekende datum was al verstreken met 4 dagen en ik was die dikke buik en alle andere kwaaltjes onderhand wel zat.
Mijn man had ‘s middags wat vrienden van ons aan de telefoon gehad. Ze wilden wat met ons gaan doen en we besloten om die avond lekker naar de bios te gaan en een filmpje mee te pakken. Helaas belde onze vrienden later weer op om te melden dat ze toch te moe waren na het werk in hun eigen bedrijf om die avond te gaan, en of het ook goed was om de volgende avond te gaan. Mijn man besloot dat dit oké was, zonder mij ook even te raadplegen. En ik was best wel boos op dat moment. Ik wou graag naar de bios en had zo een zin in popcorn. Ik melde nog met een boze stem dat het morgen wel eens zover kon zijn en dat ik nu naar de bios wilde. En stormde daarna boos naar bed om te gaan slapen. Tja, hormonen, hé :)
Wist ik veel dat mijn boze uitspraak de waarheid zou worden.
Diezelfde avond toen ik bekoeld was, en samen met Marco (mijn man) tv zat te kijken, voelde ik een raar gevoel in mijn buik. Ik hield bij om de hoeveel minuten ik dat gevoel had en melde met zachte stem tegen Marco: “Ik denk niet dat we morgen nog naar de bios kunnen, ik denk dat ik weeën heb en geen oefenweeën deze keer.”
Helaas kwamen de weeën om de heel verschillende minuten. Dus toch oefenweeën?
Later gewoon naar bed gegaan en nog gegrapt tegen Marco: “Misschien toch nog naar de bios morgen?”
Om 4 uur ‘s nachts werd ik wakker van de pijn in mijn buik. Auw, was dat een echte wee? Ja! Toch maar bijhouden… En pfff, weer eentje… Waren dat maar 2 minuten? Oh jee, weer eentje en dat waren maar 3 minuten.
Rond 5 uur de verloskundige gebeld, uitgelegd wat ik voelde maar dat er ook wel eens 7 of 8 minuten tussen zaten. Ze zei me lekker in de douche te gaan en te ontspannen. Ik was te opgewonden en daarom leek het alsof ik zo snel achter elkaar al weeën had.
Zo gezegd zo gedaan. De weeën bleven komen, maar er kwam meer tijd tussen. Tot zo rond 11 uur de volgende ochtend, toen bleven ze toch wel rond de 3 minuten komen en ze werden ook sterker. Weer de verloskundige gebeld en die kwam langs, even gekeken hoever ik was. En ja hoor!! Het was zover: 2 cm ontsluiting. Ze haalde bij het kijken ook mijn slijmprop weg en zei: “Nog even zelf wat weeën opvangen en dan kom ik rond half 2 vanmiddag weer terug om te kijken.”
Toen ze dus om half 2 kwam en keek, bleek ik nog maar 3 cm ontsluiting te hebben. Mijn kindje zat ook nog heel los en hoog, volgens haar. Ze durfde het niet aan om de vliezen te breken thuis en we gingen dus met zijn allen naar het ziekenhuis. Nu wilde ik toch al poliklinisch bevallen, dus dat was niet zo erg.
Eenmaal in het ziekenhuis hebben ze mijn weeën en de hartslag van de baby bijgehouden. De weeën kwamen om de 3 minuten, steeds geregeld en waren ook flink sterk. De verloskundige in het ziekenhuis brak mijn vliezen en toen bleek dat de baby in het vruchtwater had gepoept.
Na nog eens zoveel uren weeën en een spuit om de ergste pijn weg te halen, schoot het maar niet op. De ontsluiting was nog maar 4 cm en nog steeds zat ons kindje los in mijn bekken. Ze wilde niet goed indalen. De gynaecoloog werd erbij gehaald en die wou even overleggen met de anderen.
Toen ze rond half 9 terug kwam en nogmaals bij mij keek hoe het er voor stond, zei ze: “Het wil niet vlotten en we denken dat een ruggenprik niet zal helpen. We gaan toch over op een keizersnede.”
Op dat moment brak ik in tranen uit. Ik was zo moe en dacht heb ik alles voor niks gedaan… Het zal toch niet! Maar aan de andere kant was ik ook wel blij: aah, lekker geen pijn meer en dan eindelijk mijn kindje zien!
Toen alles geregeld was - iedereen moest op 2e paasdag voor de OK opgeroepen worden -, werd ik op een ander bed geholpen en naar de OK gereden. Marco werd naar de kleedkamer gebracht en in operatiekledij gestoken.
Maar in de lift voelde ik me anders. Ik kon er alleen mijn vinger niet opleggen op wat het was…
Toen ik iets voor 9 uur die avond de OK opreed en de anesthesist plakkers op mijn borst aan het doen was en me vertelde op mijn zij te gaan liggen voor de ruggenprik, moest ik naar mijn gevoel heel erg poepen… De zuster die naast me stond, merkte op dat ik me anders gedroeg en dat de weeën veranderd waren. Ze vroeg: “Moet je persen?”
“Ja”, riep ik: “Ik moet persen! Ik moet Marco!”
De chirurg riep dat de vader erbij gehaald moest worden en dat de gynaecoloog nu moest komen kijken. Ik werd gesommeerd niet te persen. Dat verwarde me want ik moest zo nodig volgens mijn lichaam.
De gynaecoloog kwam half aangekleed de OK opgerend en ik werd op mijn rug gelegd.
Toen de gynaecoloog bij me keek, bleek ik volledige ontsluiting te hebben en ons kindje was in korte volledig ingedaald!
Ik werd onder de lakens uit gehaald en mijn knieën werden omhoog getrokken. Er werd geroepen: “Iedereen de OK uit het is te druk hier!”
En tegen mij: “Persen, NU!”
Ik dacht: ja, he, dat doe je zelf maar en zei tegen de gynaecoloog: “Nee, ik wil niet, ik wil een prik. Het doet zo een pijn.”
Marco pakte toen mijn hoofd en zei: “Je moet persen”, en ik deed dat toen uit kwaadheid ook maar.
Na een flinke knip en 25 minuten persen, werd ons meisje geboren. Alyssa Johanna, ze was bijna 7 pond en helemaal gezond! Ze zag wel een beetje blauw, maar had verder een perfecte Apgar-score.
Achteraf heb ik van de gynaecoloog gehoord dat de reden dat ons meisje niet wou indalen was dat de navelstreng 4 keer om haar nekje zat gedraaid. Maar het is uiteindelijk allemaal goed gekomen en we zijn zielsgelukkig met onze kleine meid!
Naar de bios ben ik nog steeds niet geweest, maar ik heb wel “zelfmaak”popcorn in de supermarkt gekocht. Hoewel deze ineens niet meer zo lekker smaakte als voor de bevalling :)
Groetjes,
Miranda
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: yanaica op 30/11/2008 @ 20:29 
Wat een leuk verhaal seg, gelukkig is alles dan nog goed gekomen. Ik zie het al helemaal voor me.
Heel veel geluk en gefeliciteerd met je dochtertje.
Mijn verhaal staat er ook bij, dat si minder goed verlopen, mijn dochtertje heeft het niet gered en is met 23 weken geboren. :(
Hopelijk gaat het volgende keer een beetje meer zoasl bij jou.
Daag
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.