Toch nog spontaan bevallen…
Door Katrien op 28/06/2004 - 13:13:
Hallo allemaal,
Sinds enkele maanden ben ik de trotse mama van een flinke zoon Jesse.
Het begon allemaal ergens in oktober. Mijn man en ik vonden dat het stilletjes aan tijd werd om ons gezinnetje uit te breiden, dus ik stopte met de pil. In februari was ik voor de laatste keer ongesteld en ja hoor... Zwanger!
De volgende negen maanden waren PRACHTIG! Ik heb echt een zwangerschap uit de duizend gehad. Geen kwaaltjes enkel een pijnlijke rug tijdens de laatste 2 maanden, maar dat nam ik er graag bij. Ook voor mij leken die 9 maanden een heel lange periode. Maar niets is minder waar, de tijd vliegt voorbij en voor je het weet is je kleintje al 3 maanden oud en ben je terug aan het werk. Dus toekomstige mama’s een goede raad: GENIET VAN ELKE SECONDE!
November brak aan. Dé maand waarin het zou gebeuren. We zouden eindelijk mama en papa worden. Ik was uitgerekend 8/11/2003 en ben op 5/11 naar het ziekenhuis gegaan om mij te laten inleiden. Mijn rug was net iets te pijnlijk en ik zag het echt niet zitten om nog een extra week langer rond te lopen met mijn tonneke...
Eens in de kraamkliniek was het daar een drukte van jewelste. Alle kamers waren bezet (volle maan) en ze hebben mij dan maar "tijdelijk" een kamer gegeven op daghospitalisatie. Eens op de kamer moest ik aan de monitor om te zien hoe ons zoontje het stelde. Alles bleek piccobello in orde te zijn. Er was zelfs al weeënactiviteit (???). Ik had wel wat "krampjes" maar ik wijdde dat aan het feit dat ik nerveus was voor de volgende dag.
Toen de vroedvrouw weg was, hadden mijn man en ik nog heel wat plezier. Ik moest regelmatig naar het toilet en had nog steeds krampen. Ik zei het nog al lachend tegen man: "Seffens moeten ze mij helemaal niet inleiden en komt ons ventje nog spontaan..."
Nog steeds was het bij mij niet doorgedrongen dat het wel eens echt zo zou kunnen zijn.
Rond 23u ging mijn man naar huis. Hij werd rond 8 uur ’s ochtends terug verwacht. Tegen dan zou ik wel al weeën hebben, was ons gezegd.
Omdat ik mij heel eenzaam voelde (er lagen op die gang maar 2 dames en één ervan was ik, ... *spooky*) en ook een beetje angstig was voor wat mij te wachten stond, ben ik maar onmiddellijk gaan slapen. Nog steeds had ik de vervelende krampen... Om 2uur ’s nachts werd ik wakker... Er knapte iets en plotseling werd het heel warm daar tussen mijn benen... Oh oh, mijn water was gebroken... En nu??? Help!!
Dan maar op het belletje geduwd... De vroedvrouw kwam binnen en vroeg wat er loos was. "Mijn water is gebroken", zei ik. Ze heeft mij dan getoucheerd. Ik had al 3cm ontsluiting en was in volle arbeid... Hop, hop naar de verloskamer. Inleiden zou misschien wel eens voor een andere keer zijn...
Ondertussen mijn man opgebeld met de boodschap dat hij maar iets vroeger moest komen. Hij was helemaal versuft en kon eerst niet goed volgen. "Het is 3 uur ’s nachts, ik moet pas om 8 uur daar zijn..."
Op het moment dat ik zei dat mijn water gebroken was en ik al 3 cm ontsluiting had, was hij snel wakker. Hij zou immers papa worden en wel heel snel zo bleek...
De weeën vielen geweldig goed mee. Ik kon ze heel goed opvangen. Misschien een tip voor de dames die nog moeten bevallen: rondlopen! Ik heb tijdens mijn weeën bijna altijd rondgelopen of toch rechtgestaan. Ook heb ik 2 keer in het bad gezeten om de pijn even te verzachten. Blijkbaar had de zwaartekracht door het rondwandelen ook zijn werk gedaan want voor ik het wist, had ik 10 cm en persweeën.
De gynaecoloog werd erbij geroepen... Het was toen 6.30 in de ochtend. Hij keek op de klok en zei doodleuk: "Het is nu 6u35...om 6u45 moet hij eruit zijn."
Ik wist niet wat ik hoorde en was een beetje pissed-off. Hij ging mij eens komen vertellen wanneer mijn zoon geboren moest worden!! Omdat ik slecht tegen mijn verlies kan, heb ik de ziel uit mijn lijf geperst. De dokter zei dat hij er om 6u45 moest zijn... Wel, ik ging daar eens voor zorgen... En ja, hoor, onze Jesse werd geboren om 6u45! Dat had ik toch maar mooi klaargespeeld. Nu kan ik er wel om lachen maar op het moment dat de gynaecoloog zijn planning eens even ging doorgeven... Goh, ik kon hem toen wel een klap verkopen!
Om nog even terug te komen op de bevalling zelf... Die is dus reuzengoed meegevallen. Op 5 uurtjes was de klus geklaard en ik heb ook geen epidurale nodig gehad. Dat vond ik wel heel fijn want ik wou het liefst zonder verdoving bevallen en dat is mij gelukt... En dat voor een eerste... Zo wil ik er 10 kopen, hahaha... Grapje, hoor! Misschien, heel misschien nog eentje en dan een knoop erin!
Jesse is ondertussen een kerngezond ventje van om en bij de 6kg800 en 63cm. Hij lacht heel wat af maar hij kan tegelijkertijd ook heel erg kwaad worden. Vooral als het etenstijd is en het naar zijn zin te lang duurt eer hij zijn flesje krijgt... Temperament zit er in ieder geval in. Voor de rest is het een braaf manneke :o)
Ik ben jammer genoeg ook al terug aan het werk... Wat vliegt de tijd toch! Tja, ik moet jullie vast niet vertellen dat de eerste weken aan het werk verschrikkelijk waren. Het is net alsof ik Jesse aan zijn lot overliet als ik hem naar zijn grootouders bracht, en ik voelde mij dan ook een slechte moeder. Gelukkig gaat het nu al wat beter. Het moet wel... Tenzij we de lotto winnen, hahaha...
Zo, dat was mijn verhaal. Ik hoop dat ik de dames die nog moeten bevallen een hart onder de riem gestoken heb.
Een bevalling is een heel mooi moment in je leven. Probeer zoveel mogelijk de pijn te relativeren, je krijgt er iets prachtigs voor in de plaats.
Groetjes en misschien tot de volgende keer...
Katrien (november mama)
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: agnes op 30/06/2004 @ 19:51 
hoi katrien,
Heerlijk hoor, toch nog spontaan bevallen! zelf moest ik rond de uitgerekende datum drie keer voor onderzoekjes naar het ziekenhuis vanwege een hoge bloeddruk en dreiging van zwangerschapsvergiftiging. Uiteindelijk ben ik toch nog gewoon thuis bevallen 4 dagen na de uitgerekende datum. Mijn zoontje heet ook Jesse en is geboren op 21-11-2003. De lotto winnen lijkt me wel een goed idee, want ik vind het soms ook maar niets om m’n kleine mannetje aan anderen over te laten, ook al zijn het dan z’n grootouders. niet dat ik ze niet vertrouw hoor.......en ja, de tijd VLIEGT..voor je het weet lopen ze rond als kleine eigenwijze peutertjes.
Veel succes met je kleine ventje!
groetjes Agnes
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.