De opmerkelijke bevalling van Liane.
Hallo, ik ben Liane en sinds 3 maanden moeder van mijn dochter Isa. Graag wil ik een klein stukje van mijn bevalling vertellen in de hoop dat ik iemand vind die dit ook heeft meegemaakt.
In mijn achtste maand is er zwangerschapssuiker geconstateerd. Ik ben zeer veel aangekomen en houd ook vocht vast. De huisarts stuurt me door naar het ziekenhuis.
Nadat er een aantal echo's zijn gemaakt, zegt de gynaecoloog dat ik een fors kind draag, dat is ook een symptoom van zwangerschapssuiker. Alles gaat voor de rest goed, dus ik kan weer naar huis. In de 38ste week begin ik het zat te worden en mag ik in het ziekenhuis blijven waar ik 2 dagen later ingeleid zou worden. Woensdag is het zover, er wordt een gel ingebracht, alles gaat erg langzaam, maar na 24 uur lig ik dan toch in de verloskamer. Er wordt besloten om de vacuümpomp te gebruiken, na veel trekken wordt dan eindelijk het hoofdje geboren.
Maar dan begint de paniek... Er wordt een andere gynaecoloog geroepen, die de situatie bekijkt en die het hoofdje snel terugduwt!! Het wordt met spoed een keizersnede, want de schoudertjes bleven hangen achter mijn bekken. In sneltreinvaart naar de operatiekamer, waar na 4 minuten onze (kerngezonde) dochter geboren is. Dit komt hooguit 1 keer in de hele carrière van een gynaecoloog voor. Het heet de "Zavanelli"-manoeuvre. Heeft iemand dit wel eens meegemaakt, dan hoor ik dat graag.
Groeten van Liane. (25 jaar)
Reacties:
Door: Joke op 06/12/2001 @ 13:16 
Hoi Liane,
Mijn zoon zat ook met de schouders vast. Ik beviel thuis en er was geen tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Ik ben dwars op bed gegooid, mijn man moest mijn benen in m'n nek duwen en mijn zoon werd eruit getrokken door de verloskundige, die zich afzette tegen het bed.
Gevolg: een totaalruptuur voor mij en gebroken sleutelbeentjes voor mijn zoon. Hij is nu twee jaar en nog steeds erg gevoelig in z'n schoudergebied. Ws. heb ik ook zwangerschapsdiabetes gehad, maar ik ben er nooit op gecontroleerd. Mijn zoon woog 5050 gr. (en dat na 2 6-pondertjes). Ik heb er wel een behoorlijke kater aan overgehouden, als ik eerlijk ben, maar erover zeuren durf ik niet. Het wordt niet begrepen, ik heb toch een gezonde zoon?!
Ik weet wel zeker dat ik geen kinderen meer durf te krijgen, dus tegen ons gevoel in was ons gezin ineens compleet.
Groetjes van Joke.
Door: Marielle op 21/02/2002 @ 22:26
Hoi Liane,
Mijn zoontje werd een week eerder dan verwacht in het ziekenhuis geboren. Het leek er op dat alles super zou gaan, binnen vijf minuten had ik het hoofdje er uit. Ineens hing de verpleegkundige bovenop mijn buik en moest ik keihard meepersen. Paniek in de tent de schouders zaten vast. Ik perste en perste en zij duwden mijn buik bont en blauw zonder resultaat. Ik had geen weeen meer en de hele boel begon te zwellen en steeds strakker om dat nekkie van die kleine te zitten. Er moest geknipt worden, voor mijn gevoel het allerpijnlijkste van de hele bevalling. Na die gigantische knip rekte de gynaecoloog alles nog een keer op en daar was mijn kleine mannetje eindelijk. De navelstreng werd direct afgeknipt en hij werd meegenomen. Een paar minuten later kreeg ik hem alsnog op mijn buik, alles was gelukkig goed gegaan. Hij woog 4160 gram.
Een maand of drie geleden ben ik gestopt met de pil, we zouden een tweede erg leuk vinden. Ik zie nu wel een beetje tegen de bevalling op! Verder wil ik dat ze me regelmatig op suiker gaan controleren omdat ik denk dat ik hier ook last van heb gehad. In de 20e week van de zwangerschap had ik namelijk wat suiker in mijn urine, de keer daarop was het weer weg en daarna is er nooit meer naar gekeken. We zien allemaal wel hoe het gaat lopen.
Groetjes van Marielle
Door: op 06/08/2002 @ 09:15
kijk eens op www.melisie .nl
Door: wendy op 06/08/2002 @ 12:54
Hoi Liane,
Mijn zoontje werd geboren op 17 juli 2002. Hij zat niet met z’n schoudertjes vast maar hij had de navelstreng rond z’n halsje. Dus het hoofdje was te zien maar hij kon niet komen.Met 2 verpleegsters hebben ze toen met volle kracht op m’n buik gedrukt maar hij bleef achter.Toen hebben ze het hoofdje ook teruggeduwd en een spoedkeizersnede gedaan. Ik wil wel een tweede kindje maar ik zie echgt op tegen de bevalling. Bij de keizersnede was er geen tijd meer om mij fatsoenlijk te verdoven. De baby ging voor en hij moest er uit. Dus heb ik alles voor 60% gevoeld.Maar als je achteraf je zoontje in je armen houd dan ben je die verschrikkelijke pijn vlug vergeten.
groetjes Wendy
Door: Monique op 11/08/2002 @ 22:42
Hallo Liane,
mijn 2e kindje woog 6010 gram (12 pond, 6 kilo) en was 57 cm lang. Ik ben thuis bevallen, met 40 weken zwangerschap. Wat in Nederland heelgewoon is. Maar wij wisten niet dat hij zo groot zou zijn. Onze dochter woog (ruim 3 weken te vroeg) 4070 gram en was 50 cm, dus dat het groot zou worden ,was te verwachten. Ook Lucas (mijn zoontje dus) is blijven steken met de schouders. 6 minuten heeft hij met zijn hoofd buiten boord gezeten. Had ook een erbse parese. Maar goed, ik kan het hele verhaal nu wel vertellen, maar ik heb zijn geboorteverhaal naar deze site gemaild en ik verwacht dat die binnenkort er op staat
. Lucas is nu trouwens 14 maanden en helemaal gezond verklaard!! 
groetjes van Monique
Hallo ,
Mijn moeder heeft het zelfde meegemaakt, maar dan met mij. Mijn schouders bleven klem zitten en ze hebben mij er met kracht uitgetrokken, want er was geen tijd om naar het ziekenhuis te gaan.
k had ook een gebroken sleutelbeentje en naderhand is gebleken dat er ook een aantal zenuwen in mijn nek beschadigd te zijn, waardoor ik bepaalde funkties met mijn arm niet kon doen. Dit kwam vanuit mijn schouders. Hier kwamen ze pas na een aantal weken achter toen ik mijn arm niet bewoog. Ik heb toen een jaar bij een specialist gelopen en die heeft er weer het leven in gebracht door middel van physio therapie. Ik kan nu nog steeds bepaalde bewegingen niet doen en heb minder kracht in mijn arm.
:
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: Petra op 25/10/2002 @ 15:05
Hallo,
Met 41 weken ben ik bevallen van een zoon hij woog 3700 gr en was 53 cm. Op zich had ik een snelle bevalling, maar wel wat probleempjes.
Mijn zoontje had zijn navelstreng 2 maal om zijn nek waardoor zijn hartslag erg daalde tijdens het persen. Toen zijn hoofdje er was (al na 7 minuten!) werd de navelstreng van zijn nek geknipt maar hij zat toen met zijn schouders vast. Er is flink aan hem getrokken en kwam gelukkig wel snel eruit. Hij heeft toen wel zijn sleutelbeentje gebroken, en kwam erg slecht eruit. Gelukkig trok hij al snel bij en gaat alles nu prima. Ik had als gevolg van dit geweld een totaalruptuur, maar ook dat is gelukkig erg goed genezen.
Mocht er ooit een tweede komen dan zullen ze wel beter in de gaten gaan houden of het kind niet te groot zal worden. En ondanks alles zou ik het zeker nog een keer aandurven.
Hij woog 3770 gram en was 53 cm
Door: Anoniem op 02/11/2003 @ 20:49
Hallo allemaal
Ik ben in september bevallen van een flinke zoon
(4440 gr)
Na de bevalling heb ik 3 weken niet kunnen lopen
i.v.m. bekkeninstabilieteit
Zijn schouders wilde er ook niet zo gemakkelijk uit
Na een flinke knip en met grof geweld is het toch gelukt.
Mijn dochter nu bijna 2 jaar had het zelfde probleem,
bij haar was het sleutelbeen gebroken.
Dit was na een aantal dagen wel al genezen.
Ze heeft er nu ook geen last van.
Door: Anoniem op 07/10/2004 @ 15:49
Het spijt me het te moeten zeggen, maar het kan eerlijk gezegd ook een kunstfout zijn.
Als een baby niet spontaan geboren wordt kan inderdaad een vacuumpomp gebruikt worden. De baby moet dan met zijn hoofd al laag genoeg zijn en in een paar keer trekken geboren worden. Als het hoofd van de baby niet verder komt en nog te hoog staat is er een te groot risico op het ontstaan van een ernstige schouderdystocie als een vacuum aangelegd wordt.
Als het niet goed opschiet met vacuum moet na een paar maal trekken worden besloten tot een keizersnee.
Ik ben zelf arts en heb twee kinderen thuis gekregen, beide 9 pond en beide met een schouderdystocie. (met op de buik drukken en alles.)
Het kan goed zijn dat met een betere instelling van je suikers en als je zelf niet zoveel bent aangekomen in de volgende zwangerschap, dat het kindje de volgende keer niet zo groot is.
Door: Marjorie op 03/06/2005 @ 23:22
Mijn dochtertje is middels de vacuum ter wereld gekomen!! Ze woog 4620 gram!! Had een erpse parese maar is gelukkig na 1,5 jaar en intensieve fysiotherapie genezen verklaard. Had geen zwangerschapssuiker en was maar 6 kilo aangekomen. Had er dus geen invloed op hoe groot mijn kind werd. Ben inmiddels 35 weken zwanger van ons 2e kindje en ben vanaf het begin onder controle van de gynaecoloog. Met 33 weken werd al gezegd dat dit ook wel weer een groot kind zal worden en dat het bij mij wel in de genen zal zitten. Heb momenteel weer last van mijn schaamstreek. Deze klachten zijn ontstaan tijdens de bevalling van mijn dochtertje die is toe vast blijven zitten achter mijn schaamstreek!!
Door: Daniëlle op 27/07/2005 @ 12:51
HoiHoi,
Ook mijn dochtertje Nova (nu bijna 3,5 jaar)heeft bij de bevalling d'r sleutelbeentje gebroken. Na 2 uur persen bleef ze met d'r schouders steken en is ze na een flinke knip met veel duw-en trekwerk geboren.
Een week of 3 na haar geboorte constateerden ze op het consultatiebureau pas dat ze haar sleutelbeentje had gebroken, dit omdat ze een voorkeurshouding ontwikkelde en nogal "krengerig" huilde als ze borstvoeding kreeg aan d'r pijnlijke kant! Zielig!
Alles is gelukkig helemaal goedgekomen met ons meissie en ik ben inmiddels bijna 39 weken zwanger van onze 2e dochter.
Door de moeizame vorige bevalling ben ik nu vanaf 36 weken onder controle bij de gynaecoloog en hij stelde vorige week een keizersnede voor omdat dit meissie nog groter is dan Nova (3555 gram)die ook nog eens 10 dagen te vroeg geboren was......
Ik zie eigenlijk wel op tegen een keizersnede omdat het toch een flinke operatie is maar van de andere kant is het misschien wel de veiligste weg om ons meissie geboren te laten worden.
We wachten maar gewoon af en laten de natuur in de 1e instantie z'n werk maar doen!
Door: sabine op 26/03/2006 @ 19:34
hallo,
Zo'n ruim 2,5 jaar geleden ben ik bevallen van ons zoontje, helaas heeft hij het niet gered omdat ie vast kwam te zitten met zijn schoudertje achter mijn schaambeen. Ik ben diabeet en ging met 36 weken aan de gang. Hij woog 3690 gram en was 52 cm. Nu hebben we een dochtertje dat dmv een keizersnede is geboren. Je kunt je voorstellen hoe zenuwachtig wij waren totdat zij er was.
Zij woog bij de geboorte 48oo gram en was 51 cm.
De keizersnede viel ontzettend mee, vooral omdat je weet dat dat voor ons de enige manier was om te bevallen.
Groetjes
Door: Petra op 30/07/2006 @ 21:39
Als ik dit zo allemaal lees, dan denk ik, oeps, de bevalling van onze jongste was eigenlijk medisch gezien heftiger dan ik het ervaren heb. Zal waarschijnlijk wel komen omdat ze, ondanks de schouderdystocie, na 3 minuten persen geboren is, flink blauw en misselijk maar verder was er niets aan de hand,Heb wel 2 keer fysio gehad voor haar omdat ze voorkeurshouding naar rechts had, maar toen ik bij de fysio kwam, begon de linkerkant zich ook goed te ontwikkelen (gelukkig) nu is ze een vrolijke baby van een half jaar die zich op de buik en weer terug draait en alle kanten van bed en box bekijkt..
Door: Ank (profiel) op 04/08/2006 @ 10:49
Nu ik dit allemaal lees, ben ik blij (sorry zelle) dat ik niet alleen sta. Bij mij had niemand iets gezegd van een zware baby, ik was amper 10 kg aangkomen en had een klein buikje. Wist ik veel dat er een baby van +4kg in zat. Mijn bevalling is ook ingeleid omdat mijn water gebroken was en ik niet wist hoe lang al. (doordat mijn baby zo zwaar was kon het vruchtwater er niet uitlopen maar drupte eruit.) werd ik ingeleid, na twee baxters op weeen op te wekken zat nog steeds alleen haar hoofdje buiten dat steeds terugfloepte. Na drie uur persen, twee vroedvrouwen op mijn buik, een knip van voor tot vanachter, en een vacuumpomp (8 x getrokken aan dat hoofdje!) zonder epidurale, want mijn dochter ging dadelijk geboren worden??? Bleek ze nog vast te zitten met haar schouders. Ze hebben haar eruit getrokken, met gevolg dat zij blauw en onderkoelt was en later fasciatherapie nodig had. En ik oververmoeid, draaide weg werd geel, met mijn bekken uit elkaar. Ik ben om 13u bevallen en heb pas mijn baby gezien om 19u, we moesten alletwee eerst bekomen. Na drie jaar nu, begint mijn bekken te beteren en onze dochter heeft zo haar angsten die therapeuten wijten aan een te zware bevalling. Al bij al mag ik dus ook niet klagen, want zoals iemand al hierboven vertelde je hebt toch een gezond kind hé. Maar de zin om nog een tweede is weg de angst om nog eens te bevallen is te groot ende revalidatie duurt me toch wel te lang. Hoe kan je dat nog klaarspelen als er twee bengels rondlopen? en je bekken hangt uit elkaar? Spijtig maar nummer twee zal er niet meer zijn.
Groetjes en tot mails.
Ank
Door: Wendy op 07/08/2007 @ 21:51
Nou heftig al die verhalen!!!!! Ik ben bijna vier jaar geleden bevallen van mijn tweede kindje. hij zat ook klem met zijn schoudertjes( 4400 gram en 54 cm) ik 58 kilo en 1,59! Gelukkig had mijn verloskundige dit snel in de gaten en omdat ze in het buitenland als verloskundige werkzaam was geweest had zij gezien dat daar veel vrouwen op handen en knieen bevallen. Ze vertelde dat ik me om moest draaien op handen en knieen en op deze manier kon ze met een hand naar binnen en mijn zoontje draaien. Je hebt op deze manier blijkbaaar meer ruimte voor het kindje. Toen met alle kracht persen en hij was eruit. Hij een beetje blauw wat al snel bijkleurde en ik was zelfs niet ingeknipt of ingescheurd!!! Gelukkig is bij ons alles goed verlopen en daar zijn wij onze verloskundige heel erg dankbaar voor. Mijn man en ik zijn zelfs bezig voor ons derde kindje!!! Al ben ik wel een beetje bang voor de bevalling.
Door: Marielle op 05/06/2008 @ 15:38
Mijn verhaal past, denk ik, ook wel in het rijtje:
Mijn 1e kind ('n zoon) werd met 36 weken, 4220 gram geboren. De bevalling heeft lang geduurd; hij had een opgeslagen armpje.
Ik ben tijdens mijn tweede zwangerschap gecontroleerd op suiker (aanleg, maar geen suiker)en heb een groeiecho gehad. Mijn 2e kind zou 7 á 8 pond worden.
Tot de 10 cm ontsluiting verliep alles erg vlot.
Daarna zakte de hartslag onder de 100 en ook medicijnen hielpen niet. Het was nacht en het zou te lang duren voordat de o.k. gereed was. Ze koos voor de vacuüm (kiwi). Het hoofdje kwam vrij snel, maar daarna gebeurde er niets meer. De schoudertjes zaten muurvast. De gyn. gebruikte, na alle technieken geprobeerd te hebben, voor de All Force ingreep (op ellebogen en knieën). Ze is geboren met gebroken sleutelbeentjes en een apgarscore van 1. Na 10 minuten was deze 7. Ze woog 4500 gram (9 pond).
Ze is na dit avontuur snel en goed opgeknapt en wij hebben er een gezonde dochter bij.
Door: saskia op 15/08/2008 @ 12:57
onze zoon lucas (2 dagen voor datum)bleef ook steken met zijn schouder achter mijn schaambeen. hij is ons tweede kindje (de eerste was 3 weken te vroeg, 2890 gr)we wisten dat lucas forser zou zijn maar gelukkig wist ik niet dat hij 8 1/2 pond zou worden, dan was ik de bevalling al banger ingegaan.
we zouden in het ziekenhuis gaan bevallen maar de onsluiting ging veel te snel. binnen no time had ik 10 cm. helaas wilde lucas niet genoeg mijn bekken indalen en dus voelde ik geen persdrang. na een poosje zakte hij gelukkig toch en kon ik gaan persen (anders hadden we een keizersnee in t ziekenhuis gemoeten). na 30 min persen was zijn hoofd geboren maar zijn schouder zat vast. de vk had dit gelukkig heel snel door en trok mij naar de rand van het bed. zo kon ze lucas met trekken en draaien er toch zo snel mogelijk uitkrijgen. hij was blauw en deed niks.... na 2 pufjes met de zuurstofpomp begon hij te huilen en stopte de eerste minuten niet meer. mijn eerste reactie was dan ook: " hij doet het" . het angstigste moment van mijn leven. lucas heeft niks gebroken en ik heb geen enkele hechting.
wel gaan we met lucas naar de osteopaat. deze heeft ontdekt dat zijn eerste nekwervels erg vast zitten (vanwege de bevalling?) en hierdoor is hij erg onrustig. hij heeft krampjes, een voorkeurshouding....dit kan hierdoor komen maar het kan ook andere oorzaken hebben. onze dochter heeft hier ook allemaal last van gehad de eerste 3 maanden en die is heel relaxed geboren dus.....
wel zijn wij de verloskundige enorm dankbaar en steeds meer omdat we steeds meer beseffen hoe anders het had kunnen lopen...
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.