Weg geplande keizersnede...
Beste 9maanden,
Graag wil ik mijn verhaal vertellen over mijn bevalling.
Ik heb een enorm makkelijke zwangerschap gehad. Een beetje misselijk in het begin maar daarna ging het prima: inclusief een verhuizing en fulltime werken tot en met de 34ste week.
Een week later bevestigde een echo wat de verloskundige vermoedde: een stuitligging. Dat was schrikken! Omdat je tegenwoordig kunt kiezen tussen een natuurlijke bevalling of een geplande keizersnede, kozen we voor het laatste omdat dit de minste risico's met zich mee zou brengen. De datum was geprikt: vijf dagen voor de uitgerekende datum. Aan de ene kant was ik blij, aan de andere kant wist ik dat ik nooit zou kunnen meepraten over hoe weeën nu precies voelen. En dan het idee alleen al dat er in mijn buik gesneden zou worden!
De dag voor de keizersnede werd ik opgenomen. Ik mocht na 0.00 uur niets meer eten of drinken. Iedereen die wist dat ik zwanger was, heeft me succes gewenst met kaarten en cadeau's. Wat was ik zenuwachtig! 's Avonds las ik nog een mooie brief van mijn vriend in het ziekenhuisbed. Enfin, we hadden er ons helemaal geestelijk op voorbereid.
De volgende dag besefte ik dat het nu toch echt ging gebeuren. Een uur voor de keizersnede kreeg ik nog een paar flinke schoppen van onze kleine en wel zo, dat het zelfs pijn deed. De artsen kwamen binnen en ik kreeg mijn operatiejasje aan. De naald van het infuus hing twee centimeter boven mijn hand toen er een arts zei dat ze nog even een echo moesten maken. En warempel! Ze was gedraaid! We konden meteen naar huis. Aan de ene kant blij, aan de anderen kant teleurgesteld dat we onze baby niet (vandaag) in onze armen konden houden.
Op de uitgerekende datum, vijf dagen later, begon het te rommelen. De volgende dag, 's middags om 16.00 uur, merkte ik dat er regelmaat in kwam. Elke 7 minuten. Zo ging het de hele avond en nacht door.
3.00 Uur: het begon best pijnlijk te worden en ik moest plassen.
Toen ik op het toilet zat, braken de vliezen. Het vruchtwater netjes in de pot! Maar het was groen. We belden de verloskundige en die bevestigde mijn vermoeden: de baby had in het vruchtwater gepoept! Ik had nog maar twee centimeter ontsluiting. Op naar het ziekenhuis dus.
Ik werd aan een infuus met weeënstimulerende middelen gelegd. En wat deed dat zeer! Telkens wanneer ik dacht dat ik nu toch wel de ergste pijn onder controle had, werd het infuus weer een stand hoger gezet.
9.00 Uur: vijf centimeter pas.
Ik ademde verkeerd en ik begon te tintelen en moest in een zakje ademen.
Zo rond 13.00 uur kreeg ik een ware weeënstorm. Ik raakte in paniek. Het was alsof ik uit elkaar gerukt werd, net alsof er honderden - in het vuur gedompelde - messen in mijn onderbuik, mijn benen en mijn rug werden gestoken. Ik was gewoon stoned van de pijn. De weeën kwamen zo snel na elkaar dat ik ze niet meer kon opvangen.
Toen mocht ik persen, maar hoe? Ik had geen persdrang. Dan maar persen met mijn laatste restje energie.
Ondertussen zat mijn familie al uren beneden in de hal te wachten. Ze zagen vrouwen binnenkomen die ook moesten bevallen en ze zagen hen er ook weer buitenkomen met baby en al. Maar ik? Ik lag nog steds te persen. Ik poepte van alles, behalve ons kind.
Toen werd er de vacuümpomp erbij gehaald. Een arts duwde op mijn buik en wel zo, dat mijn ribben gekneusd werden. Een andere arts gaf me een knip (daar voelde ik toen niets van maar wel 6 weken lang daarna) en trok tegelijkertijd met de duwende arts aan de pomp. En ik maar persen…
Eindelijk, na 1 uur en drie kwartier persen om 14.49 uur was ze er, onze dochter! Ze moest wel meteen naar de couveuse want het ging niet goed met haar, ondanks een gewicht van 3675 gram en 54 centimeter.
Na een week mochten we beide eindelijk naar huis. Ze is een heerlijk kind! Zo makkelijk als de zwangerschap ging, zo moeilijk ging de bevalling, maar het was het dubbel en dwars waard!
Yvonne
Reacties:
Ik kan me voorstellen dat je echt baalde dat je geplande keizersnee niet doorging,. je stelt je er zo op in he? En dan’n zo’n bevalling. fijn dat het nu goed gaat met je meidje. moest ze ook naar de IC of hoefde dat verder niet? geniet van elkaar meid. liefs Jet
Proficiat met je dochter!
En nog een dikkere proficiat omdat je zo je best gedaan hebt om je prinsesje op de wereld te zetten!
Door: linske1985 op 27/02/2004 @ 23:55 
Ik kan het me best wel voorstellen als het iets is van: weg geplande keizersnede...
Maar ze was de moeilijke bevalling blijkbaar dubbel en dik waard...
Geniet nog maar van elkaar!!! 
Door: Anoniem op 02/03/2004 @ 12:15
proficiat met je dochter.zeg heb je dan geen epidurale gevraagd?zalig hoor
Door: Anoniem op 21/10/2004 @ 17:29
zeg ben blij dat je geen keizersnede gehad hebt,niet voor de pijn want die valt wel mee, maar dat je je kind niet vast kunt houden als deze geboren is omdat je met je handen vast zit en ze hem/haar daarna meteen meenemen en jij nog 5 kwartier zonder hem/haar moet stellen terwijl hij/zij toch 9 maanden bij je is geweest dat is pas erg en dat na toch een normaal begin van de bevalling maar dat ze na 42 uur achter komen dat de baby met zijn hoofd dwars ligt, dus DAT DOET PIJN EMOTIONEEL DAN WEL DUS NIE MAUWE EN BEN BLIJ DAT JE NORMAAL BEVALLEN BENT
Door: Anoniem op 24/04/2007 @ 09:50
Dit is toch weer te gek voor woorden... Als het vruchtwater groen is, is er HAAST bij! - Dus narcose, noodkeizersnede en klaar is kees. Een kennis van ons heeft aan een soortgelijk scenario een zwaar gehandicapped kindje overgehouden. Waarom moeten die babies er in NL toch met alle geweld "normaal" uit, en dan het liefst zonder verdoving? De verloskunde in Nederland is op pijl van een derde wereldland. Ten hemel schrijend. Desalniettemin, gefeliciteerd met je gezonde dochter.En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.