De geboorte van Robin
Op 27 november was ik uitgerekend maar helaas, zoals bij veel mensen gebeurde er niks. Op maandag 8 december had ik een afspraak bij de gynaecoloog. Mijn bloeddruk werd gecontroleerd en die was prima. Ze had het helaas erg druk dus ik moest op woensdag 10 december terugkeren voor een inwendig onderzoek en om te kijken wanneer er ingeleid zou worden.
Die maandagmiddag was ik even gaan liggen op de bank. Om 15.14 uur werd ik wakker en ik voelde me een beetje raar. Ik kwam rechtop en voelde iets knappen in mijn buik. Het klinkt heel raar, maar ik dook op mijn knieën op de grond en ja, hoor, het vruchtwater stroomde eruit. Alleen, het vruchtwater was groen.
We hebben dus meteen het ziekenhuis gebeld en ze zeiden dat ik direct moest komen. Maar eerst hebben we ook nog mijn moeder gebeld want ze zou bij de bevalling aanwezig zijn. En omdat mijn moeder niet in de buurt woont en niet precies wist waar ze heen moest, hebben we ook nog een vriendin van ons gebeld. Ze zou bij ons thuis op mijn moeder wachten en haar dan naar het ziekenhuis zou brengen. Daarna zou onze vriendin samen met haar vriend bij ons thuis blijven om voor onze katten te zorgen. Dat vond ik super van hen!
In het ziekenhuis aangekomen, bleek ik lichte weeën te hebben. Inmiddels was mijn moeder er ook en toen begon het wachten. Ik werd aan de ECG gelegd om te kijken hoe de baby het daarbinnen maakten. Nou, dat was dus prima.
's Avond om 22.00 uur kwam er een gynaecoloog kijken en die vertelde me dat ze de volgende ochtend gel zouden inbrengen.
Mijn moeder is dan naar ons huis teruggegaan en mijn man is bij me blijven slapen.
Dinsdag ochtend 9 december, om 5.30 uur werd de gel ingebracht. En maar wachten en maar wachten…
Om 10 uur probeerden ze een elektrode op het hoofdje van de baby te plaatsen. Maar met 1 centimeter ontsluiting wou dat niet lukken en het deed verschrikkelijk pijn. Ik heb een hoge pijngrens maar dit was te veel.
Om 11.00 uur ging ik aan een infuus om de weeën op te wekken en ja, hoor, de ene wee na de ander kwam al snel. "Het is allemaal goed uit te houden", riep ik nog.
Om 15.00 uur werd het infuus hoger gezet en de weeën namen in kracht toe. Om 16.00 uur was het niet meer uit te houden. Op het ECG-apparaat zag je dat de weeën over de honderd gingen. Ik moest er zelf van spugen. Ik, nog heel positief denkend: "Ik zal er nu wel bijna zijn."
Op een gegeven moment kon ik de weeën niet meer opvangen. Er werd iemand bij geroepen, die me toucheerde. Ik had nog maar 2 centimeter ontsluiting. Ze besloten toen dat ik een ruggenprik kreeg. Eindelijk werd ik geholpen! Die ruggenprik viel me heel erg mee. Ik voelde de weeën nog wel, maar de pijn niet.
Om 19.00 uur kwamen ze me weer toucheren. Ik had nog steeds 2 centimeter ontsluiting en persdrang. Ze zouden de gynaecoloog sturen. Ondertussen hebben ze nog eens geprobeerd om een elektrode op het hoofdje te plaatsen. En ja, hoor, nu lukte het wel! Ik voelde er niks van dankzij die ruggenprik.
Om 21.00 uur kwam de gynaecoloog langs. Hij keek hoeveel ontsluiting ik had: nog steeds 2 centimeter. Hij vertelde dat ik een keizersnee kon krijgen omdat hij dacht dat het nog heel lang ging duren en ik bijna geen kracht meer had. Ik vroeg nog aan hem wat hij zou doen (wat kan je toch gekke dingen vragen op zo'n moment) en hij zei dat hij een keizersnee zou doen.
Dus daar ging ik dan… Om 22.00 uur werd ik naar de operatiezaal gereden waar ze nog wat bij een ruggenprik deden voor een volledige verdoving. Toen begon het… Ik was zo blij dat ze me nu eindelijk zouden helpen. Mijn man zat naast me en dat vond ik super. Hij had me al zo veel gesteund.
Om 22.43 uur werd onze zoon Robin geboren!
Hij werd eerst onderzocht en toen mocht mijn man hem aan me laten zien. Wat was hij mooi!
Wat was ik blij dat het achter de rug was. Ik kon niet wachten tot ik naar mijn kamer mocht om Robin vast te houden.
Eenmaal terug op mijn kamer kon ik eindelijk van het kereltje genieten. En dat doe ik nog elke dag!
Het was een heel zware bevalling maar als je ziet wat voor moois je ervoor krijgt, zou ik het zo weer overdoen.
Reacties:
Hoi,
Ik herken veel van je verhaal... Bij mij werd het ook ingeleid, ik kreeg wel vlot opening, maar op 8 cm stopte het! Dus na 19 uur "proberen" werd het dan toch een keizersnede!
Maar dankzij mijn prachtig zoontje was heel dat gedoe zooooo vergeten!!
Door: kiki op 28/05/2004 @ 10:18 
hoi ik vond het een mooi verhaal. zelf ben ik nog maar 13 maar ik vind het heel erg intessant en ik wil later veloskundige worden veel plezier met robin xxx kiki
Door: heleen mama van Robin (profiel) op 14/06/2004 @ 16:05
Ik zit net het verhaal te lezen van mijn zoontje Robin
Wat lijkt het lang geleden.
Hij is nu 6 maanden
en het gaat super goed met hem
Groetjes Heleen
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.