Samen bevallen, maar dan anders...
Door Miranda op 15/07/2004 - 19:33:
Mijn man heeft de longziekte COPD en verblijft regelmatig in het ziekenhuis voor een stootkuur Prednison, beademing en andere longmedicatie. Zo ook die bewuste zondagavond 2 november 2003. Ik was 38 weken zwanger en in de nacht van zondag op maandag gingen we met een ambulance naar het ziekenhuis toe. Mijn man werd weer opgenomen.
Aangezien we hem eigenlijk zo snel mogelijk op de been wilden hebben, zodat hij de bevalling kon meemaken indien deze zou gaan beginnen, kreeg hij een extra stootkuur medicijnen. Wat hij normaal in 12 dagen zou krijgen zouden ze hem nu in 6 dagen toedienen.
Ik had met de verloskundige afgesproken om maandagmiddag weer op controle te komen. Maar na een hele nacht in het ziekenhuis doorgebracht te hebben, heb ik haar opgebeld met de mededeling dat ik de fut er niet meer voor had. Direct ook afgesproken dat indien de bevalling zou beginnen, we naar hetzelfde ziekenhuis zouden gaan als waar mijn man lag.
De weken daarvoor had ik al de nodige oefenweeën gehad en toen ik in de nacht van woensdag 5 op donderdag 6 november wakker werd met 1 pijnlijke buik en wat bloedverlies, wist ik al genoeg. Mijn broertje logeerde als back-up bij mij zodat ik niet alleen thuis zou zijn.
Snel de verloskundige gebeld en mijn favoriete van de 5 bleek die nacht dienst te hebben. Haar naam is Francis en binnen 10 minuten was ze bij mij thuis. Ze constateerde 5 cm ontsluiting!
Ik snel naar mijn man in het ziekenhuis gebeld man om te zeggen dat het begonnen was en dat ik er aan zou komen. De verpleging op de longafdeling was al op de hoogte gebracht van het feit dat dit kon gebeuren en mijn man werd klaargestoomd om verscheept te worden van de longafdeling naar de kraamafdeling.
Omstreeks half 8 ‘s morgens kwamen mijn broertje en ik in het ziekenhuis aan. Eerst naar de verlosafdeling en na de controles en formulieren liepen we op ons gemak naar de longafdeling. Mijn man was hoogst verbaasd dat ik nog rondliep en dat ik hem zelf kwam ophalen. Dat ging ook vrij gemakkelijk want ik had nog geen enkele wee gehad! Met mijn man in de rolstoel gingen we op ons gemak naar de verlosafdeling.
Daar aangekomen was Francis ook gearriveerd en na toucheren bleek ik al op 6 cm ontsluiting te zitten. Francis besloot de vliezen te breken. Ondertussen ontdekte mijn man dat hij van de longafdeling een lege zuurstoffles had meegekregen en mijn broertje vertrok met hem om die om te gaan wisselen.
Aangezien ik tot dat moment nog steeds geen enkele wee heb gehad, besloot Francis om even een visitecontrole af te leggen bij een vrouw die in de buurt woont en de dag ervoor was bevallen. Verpleegkundige Maaike blijft bij mij. Achteraf krijg ik te horen dat mijn bevalling de eerste bevalling was, waar ze vanaf het begin bij zou assisteren!
Francis en de stagiaire zijn nog niet weg of ik krijg persdrang. Volgens Maaike kon dat nog niet omdat ik even daarvoor pas 6 cm ontsluiting had. Na wat gepanikeer en gegil van mijn kant besloot ze toch om Francis te bellen en die belooft direct terug te komen.
Na 4 persweeën weggepuft te hebben, zo goed en kwaad als dat kon, kwamen gelijktijdig Francis, de stagiaire, mijn broertje en mijn man terug. Toucheren vertelde ons dat het echte werk kon beginnen, ik had 10 cm ontsluiting!
Mijn broertje had in de gaten dat het nu wel heel erg intiem en bloederig kon worden en hij nam de benen, de gang op.
Klokslag half 12 mag ik gaan persen. De persweeën voelen aan als een oerdrift en eigenlijk neemt de automatische piloot het van me over. Tijdens de tweede perssessie krijg ik echter een kramp in mijn rechter bovenbeen/bil. Alleen komen de persweeën te snel achter elkaar om de kramp er uit te krijgen. Terwijl de persweeën heftiger worden, wordt de kramp dat echter ook en op die manier probeer ik dus te bevallen. Elke keer kwam er al een stukje hoofd zichtbaar naar buiten maar het leek niet verder te willen. Francis besluit dus om tijdens een wee te voelen of het niet ergens belemmerd wordt. En wat er toen met mij gebeurde, had ik dus nog nooit meegemaakt.
Ik dacht dat ik zou sterven van de pijn. Tijdens een perswee plus kramp was Francis mijn baarmoedermond aan het masseren en ik ging door de grond van de pijn. Ik had mijn rechtervoet in haar zij staan om kracht te kunnen zetten en ik heb haar op een gegeven moment gewaarschuwd dat ik niet voor mezelf in zou staan als ze nog langer zou blijven wroeten. Ik had haar, denk ik, finaal door die verloskamer heen geschopt.
Mijn man zat naast mij (nog steeds aan de zuurstof) en moest zichzelf ook inhouden. Op dat moment had ook hij namelijk de neiging om haar weg te duwen omdat hij ook zag dat ik bijna stierf van de pijn. De woede die ik toen voelde opkomen en de haat naar Francis toe, hadden echter ook een positieve kant. Ik begon in eens te persen als een gek alleen om maar haar vingers weg te krijgen en spontaan komt het hoofdje verder naar buiten.
Op een gegeven moment bleef het hoofdje staan tussen mijn bekken en toen had ik het gevoel of ik in brand stond. Bij de volgende perswee kwam het hoofdje er zo goed als helemaal uit op een klein stukje na. Ik voelde de wee afzwakken maar had eigenlijk geen zin om nu nog af te wachten op een volgende wee en gaf nog een klein zetje en daar was het hoofdje.
Van Francis kreeg ik nu instructies om te zuchten en niet meer te persen maar dat hoefde ook niet, want mijn wee was weg. Francis melde dat ik een klein stukje weer mocht persen om het lichaam geboren te laten worden maar ook dat was niet eens nodig, want daar kwam onze kleine meid al naar buiten geglibberd!
12.56 uur: Op mijn buik ligt onze dochter, 46 cm lang en 2555 gram zwaar. Een vreselijk mooi, gaaf kindje en ook heel erg schoon! Bijna nergens een spoortje bloed of huidsmeer te zien. 10 minuten later volgt de placenta zonder dat ik hoef te persen en een half uur later heeft onze meid een Apgarscore van 9/10 gekregen!
Francis controleert of ik niet ben uitgescheurd en op een minuscuul klein haarscheurtje na, is er geen schade. Ze doet het me niet aan om hier een hechting te zetten.
Omstreeks half 2 word ik de douche onder gedirigeerd. Ondertussen is onze meid in slaap gevallen en ligt ze in haar ledikantje.
Om 2 uur zijn we met ons gezinnetje compleet.
Inmiddels heb ik kunnen regelen dat ik nog 2 keer 24 uur mag blijven in een kraamsuite en dat mijn man bij ons op de kamer mag komen slapen. Mijn man pendelt heen en weer tussen longafdeling en kraamafdeling om zijn medicijnen te halen en verder bivakkeren we voornamelijk in onze suite. De borstvoeding komt snel op gang en ze drinkt fantastisch met een grote zuigkracht. Vrijdagmiddag krijgen we groen licht en we krijgen ook te horen dat mijn man zaterdag samen met ons naar huis toe mag!
De gegevens nog even op een rijtje:
Naam: Susanne Chantal
Geboortedatum: 6 november 2003
Geboortetijd: 12.56 uur
Gewicht: 2.555 gram
Lengte: 46 cm
Looks: donkere ogen en lange donkere haren.
Ze hadden het overigens nog nooit meegemaakt dat op de dag van ontslag de vader in een rolstoel met op schoot de Maxi-Cosi met het kind, voortgeduwd wordt door de kersverse moeder. Normaal gesproken gaan de moeders de afdeling af in een rolstoel.
De bevalling is iets waar ik met veel plezier op terug kan kijken: geen enkele ontsluitingswee, heftige persweeën, geen enkele nawee, twee dagen later liep ik al in de HEMA te shoppen en drie weken later zat ik al weer op mijn oude gewicht.
Op deze manier wil ik wel 10 keer bevallen!
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Anoniem op 15/07/2004 @ 19:56 
Hoi Miranda,
Heftig verhaal hoor! Lijkt me best heel zwaar om te bevallen terwijl je man ook in het ziekenhuis ligt. Vroeg met af of je nu nog steeds vervelende gevoelens hebt tenopzichte van je vk. Ik kan me herinneren dat mijn vk ook nogal zat te ’wroeten’ met haar vingers, het opvallende was dat het mij toen wel veel beter lukte om gericht te persen, hoewel het zeker geen pretje was. Ben trouwens 21 nov. 2003 bevallen van een zoontje. Jouw dochter moet dus ook al weer 8 maanden zijn. Ik hoop dat je er net zo van kunt genieten als ik!!! Het is echt een wonder.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.