Twee maal anders, maar even speciaal…
Door Jorgi op 04/02/2005 - 09:50:
Zwangerschap Emma:
Het is dinsdag 10 oktober 2000 en ik ben voor de eerste maal hoogzwanger. Ik ben uitgerekend op 17 februari en geniet in alle rust van mijn tweede dagje thuis. Er staat vrij weinig op mijn agenda: gaan wandelen met onze hond (zoals alle dagen) en nog een paar laatste adressen schrijven op de omslagen voor kaartjes die naar het buitenland moeten en toch niet zo dringend zijn.
12h15: het is tijd om iets te eten. Ik zit in de keuken en maak mij een boterhammetje met tonijnsla, wanneer ik plots een knak hoor, gevolgd door een hele vijver water…Ik heb het onmiddellijk door, mijn vliezen zijn gebroken. Ik ga naar boven en trek een droge broek aan. In mijn onwetendheid denk ik dat het bij deze éne plas gaat blijven… Niets is minder waar, bij elke stap “klutst” er opnieuw vocht uit… Een keukenhanddoek tussen mijn benen lijkt nog de beste oplossing.
Mijn gynaecoloog zei steeds dat we moesten binnenkomen als mijn vliezen gebroken waren, maar ik voel helemaal nog niets, helemaal geen weeën of zo. Ik besluit nog even te wachten voor ik Joris (mijn man) ga bellen. Het is momenteel middagpauze en ik heb geen zin om op zijn GSM te bellen terwijl hij aan het eten is. Ik vind het niet nodig dat onmiddellijk het hele bedrijf op de hoogte is dat mijn water gebroken is.
Ik schrijf de laatste adressen op de omslagen en bel mijn werk om te vragen hoeveel “postzegels” er op die buitenlandse kaartjes moet… Op de standaardvraag “hoe het gaat”, antwoord ik vaag: “Nou, goed…”
Ik ben niet van plan om hen te zeggen dat mijn water gebroken is…
13h15: de middagpauze is nu voorbij en ik bel Joris op kantoor op. Eerst gelooft hij het niet helemaal: “Moet hij echt naar huis komen, het is toch nog te vroeg?”
Ik voel nog steeds absoluut niets behalve dan de nattigheid tussen mijn benen.
13h30: Joris komt thuis en is duidelijk zenuwachtig. Bijna al lopend, zet hij mijn koffertje in de auto. “Kom we zijn weg …”
Ik zet hem even terug met zijn voeten op de grond en zeg dat hij eerst maar eens gemakkelijkere kleren aan moet gaan doen in de plaats van dat kostuum… Ik ben niet van plan om te bevallen naast een man in driedelig pak.
Ik voel nog steeds niets.
14h: we nemen onze intrek in onze kamer in het ziekenhuis. Omdat ik nog steeds geen enkele weeënactiviteit heb, wordt er gezegd dat ik een baxter met weeënopwekkers zal krijgen… De vroedvrouw suggereert om dan ineens ook maar een epidurale te nemen. Ik was eigenlijk niet van plan om een epidurale te nemen of toch niet onmiddellijk. Maar de vroedvrouw lijkt er van overtuigd dat het nodig gaat zijn, omdat ze uit ervaring weet dat “in gang gezette bevallingen” vaak lang duren en pijnlijker zijn… Oké, dan maar…
15h: de baxter wordt geprikt en de anesthesist wordt gewaarschuwd.
15h30: de baxter heeft zijn effect niet gemist. Voelde ik daarstraks niets, nu weet ik wel al goed wat een wee is…Joris vraagt heel lief of hij misschien eens zal “timen”. Ik snauw hem af… Er valt niets te timen, het lijkt één ongelooflijk lange wee…
16h: een dokteresje in opleiding komt me halen, de anesthesist is vrij…Of beter gezegd de operatiekamer is vrij. In het ziekenhuis waar ik beval worden epidurale verdovingen enkel en alleen in de operatiezaal gegeven, zonder echtgenoot. Ik word weggereden en Joris moet in de kamer blijven.
Eénmaal aan de operatiezaal moeten we wachten (waarom?). Het dokteresje in opleiding wil een aangenaam gesprekje met me beginnen. Ik excuseer me bij haar dat ik geen aangenaam gezelschap ben. Ik wil eigenlijk niet praten, heb te veel pijn, maar ze mag gerust later in de week eens met mij komen kletsen als ze dat wil...
Naar mijn gevoel moet ik uren wachten voor ze aanstalten maken om die epidurale te prikken. Ik vervloek (in stilte) het hele systeem dat ik hier beneden alleen in een gang pijn lig te hebben terwijl Joris boven op de kamer op mij zit te wachten en dat dit zo ongelooflijk lang duurt. Dit moet toch vlotter kunnen?
17h30: eindelijk wordt ik terug naar boven gereden! Dit “epiduraal uitstapje” van mij met de assistente heeft anderhalf uur geduurd en Joris is ondertussen goed ongerust.
Het toppunt is dat er van de beloofde “pijnverlichting” helemaal niets te merken is… Er is helemaal niets verdoofd. Ik kan mijn benen bewegen en voel elke wee (voor zover je van weeën kan spreken, het is gewoon één langgerekte pijn zonder begin of einde).
17h45: ik merk tegen de vroedvrouw op dat ik een ongelooflijke druk heb in mijn rug… Ze vertrouwt het niet helemaal en toucheert me… Ik blijk (tegen ieders verwachtingen in) bijna volledige ontsluiting te hebben.
18h: alles wordt in gereedheid gebracht. De gynaecoloog wordt opgepiept en we verhuizen naar de verloskamer.
18h15: de persweeën zijn nu goed op gang. De gynaecoloog komt binnen en ik mag stilaan meepersen. Ondanks de prenatale oefeningen, krijg ik al vrij snel kramp in mijn benen… “Geen probleem”, zegt de gyn: “Leg ze dan maar gewoon neer op mijn schouders…”
En zo gebeurt het ook.
Een paar weeën (nog steeds met mijn benen op de gyn zijn schouders) verder, om 18h 47 om precies te zijn, wordt ze geboren… Onze lang verwachte dochter, EMMA.
Papa knipt de navelstreng door, gaat mee als ze gewogen wordt (3025 gram, 49 cm) en laat haar de hele avond niet meer los.
20h: oma & opa, tante Karen en tante Sigrid komen nog snel op bezoek. We zijn apetrots op onze dochter en de voorspoedige bevalling.
21h: ik voel mij kiplekker. De verpleegsters willen me wat komen opfrissen, maar ik voel me goed en heb meer zin in een goede douche… En onder het wakende oog van Joris, ga ik in de douche.
22h30: de nacht begint. Tijd om te gaan slapen… Maar ik doe geen oog dicht want steeds weer moet ik kijken naar dat kleine wonder dat daar naast me ligt.
Met weemoed kijk ik terug op deze bevalling, van de eerste wee tot het einde, nog geen 4 uurtjes (tot ieders verbazing, zelfs de gynaecoloog was ervan overtuigd dat het nachtwerk ging worden)… Natuurlijk doet het pijn, zonder werkende epidurale, maar dat was ik na 5 minuutjes met mijn dochter terug vergeten.
Het enige waar ik spijt van heb, is die “epidurale toestand”. Uiteindelijk werkte ze niet en heb ik bijna anderhalf uur met mijn bed ergens beneden in een gang gestaan, zonder Joris… Dat vind ik jammer…Volgende keer hoeft dat voor mij echt niet meer…
Zwangerschap Thomas:
Januari 2003: ik ben zwanger en uitgerekend voor 13 februari, een jongetje deze keer.
We zitten met een “probleem”. Papa Joris moet de laatste week van januari naar het buitenland en nog niet eens naar een Europees land, maar naar Costa Rica, bijna een hele dag vliegen… Hij heeft weinig keuze, hij wordt ginder verwacht. Maar echt blij ben ik er niet mee… Gelukkig wisten we het wel al enige tijd en we konden ons dus “emotioneel” voorbereiden.
Donderdag 23 januari: een laatste controle bij de gynaecoloog. Mijn toestand blijft onveranderd. Ik heb 1,5 cm opening maar daar loop ik al een paar weken mee rond… Hij gokt dat ons zoontje nog wel een weekje zal blijven zitten en geeft zo het startsein aan papa Joris om te vertrekken op 26 januari.
We nemen een risico maar soms heb je weinig keuze… Mijn zussen hopen voor mij dat de baby op papa zal wachten. Voor zichzelf hopen ze waarschijnlijk dat hij geboren wordt, want dan mogen zij bij de bevalling bij zijn.
Vrijdag 31 januari: de week zonder Joris is voorbij gevlogen. Emma houdt me dan ook goed bezig. Ik voel me goed en morgenmiddag komt Joris weer naar huis.
We hebben het gehaald!
Vrijdagnacht 31 januari: het is niet waar, hé! Ik ben wakker en heb regelmatig harde buiken… Niets aan te doen. Papa Joris zit ondertussen op het vliegtuig en ik kan hem toch niet meer bereiken. Ik kan enkel afwachten en hopen dat hij op tijd thuis is als de weeën doorzetten….
Ergens sukkel ik toch terug in slaap. Ik word wakker en heb geen harde buiken meer… Gelukkig maar, het was vals alarm!
Zaterdag 1 februari: papa Joris komt thuis. Kleine Thomas mag nu definitief komen.
Maandagavond 3 februari 2003
21h: ik ben aan het strijken, Joris is gaan tennissen en Emma ligt al een half uurtje in bed. Ik voel wat vocht sijpelen. Zou de kleine in mijn blaas gestampt hebben? Ik ga naar de WC. Niets te zien dus ik ga terug zitten.
Na een paar minuutjes weer hetzelfde… Dit moet vruchtwater zijn…
Ik bel naar materniteit: “Moet ik voor zo’n klein beetje gesijpel ook binnen komen?”
“Ja”, is het antwoord…
Ik bel papa Joris - onder het douchen -, dat hij na het douchen maar zonder pintje naar huis moet komen. Het is weer begonnen met “gebroken vliezen” zonder ook maar enige weeënactiviteit.
Ik bel mijn ouders met de vraag of zij onze slapende Emma willen komen ophalen. Geen probleem, ze komen zo dadelijk (dank u mama & papa).
21h30: oma & opa en Joris rijden zo goed als samen de oprit op. Emma gaat al slapend met oma & opa mee. Wij pakken het koffertje en stappen in de auto naar het ziekenhuis. Ik voel nog altijd niets.
22h15: we komen in het ziekenhuis aan en krijgen een kamer toegewezen… Ik voel nog steeds niets en ben er van overtuigd dat ik weer een baxter zal krijgen… “Neen, hoor…”, zegt de vroedvrouw: “Laat alles maar stilletjes uit zijn eigen op gang komen, probeer maar wat te slapen en als er morgenvroeg nog geen activiteit is, dan zullen we wel zien…”
Papa Joris mag kiezen: in het ziekenhuis blijven (en op de zetel liggen) of naar huis gaan en proberen nog een paar uurtjes te slapen zodat hij klaar was voor het grote werk morgen…
De vroedvrouw trekt de deur achter haar dicht met de boodschap: “Tot morgen.”
23h30: ik voel nog steeds niets. We besluiten dan maar dat Joris naar huis gaat (zover wonen we nu ook weer niet van het ziekenhuis) en dat ik ook zal proberen om wat te slapen.
0h15: ik kan de slaap niet vatten. Het geroezemoes van de materniteit dringt tot me door, naast mij is er duidelijk iemand in “arbeid”. Ik hoor iedere kreun.
Het plaatje wordt me wel duidelijk: kom je ‘s middags met gebroken vliezen binnen dan krijg je een baxter om het boeltje op gang te brengen - kwestie dat meneer de gynaecoloog geen nachtwerk moet verrichten-. Kom je ‘s nacht met gebroken vliezen binnen, dan krijgt de natuur vrij spel en is er alle tijd om te wachten, weer een kwestie van de gynaecoloog niet uit zijn bed te moeten halen (wordt me nadien ook wel bevestigd door de vroedvrouw).
0h30: het komende uur voel ik iets. Af en toe een steek, maar eigenlijk niets dat op een spoedige bevalling wijst.
1h30: voelde ik het afgelopen uur zo goed als niets, van de ene op het andere moment zit ik er nu middenin… Eén lange, ongelooflijke pijn waar geen pauze in te bespeuren valt… Ik wil me niet aanstellen of belachelijk maken. De vroedvrouw zei dat het pas voor morgen zou zijn dus ik besluit niet op het belletje te duwen. Bovendien komt er steeds meer lawaai uit de kamer naast mij en ik wil ik de vroedvrouw, die duidelijk druk bezig is, niet storen.
Ik kreun in stilte (?) en alleen verder. Ik ga tot in de badkamer, blijf daar minuten lang op de WC zitten / hangen. Daarna ga ik met mijn rug tegen de hete chauffage hangen, om zo de pijn wat te verzachten.
2h30: dit is niet meer normaal. Een bevalling bezig of niet, die vroedvrouw moet nu maar eens komen kijken… Ik bel…
De vroedvrouw komt binnen en verschiet… Amai, dat is hier precies goed bezig. Ze toucheert: 4-5 centimeter… “Ik zou de papa maar bellen, dit gaat niet lang meer duren.”
2h40: ik bel Joris uit bed… “Sorry, liefje, maar je moet terug komen, het zal niet lang meer duren.”
3h: Joris komt binnen, op de voet gevolgd door de vroedvrouw, … Nogmaals voelen en een dikke 9 centimeter…Papa Joris is maar net op tijd. De gynaecoloog moet dringend gebeld worden!
3h10: we zijn in de verloskamer. De vroedvrouw vraagt me nog even niet mee te persen ( en duwt het hoofdje lichtjes terug om niet in te scheuren), want van de gynaecoloog is er nog geen spoor… Ik roep dat ik dat nu wel even niet kan, maar doe toch mijn uiterste best… Joris moet me aan mijn ademhaling doen denken, want ik zou het vergeten…
De gynaecoloog komt binnen, handschoenen aan (voor een schort geen tijd), een knip, één perswee en…
3h25: een klein, wenend, bloederig mannetje wordt op mijn buik gelegd, onzen THOMAS: 2920 gram, 49 cm. Papa knipt de navelstreng door.
Ons gezin is compleet, we zijn met z’n vieren…
3h40: babysittende/slapende oma & opa worden gebeld: Emma’s broertje is geboren en alles dik in orde.
We worden naar de kamer gebracht en genieten van dit tweede wonder.
Deze tweede bevalling was echt wel een “Speedy Gonzales’… Van het begin van de eerste wee (die wel nooit meer gestopt is) tot de eigenlijke bevalling: nog geen twee uur… Ik ben eerlijk gezegd best wel trots op mezelf: zonder epidurale, bijna zonder papa Joris en bijna zonder gynaecoloog… Maar die fierheid is natuurlijk wel onterecht, ik heb gewoon geluk gehad.
Ik ben gelukkig. Gelukkig met mijn 2 supergezonde kinderen (ondertussen bijna 4 en anderhalf jaar) en gelukkig met mijn 2 prachtige bevallingen, waar ik geld voor zou geven moest ik die nog eens (in slow motion) kunnen overdoen…Oké, het doet pijn, heel veel pijn, maar die oerkracht die dan boven komt bij de bevalling en dat overweldigende gevoel van geluk éénmaal het kleintje op je buik gelegd wordt… Dat zou je toch zo weer opnieuw willen beleven?
Dit verhaal schreef ik voor mijn 2 kinderen, zodat ze het later kunnen lezen wanneer ze willen (dat ze elk detail kennen, hoewel ik me niet kan inbeelden dat ik de details zou vergeten), dat ze weten dat ze zo welkom waren en dat ik ze voor geen goud zou willen missen…
Mama van Emma & Thomas
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Jorgi op 04/02/2005 @ 11:49 
Net op Thomas’ tweede verjaardag, wordt dit bericht on-line gezet. Danku 9maand voor dit kadootje...
Jorgi
zijn het de zwangerschapshormonen of het moedergevoel dat mij hier nu weemoedig maakt en dikke tranen over mijn wangen laat rollen?
Fijn geschreven en zo herkenbaar
Kus, Elke
Door: Nikki (profiel) op 04/02/2005 @ 14:35
Mooi! en herkenbaar...
Toen ik zo’n 3 maand geleden ging bevallen van m’n vijfde kindje troffen we bij de opname op de materniteit een vroedvrouw die me liever terug naar huis zou gestuurd hebben; ik had nog maar één cm ontsluiting en volgens haar nauwelijks weeënactiviteit. Ik vertelde haar dat de weeën altijd stilvielen tijdens de rit naar het ZH, maar dat geloofde ze niet. Gelukkig kwam juist de dagdienst toe en mocht ik blijven - nauwelijks 2,5 uur later werd onze Rune geboren en de gynaecoloog was ook maar juist op tijd. Nadat ze mij was komen onderzoeken (6cm) en m’n vliezen had gebroken, vertrok ze naar haar spreekuur - ze was juist in de lift gestapt toen de vroedvrouw haar terugbelde om te zeggen dat het hoofdje ’stond’. Ik kijk met plezier terug op deze snelle bevalling (de vorige keren was het wel anders!) en ik heb er ook niets van afgezien, was niet eens moe...
Veel geluk met je kindjes!
Veronique
Door: Ingvild (profiel) op 06/02/2005 @ 17:56
Leuk verhaal
Ik wou dat ik ook zo was bevallen. Net als bij jou waren mijn vliezen gebroken zonder enige weeën. Maar 12 uur later met baxter had ik nog steeds geen weeën. De gyn heeft dan na 18 uurtjes beslist om een keizersnede uit te voeren. Ik was zo graag natuurlijk bevallen. Maar ja onze lieve dochter is er en het belangrijkste is dat ze gezond is!!!!! En ik heb niets van pijn gehad, dus dat is eigenlijk ook mooi meegenomen.
Groetjes,
Ingvild
Door: Mama van 3 op 09/02/2005 @ 16:40
Ik heb 3 redelijk snelle bevallingen achter de rug maar vind het verder wel goed zo.Het mooiste moment is als je je kindje voor het eerst ziet, wat er dan door je heengaat! Ongelooflijk!
Maar bij de derde waren de weeën niet krachtig genoeg en heeft het 5 uur geduurd...
Een paar maanden na deze bevalling koos mijn man voor vasectomie.Het is nu definitief; voor ons geen babietjes meer.Hoe geweldig ook allemaal, jammergenoeg komt ook de zorg geheel op ons tweën neer, aangezien de betrokkenheid van de famillie echt minimaal is, van mijn man zijn famillie is helemaal geen contact...maar dat komt omdat ik niet duur en sjiek kan doen als de rest daar, ik ben maar een gewone full time moeder, en tja, dan hebben jij en je kinderen volgens sommigen geen recht van bestaan.
Door: Anoniem op 14/07/2005 @ 13:35
heb 4 bevallingen achter de rug 1=1992 na bloedverlies en 4.15 min later kwam mijn engeltje ter wereld pijn heb ik niet gehad..
in 1992 hebben ze mijn zoon gehaald met 38 weken zwangerschap het had alles bij mekaar 8.30 min geduurt hij was gehaald met gel. hij was 38 cm gr en woog 2680gr. had de laatste 5 weken plat gelegen in het ziekenhuis omdat ze dachten dat hij niet groeide..
is geboren met schederlomtrek van 30 cm..alles goed.
in 1996 hebben ze mijn dochter gehaald was toen 39 weken zwanger met 3 cm ontsluiting vliezen gebroken en 3.55 min later had ik haar..geen knip en niet ingescheurd wel heftige rugweeén gehad.ze woog 3790 gr en was 51 cm groot schedelomtrek 35 cm..
in 2005 ben ik beavllen van mijn kleine meid haar hebben ze gehaald met 38 weken,ik had 3 cm ontsluiting en mijn vliezen werden gebroken en 3.24 min later was ze er.-- ze woog 3520 gr en was 53 cm groot en een schedelomvang van 37 cm..van haar had ik 2 hechtingen in mijn schaamlip daar ik doorduwde en haar hoofdje wat groot was..
karolien.
Door: Anoniem op 11/08/2005 @ 21:40
Het kan ook anders: bij mij zijn de vliezen gebroken en er was geen enkele weeenactiviteit. Pas 72(!) uur later is mijn zoon geboren.... Tijdens de laatste uren kreeg ik koorts, waarna mijn zoon na de bevalling meteen werd meegenomen naar de kinderafdeling voor anti-biotica. Daar lag ik: 3 dagen durende bevalling en geen kindje om naar te kijken. Gelukkig mochten we allebei na drie dagen naar huis!
Door: kathy op 31/10/2005 @ 18:55
ik heb 80 uur met weeen gezeten voordat men dochertje geboren werd maar zoveelste liever zie ik ze
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.