allemaal zever

Ben inmiddels 4 weken en 3 dagen geleden bevallen via een ongeplande keizersnee en als ik jullie verhalen lees komen alle emoties weer los van de bevalling.
Om 17.00 uur zondags werd ik gestriped omdat ik inmiddels een week en 4 dagen overtijd was. Ik moest toen gaan wandelen om de weeën op gang te brengen. Dat ging allemaal goed. Weeën kwamen en waren goed te doen. Heb van 23.00-01.30 uur nog geslapen, daarna kwam de boel echt goed op gang en werden de weeën steeds heftiger. Rond 8 uur kwam de verlos, toen had ik 4 cm ontsluiting. Ze heeft toen mijn vliezen gebroken en zou rond 12.00 uur terug komen. Toen ze terug kwam bleek ik alleen niets te zijn opgeschoten, maar had ik wel hele goede (lees pijnlijke) weeën. Ik had toen de keus om het nog 2 uur aan te zien of om meteen naar het ziekenhuis te gaan en daar een prikje (morfine) tegen de heftigste pijn te Krijgen (dit is in NL en krijgen daar geen ruggenprik of iets om de weeën te verzachten). Wij naar het ziekenhuis, een ander ziekenhuis dan gepland en hadden door gebrek aan weten waar we moesten zijn verkeerd geparkeerd, waardoor ik een heel eind moest lopen met mijn hevige ontsluitingsweeën. Daar aangekomen, werd ik eerst aan de cyg gelegd om te kijken of alles wel goed ging voor ik de prik zou krijgen. Toen ik eindelijk de prik kreeg had ik niet het idee dat het ook maar iets deed, in de 2 uur die volgde gingen mijn ontsluitingsweeën over in persweeën. Na die 2 uur had ik niet meer dan 5 cm en wel volop persweeën. Toen hebben ze me nog aan het infuus gelegd om de ontsluiting verder te krijgen, maar het mocht allemaal niet baten. Ze hebben zelfs nog geprobeerd terwijl ik moest persen de baarmoederwand voorbij het hoofdje te duwen, maar dat sprong terug als een elastiekje. In de tussentijd hebben ze het de gyne overlegd en ik had toen al tegen mijn man gezegd dat ik hoopte dat ze een keizersnee zou krijgen, want ik kon niet meer. Ik had hevige persweeën, maar die moest ik wegpuffen, wat niet te doen is. Mijn man hielp me daar enorm bij, waardoor ik het redelijk kon. Maar ik voelde het hoofde drukken om eruit te willen.
Toen om 17.00 uur (na 24 uur weeën) werd er besloten dat ik een keizersnee zou krijgen. Toen ging alles heel erg snel. De ruggenprik was zo'n opluchting, meteen daarna kreeg ik een wee en die ebde meteen weg. Ondertussen werd ik geprepareerd en mijn man aangekleed voor ok en om 17.31 uur was Janneke geboren. Ze is toen meteen met mijn man en de kinderarts mee gegaan om schoongemaakt te worden etc. Mijn man kwam me toen vertellen dat ze zwart haar had (dta dacht ik nl toen ze nog in mijn buik zat) en even later werd ze heel even onder mijn neus gehouden.
Ik was heel bang dat ik negatieve gevoelens zou hebben of depressief zou worden. Gelukkig was dat niet zo. Ik ben erg ge;ukkig met mijn kleine meid. Wel is de bevalling me erg zwaar gevallen. De dagen erna waren heel zwaar. Ik wilde erg graag borstvoeding geven en in het ziekenhuis hebben ze er dan ook meteen aangelegd. Ondanks dat ze je wel elke keer helepen met aanleggen is er verder weinig begeleiding, wat resulteerde in enorme tepelkloven. Ik heb het ruim een week volghouden , maar ben toen kompleet ingestort. Ik zag zo op tegen elke voeding dat ik zwaar gestressd werd en Janneke natuurlijk ook. Het aanleggen ging alleen goen met de kraam en als ik het alleen moest doen, ging het allemaal erg moeizaam. Uiteindelijk heb ik toen eerst afgekolfd en dat gegeven, maar dan was ik 's nachts per voeding een uur aan het kolven om de heoveelheid te krijgen die ze nodig had. Ik was gebroken en heb toen besloten om maar over te gaan op de fles.
Toen is heel snel de rust terug gekeerd in huis en Janneke is helemaal gelukkig en ik ook. Wel heb ik best last van een schuldgevoel. Ik wist van te voren dat het wel eens niet kon lukken, maar nu mijn tepels geheeld zijn en ik de herinnering van de pijn die ik had een beetje kwijt ben, bekruipt me af en toe het gevoel of ik wel echt alles heb geprobeerd. Mijn verstand zegt dat het de juiste beslissing is geweest en ergens mijn gevoel ook wel omdat ik nu echt van mijn meisje kan genieten. Maar toch, op dit moment kan ik mijn borsten niet zo waarderen, klinkt misschien gek, maar zo voelt het wel. Als ik onder de douch sta en ik ernaar kijk, heb ik niet echt positieve gevoelens erbij zeg maar.
Het herstel van de keizersnee vond ik eigenlijk voornamelijk heel zwaar omdat je niets kunt en wel graag je meisje vilt verzorgen. De eerste week toen ik thuis was, voelde ik me ook erg onzeker en durfde ik niet alleen thuis te zijn. Pas nadat ik haar eindelijk zelf een aantal keren had kunnen verzorgen onder toezicht van de kraam, kreeg ik het gevoel dat ik het wel alleen zou kunnen en voelde ik me wat zekerder.
Maar ik heb behoorlijk wat tramen gelaten en dat doe ik nog steeds wel. Ben wel van mening dat ze daar wel wat meer aandacht aan mogen besteden voor bevalt. Je hoort wel eens van de babybleus, maar die kan behoorlijk heftig zijn en daar was ik niet zo op voorbereid. Het zal ook wel te maken hebben met de heftigheid van je bevalling, maar dat hoeft niet altijd. Gelukkig heb ik geen depresie gekregen, maar ik heb het behoorlijk moeilijk mee gehad.
Inmiddels gaat het erg goed wat dat betreft, we hebben een druk schema waar ze op zit en zijn bezig de ene nachtvoeding die ze krijgt af te bouwen.
Oh tip voor als je een goed ritme voor je kleintje wilt en wilt dat ze 's nacht snel doorslapen, ook voor moeders die borstvoeding geven. Lees dan het boek 'de tevreden baby'van Gina Ford, dat werkt zo goed! Ook de kinderarts is er enthousiast over en een vriendin van mij heeft een wat oudere baby en die zweert erbij.

Ik wens iedereen een warm hart en hoop dat je snel kan genieten van je kleine wondertje, wat je keizersnee of niet toch maar even zelf op de wereld hebt gebracht.

liefs,
Miriam

Hallo allemaal,

Ik heb na een zware zwangerschap waarbij mijn bloeddruk steeds te hoog was en steeds op het punt van opname ook nog een verschrikkelijke bevalling meegemaakt. Ik ben wel goed in de gaten gehouden door de verloskundigepraktijk en bij enige twijfel werd ik doorgestuurd naar het ziekenhuis. Zo ging het vanaf de 36 ste week tot dat Esmée met 40 weken en 2 dagen geboren werd. Iedere keer kon ik weer mijn tasje ophalen en meenemen naar het ziekenhuis, weer bloedonderzoeken, urineonderzoek ctg etc. Maar iedere keer zodra ik in het ziekenhuis was, was alles weer super. De verloskundige kwamen vanaf de 35ste week twee tot drie keer per week bloeddruk en urine onderzoeken en dan kreeg ik weer te horen doe het rustiger aan. Ik deed alniets maar toch probeer je dan nog minder dingen te doen.

In de nacht van zondag op maandag oftwel 26 op 27 maart 2006 werd ik om 4.00 wakker met gigantische krampen in mijn buik. Ik dacht hé het gaat beginnen. De weeen kwamen om de 5 minuten en hielden 1 minuut aan. Slapen dat lukte niet meer. De verloskundige kwam langs had 1 cm ontsluiting en die verwachte aangezien de weeen sterk genoeg waren dat ik aan het einde van de dag wel bevallen zou kunnen zijn, of dat er in ieder geval actie zou komen.

Maar nee de weeen bleven tot woensdag 29 maart om de 5 of 4,5 minuut hangen. Ik belde de verloskundige huilend op, want ik had vanaf zondagnacht 4.00 bijna niet meer geslapen. Ik had continue pijn in mijn rug en benen en kon eigenlijk alleen nog maar op mijn knieen zitten. De verloskundige zei ik kom pas als de weeen om de 4 minuten komen. Ik hing huilend op toen heeft mijn man gebeld en jahoor ze kwam. Ik had toen nog steeds 1 cm ontsluitng en dit kon nog wel een paar dagen duren. Mijn man zei dit kan niet zodra zij moet bevallen kan ze niet meer want ze heeft al meer dan 60 uur weeen om de 4 a 5 minuten.

Toen keek de verloskundige in het boek ze zei als je in het ziekenhuis zou bevallen krijg je een ruggeprik want ze zag dat de rugweeen erg hevig waren. Maar ik zou thuis bevallen. Dus met advies schoot ik niets op.

Om 23.00 uur kwam een andere verloskundige met een stagiare toen had ik 5 cm ontsluiting. Ik kon niet op of om. Ik ben onder de douche gaan staan en op de wc gaan zitten om 1.00 kwam de stagiare ik had ondertussen al persweeen van 4 minuten met een halve minuut om te ontspannen. De stagiare zei goed zo we moeten even op de verloskundige wachten. Wachten nee het moet eruit. Om 1.15 had ik lang en breed volledige ontsluitng maar het vruchtwater was nog niet gebroken. De verloskundige brak de vliezen en ik mocht eindelijk beginnen. Na een paar persweeen moest ik op mij zij liggen want de harstlag van Esmée werd langzamer. Geen lekkere houding. Op een gegeven moment na een 15 tal minuten zagen ze het hoofdje nog even en dan ligt de kleine op de buik. Maar nee ze bleef op een of ander randje hangen en dan ging t hoofdje iets verder en dan zakte het weer terug en heb 1,5 uur thuis geperst ik was kapot en toen moest ik in sneltreinvaart naar het ziekenhuis. Ik mocht niet meer persen moest het ophouden en wachten op de ambulance. Mijn man had zoiets van nee hoor ik rijd zelf wel. Om 2.00 uur naar het ziekenhuis. Natuurlijk zit verloskunde op 4 hoog! Op de verloskundekamer stond alles al gereed 2 verloskundigen, gynaecoloog, kinderarts en een assistent plus mijn eigen verloskundige en stagiare. Ik zei dat ik moest persen toen zei de gynaecologg wat let je. Toen zei ik, ik mocht niet meer persen. Hij zei daar op o jawel hoor maar het komt er toch niet uit zichzelf eruit. Leuk om te horen op dat moment. Uiteindelijk lag ik goed en wel toen werd er een kiwivaccuum op het hoofdje aangebracht. De gynaecoloog had geen witte jas aan had zijn mobieltje in zijn ene hand en zei als je een wee hebt dan geef ik een rukje. Oké. Maar puntje bij paaltje zakte de weeen af en toen trok hij met alle geweld aan die pomp om die kleine eruit te krijgen. Ik schreeuwde moord en brand maar ik mocht mij niet aanstellen. Dit deed ie nog twee keer maar zonder resultaat toen begon hij op mijn buik te duwen en ik moest nog steeds zelf mijn benen in de lucht houden had geen kracht meer in mijn lichaam. Gelukkig kreeg ik een wee en een mega knip en daar lag ze op mijn buik. Ik trilde over mijn hele lijf, mijn armen sliepen. Maar ja we hadden een pracht kind. Mijn eigen verloskundige vroeg om een prik om de placenta los te krijgen, maar dat vond de gynaecoloog ovrbodig, toen hij de kamer uit was gaf de verloskundige uit het ziekenhuis mij alsnog de prik en de placenta was err binnen een aantal minuten. Toen kwam de gynaecoloog terug en die zei hé is die placenta eral. Toen zag ie de prik liggen en hij antwoordde met had ze dat niet zelf gekund. Uitwindelijk zijn mijn eigen verloskundige nee wat ze kon niet meer. Achteraf blijkt dat ze al contact met het ziekenhuis hadden gehad omdat ze problemen zagen dat ik het zelf niet zou redden. Maar diezelfde gynaecoloog had gezegd laat haar eerst maar de maximale tijd volmaken, want het is druk op de afdeling.

Ik moest natuurlijk gehecht worden nu 4 maanden later is de wond nog steeds niet goed geheeld heb een ziekenhuis bacterie meegkregen. Ik mocht niet douchen misschien omdat ik te slap was, weet ik niet meer zo goed. Een maal op de afdeling was er lieve kraamhulp en die heeft mij lekker onder de douche gezet. Ik probeerde in beweging te blijven. Achteraf lagen alle kraamvrouwen in hun eentje op een tweepersoonskamer. Heerlijk en diezelfde nacht waren er maar vier baby's geboren, dus zo druk was het niet.

Diezelfde dag ontdekte de kinderarts dat Esmée door de bevalling haar sleutelbeentje had gebroken en een hartruisje had. Natuurlijk door de vaccuumpomp een hersenschudding. Ik moest minimaal tot vrijdag blijven. Esmée lag er zoet bij en ik kon steeds minder, op een gegeven moment verloor ik gigantisch veel bloed dat ik flauwviel. Heb niet gemerkt dat ze het bed en al verschoont hebben. Zaterdag mocht ik naar huis was helemaal blij omdat ik het mij natuurlijk al zoiezo anders had voorgesteld. Niet de bevalling opzich maar wel lekker thuis. Ik zag nu 's avonds de trotse papa weggaan en dan lag ik in tranen.

Bij de na controle bleek dat ze ook nog een stuk van de knip zijn vergeten te hechten. Ik had dit ook al aan de kraamverzorgster gevraagd, maar die kon het in de kraamdagen niet goed beoordelen omdat het op die plek pimpelpaars en dik was dit zakte pas na een week of drie weg. Ik heb op dit moment zoiets laat maar even. Ga nu eerst lekker genieten en alles een plaatsje geven.

Met Esmée was alles zo weer oké, het hartruisje oftwel gaatje in haar hartklep was na een aantal dagen zelf gesloten. Gelukkig maar. Verder wil ik iedereen sterkte wensen en natuurlijk lekker genieten van onze kleintjes.

Groetjes Nancy

Nu vier maanden later hebben we echt een dijk van een meid erg zoet, maar ik merkte de afgelopen 2 weken dat de bevalling verschijnende malen door mij hoofd ging.Verwerking? Ik had het al een keer opgeschreven, nu dus nog maar een keer.

Ik heb ook echt een trauma overgehouden aan mijn bevalling.
Ik heb zoiezo al een miskraam gahd voor deze zwangerschap,en hen een icsi behandeling moeten ondergaan om zwanger te raken.
Mijn zwangerschap ging ook heel goed alleen was ik super onzeker.
Met 30 weken ging ik vocht vast houden,ik zag het wel,maar was me niet bewust dat ik een michelinpoppetje aan het worden was.
Met 38 weken moest ik naar de vk en die zag mijn vocht en ik moest mijn eiwitten laten testen,er bleken te veel eiwitten in mijn urine te zitten en mijn bloeddruk was veel te hoog.
Ik ben doorgestuurd naar het zkh,en kreeg de diagnose zwangerschapvergiftiging.
Gelukkig begon de bevalling een paar dagen later.
Ben ook 32 uur bezig geweest waarvan 6 uur persen.
Ik kreeg al heel snel weeenopwekkers omdat de onsluiting niet echt snel ging,toen een weeen storm met heeeel veel pijn,waarvoor ik dus eeen ruggenprik kreeg.
Uiteindelijk na 32 uur en zuurstof bij de baby gemeten te hebben kreeg ik ook een spoedkeizersnee omdat het gewoon echt niet meer goed met me ging en de baby het ook benauwd kreeg.
Bij mij is de baby ook meteen weggebracht en zag ik haar maar 2 sec,ik heb de eerste paar dagen ook echt geen gevoel gehad van dit is mij kindje,ze lag langs me in het zkh maar het deed me niets.
Na een paar weken kreeg ik paas echt het besef van dit is mijn wondertje.

Hoi allemaal.

Ik lees hier nu al die verhalen en het komt erg bekent voor.
Ik ben 18 februari bevallen van onze zoon Dehjay.
Mijn zwangerschap verliep goed, maar de bevalling was een groot drama.
Ik begon vrijdagnacht met pijn in mijn buik en heb daar slecht van kunnen slapen. De volgende ochtend om 10 uur kreeg ik iedere keer weeen maar die waren heel onregelmatig. Vanaf vijf uur s'middags kwamen ze steeds vaker en vanaf 11 uur sávonds om de 3 a 5 minuten. Om 3 uur s'nachts heeft mijn vriend Gerben de verloskundige gebeld en die is gekomen. Heeft gevoeld en ik had nog geen ontsluiting maar het was wel bezig zei ze. Vol goede moed weer verder en zondagochtend om 8 uur was ze erweer en toen had ik 1 a 2 cm ontsluiting. Toen zakte me de moed al een beetje in de schoenen. Om half 10 had ik zo'n pijn dat gerben weer heeft gebeld en ze voelde weer en ik had hooguit 2 a 3 cm. Ze heeft on doorgestuurd naar het ziekenhuis waar ik een ruggeprik zou krijgen.Daar aangekomen werd ik aan de monitor gelegd zodat ze mijn weeen en de hartslag van ons kindje in de gaten konden houden. De ruggeprik werd mij om 1 uur gegeven en toen hebben ze daarna de vliezen gebroken. Ik moest een poosje gaan slapen zei de gynecoloog en Gerben stuurden ze weg. Gerben ging weg en ik heb een half uurtje geslapen en toen kwamen de weeen weer terug en veel heftiger.De ruggeprik hielp ook niet meer. Daar lag ik dan alleen. Ze hadden niet verteld waar de bel was en er kwam ook maar nooit geen zuster kijken die 3 kwartier leken wel uren. Uiteindelijk kwam er een andere zuster, want ze hadden net overdracht gehad en die heeft Gerben gebeld. De hele tijd had ik volop weeen en ik was al helemaal kapot! Toen hebben ze een hartslagmeter op het hoofdje van ons kindje geplaatst en dat lukte pas de 3e keer. Uiteindelijk mocht ik om half 6 persen en ik lag in de beugels, want ik had zelf de kracht niet meer om mijn benen op te tillen. Dat heb ik een half uur gedaan en het wou niet verder. Ze zagen het hoofdje wel iets. Toen hebben ze een knip gezet. Daarna 2 keer de vacuumpomp en die schoot er de 2e keer vanaf. De gynecoloog helemaal onder het bloed. Gerben zat naast mij en durfde niet meer te kijken en ik was al helemaal op. Toen hebben ze de forceps (tang) nog geprobeerd en dat wou ook niet en toen met spoed de keizersnee. Ik werd helemaal onder narcose gebracht en Gerben mocht er helaas toen ook niet bijzijn. Onze zoon is om 18.34 geboren met een zware hersenschudding en hij had helemaal vel van zijn hoofdje af door de vacuum en een hele grote bult op zijn hoofd. Gerben schrok zich rot toen ze met hem binnenkwamen. Eerst de zuurstofpomp erop, want dat moest op gang komen. Om half 9 kwam ik weer een beetje bij en riep de hele tijd waar is Gerben nou? Die hebben ze toen opgehaald, want hij was bij Dehjay. Hij had een foto bij zich en vertelde trots dat we een jongen hadden gekregen. Ik vroeg meteen of alles goed was, want ik was zo bang dat er wat mis was gegaan. Gerben vertelde dat hij op de kinderafdeling lag omdat hij een zware hersenschudding had, maar verder leek alles goed en toen kwamen de tranen bij ons allebei. Om half tien hed ik Dehjay voor het eerst vastgehouden en ik vond het nog zo onwerkelijk. Ik was helemaal kapot!
Maar wel ontzettend blij en toch ook wel ongerust of het allemaal wel goed zou komen met hem. De dagen erna waren erg zwaar. We waren allebei in het ziekenhuis. En de 2e dag moest ik wel van de zuster op de wc plassen en toen gooide ze zo een koud bekertje water tussen mijn benen nadat ik had geplast ik schrok mij rot. Die nacht had ik zo'n last van mijn darmen dat ik de volgende dag foto's moest laten maken en dat ik er rekening mee moest houden nog een keer los gesneden te worden om mijn darmen goed te leggen. Verschrikkelijk. Toen ik terug kwam van foto's maken ben ik gaan douchen en daar knapte ik heel erg vabn op. Uit de foto's bleek gelukkig ook dat alles wel goed was met de darmen. Met Dehjay ging het elke dag een stuk beter en donderdag zijn we toen naar huis gegaan, Ik was het zo zat in het ziekenhuis. De dagen, weken erna waren best zwaar zowel geestelijk als lichamelijk. Alles kwam in stukjes weer boven wat er eigenlijk allemaal gebeurd was want dat drong eerst niet tot mij door ik dacht dat het wel zo zou horen en dat ik niet moest zeuren. Nu 11 weken later heb ik het er nog wel moeilijk mee als ik eraan denk. Met Dehjay gaat het hartstikke goed en het is een heerlijk lief mannetje. Het had ook anders kunnen aflopen. Dat realiseer je je steeds meer. Heel veel mensen zeggen met een half jaar ben je het weer vergeten, maar dit vergeet ik nooit meer.

Ik wens iedereen veel geluk toe, want een kindje is en blijft toch een groot wonder.

Dikke knuffel Anita

Ja, na 20 jaar het nog niet verwerkt. Is dit wel te verwerken?
Ik loop weer bij een psycholoog . Na die verschrikkelijke hel van bevallen ,was mijn kindje dood.
Het nooit meer aangedurfd om zwanger te raken .alleen de gedachte al.Mijn man van toen is geestelijk de vernieling ingegaan. Vroeger werd je in niets begeleid.
Ook had mijn kind een erfelijke afwijking. Genaamd Osteo Genesis Imperfecta. Zij had dit in de ergste gradatie. Het is voor mij moeilijk om weer terug te gaan naar die momenten. Kan ik dat aan? Door de andere verhalen te lezen, Geeft een herkenning, en komen tevens gevoelens terug.Zo zal ik langzaam verder moeten gaan om die pijn uit mijn geestelijk leven te krijgen.
Ja mijn leven is kinderloos gebleven ,De angst en pijn heeft altijd te diep gezeten.

13 mei 2007 was ik uitgerekend, die dag is ook alles begonnen. savonds om 10 uur kwamen de weeen om de 5 min. was nog wel te doen, maar fijn is anders. de hele nacht niet kunnen slapen van de weeen. volgende morgen de verloskundige gebeld. nee nee, bel maar terug als ze om de 2 min komen werd me gezegd. ik weet niet precies meer hoe het allemaal is gegaan, heb vrij veel verdrongen. heel de dag zo veel mogenlijk gelopen enzo... nog steeds om de 5 min, het schoot niet op. de 2e nacht, helemaal niet geslapen, bekaf van de pijn. maar nee nee. je hoeft nog niet te komen want ze komen nog steeds niet om de 2 min. de 3e dag, ik trok het echt niet meer, verloskundige weer gebeld. gesmeekt of ze zou komen. maar nee. die avond belde we weer. moesten wij zelf naar het andere dorp rijden om bij haar te komen!!!! echt achterlijk!!!! nou je hebt nog maar 3cm ontsluiting. ik wist t niet meer. ze prikte mijn vliezen los, en we konden weer naar huis. in de auto op de terugweg had ik inneens om de 2 min weeen. een uurtje thuis gezeten en echt ze kwamen om de 2 min. ik wist niet meer wat ik moest doen. verloskundige gebeld. toen kwam ze tot onze grote verbazing zelf. en 2 uur later nog steeds maar 1cm verder. toen werd ik inneens naar het ziekenhuis gebracht. en kreeg ik mijn ruggeprik. en weeenopwekkers, om de ontsluiting sneller te laten komen. heb een uurtje slaap in kunnen halen. sochtens had ik eindelijk 10cm ontsluiting. en mocht gaan persen. iedereen zei, het gaat goed het gaat goed. na een uur en een kwartier persen was hij er nog niet. joey zat vast in mijn bekken. hij zou ook met zijn aangezicht geboren worden. dus een tang of zuignap kon niet. omdat ik aan de weeenopwekkers zat had ik geen rustmomenten tussen de persweeen door. ik dacht dit overleef ik niet. word op een ander bed gelegd en ze rende met me naar de OK. tja al die pijn. ik gilde het uit. wegpuffen ging niet en persen durfde ik ook niet meer, stel voor hij word op de gang geboren. toen ik op de OK was moest ik op zon klein bedje. en kreeg weer een nieuwe ruggeprik. oh wat was dat fijn zeg. mijn vriend trok het ook niet meer, hij heeft me heel die dagen zien lijden, en dan inneens een spoedkeizersnede. die verliep ook niet zoals het zou moeten zijn. omdat ie al zo diep zat hebben ze hem eruit moeten drukken, trekken en wringen. daardoor werd ik weer op mijn 1e ruggeprik dingetje aangesloten, zodat ik de volgende 24 uur geen pijn zou hebben. indelijk daar was ie dan, ons knappe manneke. klein huiltje en dat was het. alles ging goed met hem. hij had wel een super grote bult (van het vastzitten) op zijn hoofd, maar dat trok vrij snel weer weg. oja. met de bevalling had ik ook nog koorts gekregen, en joey dus ook. alle 2 ook nog 4 dagen aan de antibiotica gezeten, via het infuus. ze naaide mijn buik weer dicht en joey ging met mijn vriend naar de couveuse kamer. na een tijdje op de uitslaapkamer gelegen te hebben mocht ik eindelijk naar mijn mopjes toe. wauw wat issie mooi. hij moest gelijk aan de borst en dronk al meteen. stond ervan te kijken want had niet verwacht dat ik melk zou hebben. op de zwangerschapsgym hadden sommige vrouwen al van die 'koffiepads' nodig. toen ik op mijn eigen kamer was was ik kapot, wilde aleen maar joey in mijn armen houden en slapen. mijn vriend was zo lief, zonder hem had ik t echt niet gered. de volgende dag wilde ze mijn ruggeprik eruit halen. 3x raden: het ging weer mis. 3 artsen erbij, hij zat vast, tussen mijn wervels. ook fijn om te horen: dit hebben we nog nooit gezien???? iedereen eraan trekken en uiteindelijk snukte de 3e arts hem eruit. ik heb het uitgeschreeuwd. als ik hem tegenkom doe ik m wat! kreeg toen morfine toegediend. gevolg van het uitrekken:mijn rechter been verlamd. ik vraag: is dit normaal? nou, we wachten even af, want misschien hebben ze iets geraakt met het verwijderen van de naald. en weer zakte de grond onder het bed vandaan. de volgende avond begonnen mijn tenen ineens te tintelen. pfff wat was ik opgelucht. nadat de ruggenprik eruit was kwam ik er achter dat ik naweeen had. toen de morfine was uitgewerkt vroeg de verpleger of ik paracetamol wou, ik wist dus niet dat dat standaard gegeven werd. en kon toen de weeen nog wegpuffen. dus zei, nee is niet nodig. (ben niet van de medicijnen) sowww daar kwam ik dus op terug. eindelijk mochten we naar huis. heb fijnere autoritten meegemaakt. maar we waren er. we hadden een super lieve kraamhulp waar we echt wat aan hadden. na een paar dagen zei ze dat ik moest afbouwen met de paracetamol, durfde het niet. maar ze had me goed geholpen.
....................................................................
1 ding weet ik zeker: ik word nooit meer zwanger!!!! het is nu bijna 7 maanden geleden, en heb er nog nachtmerries van. angstaanvallen, hyperventilatie, bang om te gaan slapen, noem maar op. weet alleen niet zo goed naar wie ik moet met mijn verhaal. ben zo blij dat joey gezond is. daar draait t tenslotte wel om, en dat weet ik ook, maar kan me hier dus niet overheen zetten. soms vraag ik me af, waar heb ik t aan verdiend. doe mezelf zon pijn. weet je wat ik nog t ergste vind, als mensen zeggen: en wanneer komt de 2e? zeggen wij, komt er niet! zeggen ze ach straks ben je alles vergeten. nou erg om te zeggen en te denken, maar zou ze deze bevalling aan hun toe willen wensen. nog iets 7 weken later beviel mijn schoonzus, in 5 uurtjes, nog niet ingescheurd. en ohw ohw wat was ze ziellig. ze kon zich zelf nog niet spoellen! dat moest ma bij der doen. en ga zo maar door. bah bah daar ga ik echt van over mijn nek!!! met een snee van 15cm in mijn buik deed ik t nog zelf. ben er wel trots op dat ik alles zelf doe met mijn lover, WIJ zijn de gene die ons kind opvoedden en alles wat daarbij hoord!

Hallo,

Mijn zoontje Matthijs (2e kindje) is inmiddels acht maanden, toch heb denk ik vaak terug aan de bevalling. De zwangerschap was ook al zwaar, dit kwam o.a. door verhuizing (maandje voor de uitgerekende datum), problemen in de famillie, last van bekken, banden en zeer, zeer slecht slapen (dus oververmoeid). En mijn dochter was ook nog maar 1 jaar. Dit was allemaal bekend bij de verloskundige waar ik voor controle kwam. Een hele leuke en fijne vrouw. Op een gegeven moment moest ik bij een andere verloskundige. Ze had als excuus dat ze het even overnam ivm drukte. Vervolgens moest ik de volgende controle ook bij haar. Achteraf was deze mevrouw overspannen geweest en nu weer aan het werk en zij moest haar programma ook vol krijgen. Nu werk ik zelf in de gezondheidszorg en ik wilde ook niet zeuren, omdat ik weet hoe druk het kan zijn. Maar achteraf gezien had ik gewoon mijn mond open moeten doen.
Vooral tijdens de laatste controles zat ze enorm te drukken in de mijn onderbuik, wat zeer pijnlijk was. Ik moest ook iedere x goed mee zuchten. Ze zat dan wat te mompelen. Mijn vraag was dan ook iedere keer of de baby al goed was ingedaald. En iedere keer zei ze dat de baby al behoorlijk was ingedaald. Bij de 1 na laatste controle gebruikte ze zelfs echo apparatuur. Maar deed ze heel vlug en vaag. Op mijn vragen gaf ze geen antwoord.
Maar afijn met de wetenschap dat de baby goed was ingedaald, zat ik erg op het moment te wachten dat de bevalling zou beginnen. De bevalling van mijn dochter ging vrij gemakkelijk.
Gelukkig precies om 12.15 (dag na uitgerekende datum) braken de vliezen. De hele dag alwel harde buiken gehad, maar niet pijnlijk. Om half een waren we al in het ziekenhuis. Ik had al 4 cm uitsluiting. We gingen relaxt lezen en af toe kwam de arts-assistent kijken hoe ver ik gevorderd was. Om 2.00 al zes centimeter. De kraamhulp arriveerde inmiddels. Tegen 3 uur had ik al behoorlijke persdrang, de arts-assistent kwam en zei dat het nog om 1 centimeter ging. En hij ging weer even weg. Nog geen kwartier later had ik enorme persdrang. De persweeën bleven maar komen. Weer zei hij dat het nog om 1 centimeter ging. Maar hij ging niet meer weg. Hij zag aan de weeën en aan mij dat het serieus was. Vervolgens hebben we allerlei posities geprobeerd om de baby te laten komen, maar hij kwam niet. Om half zes gaf ik aan dat ik niet meer kon en dat ik bang was dat het niet goed ging met de baby. De arts-assistente gaf aan dat hij de gynaecoloog zou bellen, zodat hij akkoord zou geven voor een keizersnede. Het duurde drie kwartier voordat de gynaecoloog erwas. Intussen mocht ik niet meer mee persen. Onmogelijk, ik raakte dus ook in paniek. De gynaecoloog arriveerde en gaf akkoord voor een ks. De baby was dus NIET GOED INGEDAALD EN ZAT MET ZIJN HOOFD NIET GOED VOOR HET GEBOORTEKANAAL. (dus niet goed gevoeld verloskundige) Inmiddels was het half zeven. De OK-ploeg moest nog van huis komen, want die beginnen normaal gesproken om half acht. Ik dacht dat ik niet goed werd. Vervolgens werd ik klaargemaakt voor de ks. Infuus, catheder enz. De arts-assistent en gynaecoloog gingen alvast naar de OK. De kraamhulp pakte haar spullen, wat ik zou toch in het ziekenhuis blijven. Mijn man moest nog even naar het toilet. De verpleegkundige hielp mij van het ene bed, naar het OK bed. Waarschijnlijk door die klap schoof de baby recht. Ik gaf toe ook een oerkreet, waardoor iedereen in paniek weer terug kwam. Twee perweeën later was Matthijs er. Helemaal een bult schuin op zijn hoofdje door het het harde persen. Dus bijna 4 uur lang persweeën waar ik niks mee kon. Ik was compleet gesloopt. Nog even hechten, bijna totaal ruptuur. De kraamhulp ging vrij vlot weg, ik was nog niet eens gedoucht. Er was inmiddels wisseling van de wacht, er kwamen nieuwe verpleegkundigen. De verloskamer was een grote chaos, maar dat kwamen ze niet opruimen. Ik had al aangegeven dat ik enorm moest plassen en ik graag wilde douchen. Uiteindelijk heeft mijn schoonzus mij geholpen met naar toilet gaan en douchen. We hebben zelf de spullen en Matthijs in de maxi-cose gedaan en aangegeven bij de verpleegkundigen dat we klaar waren. Zegt nog een van die verpleegkundigen, jullie zijn aardig zelfredzaam. Achteraf las ik in mijn dossier (tijdens een controle) dat ik een nachtje in het ziekenhuis had moeten blijven ivm zware bevalling.
Kraamtijd was ook niet echt geweldig. Maar dat wordt echt te lang, als ik dat ook allemaal ga vertellen.

Natuurlijk ben ik blij met mijn kinderen. Maar ik ben wel het vertrouwen kwijt geraakt in de gezondheidszorg. Op moment dat je zwanger bent en tijdens de bevalling en daarna dan moet er voor je gezorgd worden. Daarvoor ga je naar controle, je vertrouwt op profesionele hulp. Natuurlijk kun je zelf dingen vragen en aangeven. Maar dan leef je in een roes. Zij moeten dan kunnen inschatten wat iemand nodig heeft op dat moment.
Advies voor degene die nog moeten bevallen, als je op dit moment bij een verloskundige zit of wie dan ook waar je voor controle heen moet en het voelt niet goed, ga naar iemand anders.

Succes

Ik krijg echt tranen in m'n ogen van al deze verhalen, mijn verhaal is wel wat anders omdat ik een geplande keizersnee heb, maar ik wil hierbij aangeven dat dat ook erg emotioneel traumatisch kan zijn en ik het toch wel heel graag kwijt wil.
Mijn Niels was 5 weken van tevoren gedraaid, dus een stuit. Eerst uitwendig geprobeerd te draaien, maar dat ging voor geen meter, veel drukken en duwen. Daarna liep de gynacoloog weg en zij heel lakoniek: nou dus een keizersnee of toch een vaginale bevalling! Nou ja zeg, mag ik even bijkomen?????? Het is dan toch allemaal even anders verlopen. Uiteindelijk na veel lezen, wikken en wegen gekozen voor een keizersnee, gynacoloog weer pissig omdat het al week 38 was, ja wist ik veel, dit was mijn eerste zwangerschap en alles was zo nieuw. Dus alles was gepland, de dagen daarna is een roes, totdat je in het ziekenhuis opgenomen wordt, dat is ook heel vreemd, omdat je weet dat je de volgende dag een kindje hebt. De volgende dag ging prima, erg leuk team in de OK, ruggeprik ging niet ineenkeer goed, maar verder verliep alles volgens plan. Na 10 minuten werd Niels geboren, even boven gezien en hop mee met m'n vriend, terwijl ik weer dichtgemaakt werd. Hij werd op een andere kamer gewogen, etc, en in een doek gerold mocht ik even snuffelen, terwijl ik in zo'n roes zat, totaal geen bewustwording van alles. Daarna moest ik nog een poosje blijven in de uitslaapkamer, dat was heel vervelend, ik voelde me prima en had vanaf die kamer al mijn ouders gebeld, het leek ook net of het over iemand anders ging, zo vreemd en zo snel als het gegaan is. Eenmaal beneden waren ze even Niels en mijn vriend kwijt, maar die waren gelukkig al snel gevonden. Niels was al helemaal aangekleed, dus bloot op bloot, heb ik niet gehad, was me daar ook niet bewust van. De dagen daarna heb ik door de morfine vrij zweverig beleefd, ik was stoned, ik kreeg weinig mee en ik heb de eerste 24 uur steeds een morfineprik gehad, preventief. daardoor ben ik de eerste 3 dagen heboorlijk kwijtgeraakt, ik weey echt niet veel meer, heel erg vind ik dat. En ik heb de 5 dagen in het ziekenhuis weinig contact gehad met Niels, het enige huidcontact was proberen borstvoeding te geven, en Niels was zo verschrikkelijk boos en liep rood en paars aan. Ik was dan ook weer helemaal van de kaart, het wilde totaal niet, werd er wanhopig van. Voor de rest hebben de verpleegkundigen alles gedaan rondom de zorg van Niels, huilde die, haalden ze hem met bakje en al weg, en kwam hij weer tevreden terug, dit ook, toen ik zelf al mobieler was. Ik stond er toen niet bij stil, maar heb er nu af en toe nog verdriet van. Ik kon de eerste weken thuis ook niet genieten, nu moest ik het zelf doen, eerst gelukkig nog even hulp gehad van kraamzorg, maar daarna kwam het toch echt op mij aan. waar ik vooral boos over werd en wat de druppel was, voordat ik opeens keihard begon te huilen, waren de verloskundige en vooral mijn moeder, die maar bleef vertellen dat ze zooo opgelucht was dat ik een keizersnee heb gedaan i.p.v. een gewone bevalling, veel te veel kans op complicaties voor het kindje. Ik knalde er toen opeens uit, dat ze niet eens wist wat het emotioneel met je doet, het gemis van het kindje niet gelijk op je buik, platgespoten worden met morfine, 24 uur lang, de zorg die totaal van je wordt overgenomen en je laat je gewoon leven. Dit was het begin van een moeilijk verwerkingsproces, ik schaamde me omdat ik er eerst niet echt van kon genieten, ik deed alles op automatische piloot en had volgens mijzelf helemaal geen moedergevoel. ik heb er veel over gepraat en heb morgen een gesprek met de afdelingshoofd van de verloskundigenafdeling om dit terug te geven, ook een stuk verwerking. Het gaat gelukkig nu al weer veel beter, ik ben gelukkig niet in een depressie gekomen, juist door er veel over te praten, ook al wordt het niet door iedereen begrepen. Ik geniet nu heel erg van Niels, mijn mannetje, ik kijk af en toe wel terug en wordt dan nog wel verdrieting, maar kijk wel naar de toekomst, en de leuke dingen die allemaal nog gaan komen en nu ook al bezig zijn. Ik vind het fijn om even alles op papier te zetten, had dit nog helemaal niet gedaan en je schrijft echt iets van je af. Het is toch wel prettig om lotgenoten te hebben, je staat er dan niet alleen voor en je ervoor schamen hoeft helemaal niet............

Heel herkenbaar...
Ook ik had een bevalling, te erg om waar te zijn.
De psycholoog stelde de diagnose: Post-traumatische stress stoornis.
Mijn dochter lag in stuit. Na een ontsluiting van 5 uur kreeg ik persdrang. En ondanks de volledige ontsluiting kreeg ik een weenopwekker. Mede hierdoor is mn dochter in 10 minuten geboren. Maar ik was vreselijk opengeknipt, ben totaal hierdoor buiten bewustzijn geraakt van de pijn en heb hierdoor de geboorte van mijn dochter gemist.
Zeker 2 1/2 jaar werd ik elke nacht wakker op het baarbed. Overdag leek ik in een cocon van herineringen te leven. Ik kon bijna alleen aan mijn bevalling denken, kon me niet concentreren, ook niet op een film of een boek lezen of zo. Daarbij werd ik zo mager dat mij wel eens gevraagd is of ik anorectia had. Ik was banger voor het leven dan voor de dood, nu ik dit mee gemaakt had.
Na 5 jaar was ik was ik eigenlijk mijzelf pas weer.
De jaren er op heb ik 7 miskramen gehad, daarna haalde ik de menstruatie datum al niet meer, als ik even zwanger was. Tot ik vorig jaar april toch weer zwanger bleek te zijn. Als een wonder is dit kindje bijna 9 maanden blijven zitten.
Dus 9 jaar na mijn dochter heb ik een zoon gekregen!
Dit keer heb ik een keizersnede gehad. Dit was echt afzien, heel veel pijn gehad. Weer de geboorte van mijn kind gemist. Alleen nu was ik in dromeland ipv de hel...
Deze keizesnee vind ik ondanks het afzien en veel pijn een eitje vergeleken de bevalling van mijn dochter.
Dus als een vrouw echt een traumatsche bevalling gehad heeft kan ik een keizersnede erg aanraden.

Groetjes,
Hermien